Een vaak dodelijke ziekte waarbij het immuunsysteem op hol slaat en zich tegen het eigen lichaam keert.
Rode bloedcellen worden aangevallen en vernietigd.
De organen komen zonder zuurstof te zitten waardoor de hond overlijdt.
In extreme gevallen kan het binnen een dag kritiek zijn.
Gelukkig behoorde Dizzy tot de 'gelukkigen' die het hebben overleefd.
We hebben net weer een enerverende week achter de rug.
Maandagochtend was er niets aan de hand.
Met de hond gewandeld en ze heeft zelfs nog achter de bal aan gerend.
Tegen de avond controleerde mijn vrouw haar tandvlees.
Iets wat je heel vaak doet als je eenmaal met deze ziekte te maken hebt gehad.
Tot haar grote schrik was het tandvlees wit!
We probeerden kalm te blijven en ons zelf te overtuigen dat het aan haar loopsheid lag.
We zijn echter niet gaan slapen en opgebleven.
Toen ze begon te wankelen, hebben wij om twee uur 's nachts de dierenarts in Nijverdal gebeld.
Wij wonen in Amersfoort, maar deze dierenarts is gespecialiseerd in bloedziekten, waaronder IMHA en heeft Dizzy vorige keer ook gered.
De dierenarts gaf aan om eerst in Amersfoort bloed te laten prikken en daarna direct door te rijden naar Nijverdal.
Om 08.00 uur stonden wij bij de dierenarts in Amersfoort.
Bloedwaarde 0,17%!
Dit hoort hoger dan 0,40% te zijn!
Gelijk doorgereden naar Nijverdal.
Anderhalf uur later 0,09%
Omdat het immuun systeem op een zeer agressieve wijze de rode bloedcellen aanviel, kreeg ze direct haar eerste bloedtransfusie.
Daarna aan het infuus met o.a. een hoge dosis Prednison om het immuunsysteem plat te leggen.
Twee jaar geleden was dit voldoende om het tij te keren.
Dit keer helaas niet.
Na de 1e bloedtransfusie was binnen 2 dagen de bloedwaarde weer gedaald tot 0,09%
De dierenarts vertelde ons dat wij met het ergste rekening moesten houden.
Uit het bloedonderzoek bleek dat het bloed verklonterde en ook het plasma was geel.
Dit waren geen goede tekenen.
Een nieuwe bloedtransfusie was nodig en er was geen garantie op succes.
Ondanks de zeer hoge kosten voor nog een bloedtransfusie gegaan.
Echter de dag erna was de bloedwaarde alweer gezakt na 0,14%
Ook het bloedonderzoek was niet positief.
Het immuunsysteem brak nog steeds harder rode bloedcellen af dan dat ze aangemaakt werden.
De verklontering ging ook door.
De Prednison had nog niet gewerkt.
De moed zakte ons in de schoenen en we bereidden ons voor op het ergste!
Gisteren was er echter een sprankje hoop.
Het bloedonderzoek wees uit dat het percentage nog steeds 0,14% was.
Uiteraard veel te laag, maar toch?
Het immuunsysteem lag echter nog steeds niet plat.
En toen kwam vandaag!
Bloedwaarde 0,21%
Verder wees de test uit dat de afbraak en verklontering was gestopt
!We zijn nog niet uit de gevarenzone.
Dizzy heeft nog steeds hevige bloedarmoede, zit onder de medicijnen en een terugval is nog altijd mogelijk.
Maar na een week in de kliniek ligt ze sinds een paar uurtjes weer in haar eigen mand te slapen!
De weg naar herstel zal nog maanden duren en ze zal altijd Prednison moeten blijven slikken.
IMHA is bij Cockers vaak dodelijk.
Dizzy is een geluksvogel.
Het lijkt erop dat ze deze ziekte twee keer te slim af is geweest.
Wij zijn emotioneel en financieel uitgeput.
Een karige kerst en een vakantie zit er volgend jaar niet in.
Maar we hebben het er graag voor over!
