Lars ging met de hondjes wandelen. Het was nogal mistig. Pancho was druk met rennen, snuffelen, piesen, nog meer rennen, the works. Alles ging op zijn gemakje. Er kwam een hondje aan, gezellig! De meute begroette het hondje en iedereen liep door. Pancho voorop, tomtiedom. Ineens geeft hij een gilletje waar Gerard Joling copyright op aan zou vragen en springt een meter de lucht in. Er doemden twee gestalten op in de mist. De eigenaren van het hondje.
Pancho wist even niet hoe hij het had. Zijn stoere imago was verloren, zijn houding kwijt. Als John Travolta die, na de knuffel van zijn maatje in Grease, zijn haar nonchalant ging kammen, zo herstelde De Panch zich halfjes. Borst vooruit en gáán.
Voor de zekerheid liep hij wel in een flinke boog om de eigenaren heen. Je weet immers nooit
It continued this evening....
Lars kwam van de gang naar de huiskamer. Pancho glipte de deur door om, voor hem ongetwijfeld, zeer duidelijke redenen. Immers, alle gezelligheid en warmte is niet in de gang. Maar toch.
Hij wilde niet terugkomen. Makkelijk als wij zijn gaat dan de deur dicht. We verspillen zeer zelden warmte aan hondjes die menen op de gang te moeten blijven. Verrassend genoeg zijn ze meteen weer binnen als je 2 minuutjes later de deur opent, maar dat terzijde.
De deur ging dicht.
Plots. Een oorverdovend gekef. En ik kan u vertellen, Pancho's blaft klinkt als La Paay die een nachtje flink heeft doorgesnoven. It ain't pretty. We vlogen dus omhoog.
Lars naar de gang, daar stond De Panch met grote ogen in de keuken te joelen. Hij wilde niet komen, blafte maar door.
Lars kwam weer terug. "Ik geloof dat Pancho jouw mosterdsoep eng vindt." En bedankt
Het geblaf ging maar door. Ik besloot ook maar eventjes te kijken en trof Pancho in precies dezelfde houding aan. Blaffend. Echt niet dat hij wilde komen. Hij had zijn blik gericht op de gang dus ik draaide me om, in de overtuiging daar minstens Freddie Krueger aan te treffen. Geen Freddie. Maar wel.. De Doos.
Vanmiddag kwam mijn Sesa pakketje met de post. Hij stond op de vriezer maar Lars had hem even op de grond gezet.
Toen ik De Doos weer op de vriezer zette kwam Panzer met een blij kwispelend knobbeltje op me afgevlogen. Mama had het eng weggemaakt! De Doos was niet meer!
Vrolijk drentelde hij weer mee de woonkamer in alwaar hij met een diepe zucht op de bank plofte. Hij ligt nu met jankjes en trekjes te dromen tegen Lars aan. Het was me een dag vol horror.
