Een jaar geleden hadden we hem al uitgekozen. Onze eerste eigen hond. Toen was hij nog Coyote maar dat bekt niet dus dat zou Dexter worden. De mand was in huis, de gloednieuwe hondenriem lag klaar. Eén maand later kwam hij aan in Nederland en vlak voor de Kerstdagen kwam hij bij ons. Ons cadeautje. Zijn dankbaarheid hiervoor uitte hij onmiddellijk door ons te bijten.
Hij vond namelijk dat wij niet bij de zak voer in de buurt komen. Wij vonden van wel. Vriendje pakte Dexter bij zijn nekvel, en Dexter worstelde en beet. Twee dagen later maakte ik een vergelijkbare fout door hem van de bank te duwen toen hij daar was gaan liggen en weigerde eraf te komen. Háp, deed Dexter. Dom, dom - natúúrlijk beet hij, er was geen enkel vertrouwen. Die les heb ik geleerd. Hij bleek ook te jatten als de raven. Ook al zo'n uiting van liefde. De Zalm Wellington die ik voor Kerst had gemaakt, waar wij de volgende dag nog gráág van hadden willen eten, had Dexter van het aanrecht gepakt. 
Hap, slik, weg. Blij kwispelend. "Kijk baas, ik heb iets héél lekkers gevonden!" Loslopen ging niet want hij rende zijn neus achterna, hij had weinig geleerd (of beter gezegd, ik kende geen Spaanse commando's om te testen wát hij had geleerd), hij bleek doodsbenauwd voor vuurwerk, en hoewel ons een waterrat was beloofd was hij in het begin bang voor elke plas dieper dan 1 centimeter. Een makkelijk eerste hondje? Nee. Hij durfde snel te bijten, was constant aan het testen hoe ver hij kon gaan, kon niet los, en besloot bovendien binnen enkele weken dat bepaalde honden in de buurt (bij voorkeur hondagressieve pitbulls of rottweilers) dóód moesten. Hij bleek ook waaks, en we hebben letterlijk slapeloze nachten gehad omdat elk geluidje reden was voor een nieuw blafsalvo. Maar twijfels? Nooit. Dit was mijn hondje. Ik heb hem de basiscommando's aangeleerd - zit, af, hierkomen, nee. Hij kan steeds meer los lopen - en als ik roep komt hij volle snelheid aangerend. Tijdens wandelingen kijkt hij vaak even om. "Doe ik het goed, baas? Mag ik naar dat hondje toe? Mag ik nog wat verder lopen?" Even contact. Zijn vertrouwen groeit: hij is in huis niet meer constant binnen één meter van waar ik ben, en sinds een paar maanden durft hij op zijn rug te slapen. Sterker nog: hij pakt regelmatig zachtjes een hand tussen zijn tanden om die op zijn buik te duwen. "Aai me, ah toe!" En hij wordt vrolijker. Is dól op zijn (gejatte
) bal, speelt ineens met speeltjes die we al maanden hadden liggen, en nodigt ons uit voor renspelletjes. Sinds april doen we gehoorzaamheid. Vanavond mocht ik het tweede diploma in ontvangst nemen. Goede cijfers, superleuk commentaar. We zijn alweer bezig met de derde cursus, en sinds oktober doen we ook behendigheid. Beide vind Dexter enorm leuk en in beide is hij enorm goed. Hij is net zo perfectionistisch als ik - het moet góed en het moet netjes. Humor? Welnee. Dáár doen we niet aan.
Als andere honden klieren gaat hij erbij staan blaffen. "Hou óp zeg ik je, Het. Mag. Niet!" Net z'n baas. Die verdraagt ook geen chaos en wanorde. 
Ik kan me nauwelijks voorstellen dat ik een jaar geleden nog 'hondloos' was en ik hoop dat ik dat heel lang niet meer zal worden. Dexter is soms een klierende, ongehoorzame, poepvretende schijterd - maar hij doet ook vreselijk zijn best, leert en groeit en vertrouwt, en hij maakt me blij.
ga zo door en jullie worden een twee- eenheid 
. 
.
