Io is ziekjes. Mijn moederhart breekt. Stilletjes zit ze met grote glansoogjes op de bank. Het enthousiasme is er even vanaf. Geen kwispelend staartje, geen op-de-rug-val-acties als je naar haar kijkt. Geen geklauter.
Vreeschlijck.
Toch moest er gewandeld worden. Bij aankomst haalde ik het prachtige jasje tevoorschijn. Ideaal voor zieke Io's, zo dacht ik.
Jasje keurig aangetrokken en met intens tevreden spinnend moederhart liep ik door. Dat had ik mooi geregeld, Io-pio lekker comfortabel en warm.
Na enige meters miste ik een hond. Io.
Achterom kijkend stond ze in haar wit/zwarte jasje moedeloos op het pad. Een paar bokkesprongen.
Roepen dan maar. Met tráááge pas volgde ze. Half gehandicapt. Alsof ze al 20 jaar oud was, met stramme pootjes.
Aanmoedigen met brokjes? Nou, nee. Met een blik alsof ze mijn hoofd eraf wilde kauwen en wilde piesen in mijn schedel keek ze me aan.
Vernietigend kreeg een nieuwe betekenis.
Dan toch het jasje maar uit? Mijn lieve zieke Piuus in de kou?
Vooruit. Jasje uit.
Met een noodgang rende ze voorbij, spelend en rollend met U. Eén en al vreugd.
Geloof dat ik maar een topicje moet openen in de rommelmarkt...
de witte van mij deed drie jaar terug of ik gek geworden was dat hij met een jas ging lopen. Inmiddels is hij er echt aan gewend met de kou 
maar ging wel wat weken overheen.
dat maakt verschil hier!
. 