wat heb ik een moeite gehad om die schok te verwerken, nog niet eens omdat ze niet verder zou leven, maar vooral omdat een redelijk onschuldig abces opeens een fatale bottumor bleek te zijn.
wat heeft het ook een tijd geduurd totdat ik besefte dat ze echt niet meer terug zou komen en wat heb ik vreselijk om haar gehuild.
bijna 11 jaar met een hond leven vlak je niet uit in een paar weken, dat bleek me wel weer.
inmiddels kan ik zeggen dat ik vrede heb met de dood van gina.
ze heeft niet geleden, op één dag na geen pijn gehad, en dat ze er niet meer zo heel lang geweest zou zijn, ook zonder bottumor, speelt zeker ook mee.
soms moet ik nog wel eens huilen als ik denk aan haar speciale gina-dingetjes, maar veel vaker denk ik met een wat weemoedige glimlach aan haar terug.
ik ben blij en trots dat ik zo lang van haar heb mogen genieten en ik ben vooral dankbaar voor de 8 jaar reservetijd die we gehad hebben.
ik denk dat ginapooh geniet bij de regenboogbrug, vrees alleen dat ze toch nog wel eens kleine hondjes zal pesten daar, rothondje dat het was.
dag mooi meisje van me, dikke kus op je bolle toet!
ik mis je nog steeds maar toch is het goed zo.
TARAK
. 
