Update, gelukkig was ik sterker dan gedacht

[blacky]

Ik herken jou gevoel. Ook ik kon het niet.
Maar op een dag was het klaar en was ik blij dat ik nog diezelfde dag naar onze dierenarts toe kon. Op haar advies nog gewacht tot de kinderen thuis waren zodat ze afscheidt konden nemen. Voor mij duurden juist die uren dus te lang.
Hoewel ik niet toe kon komen was ik toen instaat om te zien dat het zo echt niet meer kon.

En zelfs nu nog vind ik het moeilijk om er aan terug te denken.

[Tiny]

Ik wilde nooit meer het verdriet voelen dat ik had met het overlijden van Jeda, echt nooit meer. En toch heb ik de beslissing gemaakt met Beau, ik wist gewoon dat die zaterdagochtend zijn laatste ochtend zou worden. Ik zag en voelde het en ik dacht niet aan het verdriet wat ik zou hebben, ik dacht alleen maar dat mijn mannetje het niet verdiende om zo te lijden.

Geniet nog van ze Marion, echt met volle teugen. En als de tijd daar is ben jij er klaar voor...

[Demi]

Hoe kan ik ooit opdracht geven tot het doodspuiten van mijn allessie? Dat kàn toch helemaal niet?

Gisteren zijn we aan de 4e AB-kuur achter elkaar begonnen (en Carpodyl krijgt ze ook).

En nee. Haar leven is beslist nog geen lijden. En ze wil nog zo graag. En ze is nog zo blij. En ze loopt nog iedere nacht mee de trap op. Maar die klote-tumor aan haar teentje groeit. Maar dat dankbare, blije bekkie.... Ik kàn haar echt nog niet dood laten maken (want met haar dood, heb ik er direct 2 dood, vrees ik)

Oh Marion jouw woorden gaan dwars door mijn ziel heen het leven is gewoon klote, echt heel erg klote soms
Weet verder niets te zeggen dan sterkte en ik denk dat jij heel goed in staat bent om te zien wanneer het niet meer kan

[Rinne Roos]

Je gaat dit wel kunnen als de tijd daar is.
Gewoon omdat je het moet.
Voor haar.

[Melanie 74]

Ik heb het ook altijd geroepen, en toch heb ik het wel gedaan, voor haar........

[yamie]

net zoals jij, heb ik ook de ervaring om een hond af te moeten geven, terwijl je daar geen enkele stem in hebt, gewoon pats boem... dat doet vreselijk veel zeer, nu nog.

dit jaar maart afscheid genomen van mijn maatje Bo en oh oh ik heb heel lang tegen de beslissing aangehikt en ook zeker met gevoelens van "ik ga dat niet kunnen " en toen was dat moment ineens daar, het moest en ik kon het en ja dat deed ook zeer en ja het was heel moeilijk, maar ergens, en dat is dan achteraf, ook zo blij en opgelucht dat IK nu wel de beslissing en het moment kon uitkiezen, ondanks dat het de meest moeilijke, pijnlijke beslissing is die je dan moet maken, ik maakte hem ook uit liefde voor mijn vriendje en daarom had het ook iets moois, een waardige afsluiting.

wat je nu voelt is heel normaal en dat zegt alleen maar, dat het nu dus ook nog niet het moment is, het moment dat je het weet en dus ook kan , dat komt Marion, echt waar, ook al voel je dat nu zo niet, geloof me maar gewoon.

geniet nu nog van je meis en laat de tijd die jullie nog samen hebben, niet overschaduwen door het "oh mijn hemel" gevoel wat je nu hebt. het komt wanneer het komt. echt.

[tekkel]

Ik zou gewoon toch die teen amputeren, honden zijn zo sterk die wandelt snel wel weer!

ja, dat vraag ik mij ook af. wat kan er geamputeerd worden? alleen dat teentje, of twee teentjes? dat is toch wel het proberen waard misschien?

ik wens je in elk geval heel veel wijsheid

Er zou een flink eind geamputeerd moeten worden. Aan een vvorpoot. En ze is dik 13.

Nee, da's een heel ander verhaal dan alleen maar een teentje
Getver, wat rot

[katerke]

Je merkt vanzelf wel wanneer


Maar ieg heel veel sterkte met de beslissing.

Is nooit gemakkelijk. Maar je moet naar je hond kijken

[[Sandra]]

Pittig

Veel sterkte ermee, Marion, ik denk dat je vanzelf op een punt komt dat je weet dat het niet meer verder kan

[HillieS]

Heel veel sterkte iig

[Machie]

Ik vind het juist een fijne gedachte dat ik mijn honden kan laten gaan voor het leven een ramp wordt voor ze. Maar daarom is het nog niet makkelijk....

[laeken]

Jeetje Marion, wat erg! Het zat er aan te komen door de leeftijd maar het blijft onverwacht en erg. Sterkte. Het moment overigens vanzelf. Er komt een dag en dan zie je dat jij het zelf zo ook niet meer wil voor haar. Dan bel je automatisch de dierenarts omdat je dat op dat moment moet doen. Dat voel je en je hond laat je dat weten. Zo ging het bij mij altijd met de honden. Ineens moest het en snel. Daarvoor hoefde het niet en ging het gewoon goed. De dag dat het moet sta je meteen en vanzelf bij de dierenarts op de stoep omdat je je hond wil helpen.

[S@ndr@]

Heel veel sterkte en wijsheid, dit soort dingen is zo moeilijk

[Antonetta]

Sterkte.

Ik dacht ook dat ik niet zou weten wanneer het genoeg geweest was voor Gizmo, maar toen het moment daar was wist ik het. Ik was blij dat ik voor hem wel de keuze kon maken en verder lijden hem hier mee bespaarde, dit was helaas anders met Gipsy.

[Cos]

Ik vind het juist een fijne gedachte dat ik mijn honden kan laten gaan voor het leven een ramp wordt voor ze. Maar daarom is het nog niet makkelijk....

Dat vind ik dus ook..

Loodzwaar Marion, Als de tijd daar is dan zie je dat en heb je de twijfel niet.

[Caro.]

Ik heb het al eerder tegen je gezegd: je lieve meisje te zien lijden is veel en veel erger en daardoor neem je die beslissing.
Je kiest uit twee kwaden de minste kwade omdat je van haar houdt en je hele hart gilt 'nee, zo kan ik haar niet langer laten lopen' en
dan weet je dat het moment daar is.

en stuk ga je daarna, maar je krabbelt ook weer overeind.

Maar ik hoop dat het nog even mag duren Marion. Is de operatie een te grote operatie en herstelperiode?

[Daisy@]

Ik sluit me bij de rest aan. Geloof me, als het zover is weet je het. Zeker als je eerlijk naar haar oogjes kijkt. En dan gun je haar rust....
Sterkte, blijft kut...

[Hilly45]

Heel veel sterkte, het zou mij ook vreselijk lijken, ook al ben ik toch blij dat die opties er zijn, dat je kunt kiezen en dat je lieve maatje niet onnodig of langdurig hoeft te lijden. Maar dat is rationeel. Emotioneel zal het heel anders voelen en wil je het niet, omdat je haar niet kwijt wil.

[thom]

Sterkte Marion.
En zoals eigenlijk iedereen al schrijft, je voelt/ziet/merkt wanneer het moment daar is. En natuurlijk blijft dat verdomde moeilijk.

[Marion.]

Is de operatie een te grote operatie en herstelperiode?

Ik ging een hond van tegen de 14 die ellende niet meer aandoen hoor

Nee, dat dus. Ik heb er een paar maanden vreselijk over getwijfeld, met name door de omgeving. Zelf hadden we in maart allebei gelijk iets van, dat gaan we haar niet aan doen. Dan weet je heel erg zeker dat je haar de eerste tijd iets afpakt wat ze het allerliefste doet. En het gewoon ook wel een flinke operatie. Dus nee, opereren is geen optie meer.

[Belle]

Zou dit nog een optie kunnen zijn Marion: http://www.telegraaf.nl/binnenland/article20510771.ece.
Bij Belle kon het toen niet meer, omdat de tumor al helemaal door het gewricht heen zat, maar ze schijnen er goede resultaten mee te bereiken.

[Caro.]

Is de operatie een te grote operatie en herstelperiode?

Ik ging een hond van tegen de 14 die ellende niet meer aandoen hoor

Nee, dat dus. Ik heb er een paar maanden vreselijk over getwijfeld, met name door de omgeving. Zelf hadden we in maart allebei gelijk iets van, dat gaan we haar niet aan doen. Dan weet je heel erg zeker dat je haar de eerste tijd iets afpakt wat ze het allerliefste doet. En het gewoon ook wel een flinke operatie. Dus nee, opereren is geen optie meer.

Ik kan het me helemaal voorstellen hoor, ik denk ook niet dat ik het zou doen.
Maar er was een tijdje geleden een topic over en toen haalde ik dat ook al aan, maar ik kan me herinneren dat het toen uitkwam op
niet zo'n grote ingreep, maar dat is niet waar dus.
Bovendien is bv 6 weken revalidatie al veel voor een hond op die leeftijd en iedere narcose ook een aanslag op hun algehele welbevinden,
dus ik geef je groot gelijk.
Alleen wat rottig dat het kreng blijft groeien

[ZaZa]

Ik herken je gevoel zo goed. Met Mats heb ik me hier ook zo veel zorgen over gemaakt. Ik dacht echt dat ik op het laatste moment de dierenarts nog tegen zou houden.

Uiteindelijk kan ik zeggen dat toe het moment daar was, het ging zoals het ging, het was duidelijk en het was klaar. De zorgen en tranen die ik er van te voren over heb gehad, waren veel zwaarder en moeilijker dan het moment zelf.

[Saschesfloor]

Je weet het vanzelf, echt. Ik hoopte altijd dat ik het zou zien als het genoeg was, maar was toch heel bang dat het niet zo zou zijn. Toen ook bij mijn lieve, oude Sacha de 4e antibioticakuur niet hielp, ze echt niet meer wilde lopen, dacht ik het nog een paar weken te rekken en nog even van haar te genieten. Ik ging haar uitlaten en moest haar bijna slepen, het plasrondje van 5 minuten was te veel. Ik heb heel hard gehuild, maar toch de dierenarts gebeld om haar 2 dagen later haar rust te geven. Dit verdiende ze niet. Daarna ging ze hard achteruit (maar misschien waren mijn ogen toen pas echt open) en die vrijdag was het echt, echt op. En dan kan je het, dat is niet wat je wilt voor je beestje waar je zo zielsveel van houdt. Heel veel sterkte, kracht en wijsheid toegewenst voor de komende tijd. Niet aan jezelf twijfelen, je zet als het moment daar is echt het belang van haar voorop, daar ben ik van overtuigd!

[pooh]

ik weet het, ik herken het en ja het is verschrikkelijk moeilijk. Zo moeilijk dat man Thuur nog steeds niet wilt beginnen aan een nieuwe hond.
Maar....er komt een moment en dan zie en voel je dat je geen keus meer hebt, voor haar en zul je de beslissing nemen en er nog achter staan ook. Zo gaat dat.

Voor nu zou ik er niet teveel bij stil proberen te staan, maar gewoon te genieten. Als het moment er is ben je er snel genoeg uit.

[Marion.]

Maar er was een tijdje geleden een topic over en toen haalde ik dat ook al aan, maar ik kan me herinneren dat het toen uitkwam op
niet zo'n grote ingreep, maar dat is niet waar dus.
Bovendien is bv 6 weken revalidatie al veel voor een hond op die leeftijd en iedere narcose ook een aanslag op hun algehele welbevinden,
dus ik geef je groot gelijk.
Alleen wat rottig dat het kreng blijft groeien

Klopt, dat zeiden ze in Dieren, in maart. Maar toen zijn er dus een paar maanden over heen gegaan, en had ze er geen last meer van. Einde vd zomer zijn we hier naar een da gegaan - rijdendedierendokter.nl , ook alvast met het oog op inslapen ooit - en die raadde het ons ook af. Gezien de grootte, en de impact. Maar dat was dus een half jaar later.

Die link van Marjolein zou misschien wel wat kunnen zijn, maar ik wil ook niet dat Saar als proefkonijn gaat fungeren. Plus de toestanden. Utrecht. Is het eenmalig, of soort van kuur? Moet er eerst gekeken worden of het kwaadaardig is? Of het is uitgezaaid? Gaat dit ook onder narcose?
Als ze 6 was geweest had ik er geen seconde over getwijfeld hoor. En nu eigenlijk ook niet, ik wil geen poppenkast voor haar. We gaan haar gewoon nog schandelijk verwennen, en genieten zo lang het nog kan.

[Ptje]

Heel herkenbaar, dit is één van de moeilijkste dingen waar je voor kunt staan.
Niks aantrekken van je omgeving, die hebben niet de band met je meiske die jij hebt.
Je zult echt een keer tot een punt komen waarop je zegt, zo is het genoeg geweest het is goed zo .
Je hart zal het je vertellen.
Tot dan wens ik je heel veel sterkte en probeer nog zoveel mogelijk te genieten en verwend d'r nog maar ff (al twijfel ik daar niet aan dat dit ook al wel gebeurt)

[Belle]

Die link van Marjolein zou misschien wel wat kunnen zijn, maar ik wil ook niet dat Saar als proefkonijn gaat fungeren. Plus de toestanden. Utrecht. Is het eenmalig, of soort van kuur? Moet er eerst gekeken worden of het kwaadaardig is? Of het is uitgezaaid? Gaat dit ook onder narcose?

Ik weet het niet meer Marion, maar ik weet nog wel dat prof. Kirpensteijn een erg aardige en redelijke man is, waar je dit soort dingen heel goed mee kunt overleggen. Je zou altijd even kunnen bellen of een gesprek met hem vragen.

[Caro.]

Maar er was een tijdje geleden een topic over en toen haalde ik dat ook al aan, maar ik kan me herinneren dat het toen uitkwam op
niet zo'n grote ingreep, maar dat is niet waar dus.
Bovendien is bv 6 weken revalidatie al veel voor een hond op die leeftijd en iedere narcose ook een aanslag op hun algehele welbevinden,
dus ik geef je groot gelijk.
Alleen wat rottig dat het kreng blijft groeien

Klopt, dat zeiden ze in Dieren, in maart. Maar toen zijn er dus een paar maanden over heen gegaan, en had ze er geen last meer van. Einde vd zomer zijn we hier naar een da gegaan - rijdendedierendokter.nl , ook alvast met het oog op inslapen ooit - en die raadde het ons ook af. Gezien de grootte, en de impact. Maar dat was dus een half jaar later.

Die link van Marjolein zou misschien wel wat kunnen zijn, maar ik wil ook niet dat Saar als proefkonijn gaat fungeren. Plus de toestanden. Utrecht. Is het eenmalig, of soort van kuur? Moet er eerst gekeken worden of het kwaadaardig is? Of het is uitgezaaid? Gaat dit ook onder narcose?
Als ze 6 was geweest had ik er geen seconde over getwijfeld hoor. En nu eigenlijk ook niet, ik wil geen poppenkast voor haar. We gaan haar gewoon nog schandelijk verwennen, en genieten zo lang het nog kan.

Die beslissing maak je nu dus ook al in haar belang 'geen poppenkast voor haar'... dus ik weet zeker dat je straks ook de beste beslissing voor
haar zal nemen.

Kaya zit onder de bulten, zeker een stuks of 20, en vreemde zwarte stukken wild vlees of zoiets. De dierenarts kijkt ernaar en zegt 'niets aan laten doen, genieten zolang je kan met elkaar' en ik kan het alleen maar hartgrondig met hem eens zijn en dus ook met jou.
Niet meer teveel gedoe aan hun lijf, ze worden oud, pas je wat aan hier en daar en geniet er nog van.

[mercedes2803]

Ik den Marion...dat we het gewoon gaan ZIEN en WETEN als het zover is...
Ik heb afgelopen week samen met Robin ook weer allerlei twijfel gehad.
Rimpel was al een dag of 5 aan de schijterij en maandag en dinsdag dat ze hier waren moest hij erom de drie uur uit...
S nachts scheet hij het oude dekbed dat ik op bed had gelegd eronder met dat hij van het bed afsprong omdat hij weer moest...(had hem op bed gelegd omdat hij ook rilde...het schaap)
Hij liet in de schuur wat lopen omdat ik de deur niet op tijd openkreeg - met 1 slipper aan mijn voet en de ander een blote voet omdat ik als een gek naar beneden was gerend met hem -
Ik heb ze de volgende dag bijna jankend weer naar Robin gebracht omdat ik de hele dag werken moest en Robin deels in de ziektewet liep...
Ik dacht:"nou...misschien vanavond wel een belletje dat het echt niet meer gaat of zo"
Alles wat er aan leverkneus brokken inging kwam er zo als in een giertank weer uit...maar hij was niet misselijk en ik had ook een bekertje poep bij de DA gebracht en ide zag er ook niets "vreemds aan"als in bloed of zo...dus buikgriep...maar ja... hij IS al ziek en hij IS oud..

Robin weet het ook niet goed en vond het vreselijk sneu om hem de dag erop bezig te zien met water dat uit zijn kont vliegt... en laat voorzichtig eens vallen: "Hil...als het nou niet meer overgaat, die diaree...wat dan?"
En dan praat ik er voor iedereen weer moed in: "joh...hij is veel te eigenwijs om het loodje te leggen op een week diaree, komt wel weer goed"
maar ondertussen kneep ik hem ook...

En nu? Sinds donderdag gaat die eikel weer als een trein...na een volle dag vasten, twee kuren, finidiar forte en een hoop rijst kokerij is hij er weer bovenop... Hij heeft ons gisteren weer ouderwets door het bos gesleurd en hij lebbert Muis ook weer bijna dagelijks af..
dat zijn de dingen die hij leuk vindt...
En zolang die er zijn vind ik dat hij gewoon bij hoort en blijven moet...
Maar wanneer het dan genoeg geweest is?
Ik hoop gewoon nog steeds dat ik op een ochtend beneden kom als ze hier zijn hij dood op de bank ligt maar ik ben bang dat het wisfull thinking is... zijn ouders zijn wel zo gegaan en hebben absoluut niet oneindig liggen lijden of zo...die waren gewoon op...

Ik herken je verhaal en je emotie dus zooooo goed...net als velen hier....
We zitten momenteel in een zelfde soort schuitje...ala Concordia...
Succes en knuffel voor julllie allemaal