Update, gelukkig was ik sterker dan gedacht

[Marion.]

Hoe kan ik ooit opdracht geven tot het doodspuiten van mijn allessie? Dat kàn toch helemaal niet?

Gisteren zijn we aan de 4e AB-kuur achter elkaar begonnen (en Carpodyl krijgt ze ook).

En nee. Haar leven is beslist nog geen lijden. En ze wil nog zo graag. En ze is nog zo blij. En ze loopt nog iedere nacht mee de trap op. Maar die klote-tumor aan haar teentje groeit. Maar dat dankbare, blije bekkie.... Ik kàn haar echt nog niet dood laten maken (want met haar dood, heb ik er direct 2 dood, vrees ik)

[Lizzie.]

Houden van is ook los laten.

[Mit]

Houden van is ook los laten.

[Jacan]

Het is nooit makkelijk om zo'n beslissing te maken maar jij weet als geen ander wanneer het genoeg is geweest
Ik wil je heel veel sterkte toewensen

[Marion.]

Houden van is ook los laten.

En ik kan heel goed loslaten. Maar wanneer???

[Mit]

Houden van is ook los laten.

En ik kan heel goed loslaten. Maar wanneer???

Wanneer het moet. En soms is dat te vroeg, en soms te laat.

[Fizgig]

Pfff moeilijk hoor. Er is een grens he, maar waar die ligt, is zo moeilijk te bepalen. Zelfs met alleen je hoofd kom je er vaak niet uit, laat staan je hart. En dan die twee het met elkaar uit laten vechten, helpt ook niet he.

Qua behandelen zijn jullie wel door de mogelijkheden heen, denk ik. Dus dan is het wanneer het ongemak de overhand heeft in verhouding tot de kwaliteit van leven. Er is geen formule voor, helaas. Ze zal niet uit zichzelf gaan, neem ik aan. Dus dan moet jij de knoop doorhakken. En dat wil helemaal niemand hoor.

[Lizzie.]

Houden van is ook los laten.

En ik kan heel goed loslaten. Maar wanneer???

Wanneer het moet. En soms is dat te vroeg, en soms te laat.

Ergens in het midden ligt de ''waarheid''

[marian*]

Houden van is ook los laten.

En ik kan heel goed loslaten. Maar wanneer???

Als jij ziet dat het niet meer gaat.
En heus, dat zie je.

[Pemba]

Dat zie je echt wel wanneer het tijd is. Ik kan me je gevoel wel voorstellen hoor, ik heb er ook ooit 2 binnen een maand moeten laten gaan.
En heb nu weer een oudje van 13,5 die flink achteruit gaat Maar helaas hoort dat ook bij het hebben van honden.
Sterkte

[Pat75]

Houden van is ook los laten.

En ik kan heel goed loslaten. Maar wanneer???

Dat weet je echt als het zover is Marion.

[Marion.]

Pfff moeilijk hoor. Er is een grens he, maar waar die ligt, is zo moeilijk te bepalen. Zelfs met alleen je hoofd kom je er vaak niet uit, laat staan je hart. En dan die twee het met elkaar uit laten vechten, helpt ook niet he.

Qua behandelen zijn jullie wel door de mogelijkheden heen, denk ik. Dus dan is het wanneer het ongemak de overhand heeft in verhouding tot de kwaliteit van leven. Er is geen formule voor, helaas. Ze zal niet uit zichzelf gaan, neem ik aan. Dus dan moet jij de knoop doorhakken. En dat wil helemaal niemand hoor.

En daar ga ik nu dus heel hard aan twijfelen. Want er kan - kon - geamputeerd worden.
Maar goed, met mijn gezonde verstand zeg ik daar nog steeds nee tegen. Dat is gewoon geen optie voor een loopmeisje. Pff. Waarom groeit die tumor niet gewoon bovenop haar kop, waardoor ze buitnsporig lelijk wordt. Maar wel nog steeds haar favoriete besigheid kan bezigen...

[MJ]

Niemand kan dit....maar je vindt de kracht. Je kan het omdat je allessie het je vertelt op het moment dat de tijd daar is.
Bassie kòn het niet beter vertellen als toen dat moment, Liam idem dito....en wat was ik stuk. Kapot door die klote beslissing.
Die beslissing die onomkeerbaar was. Die beslissing die zorgde dat ik ze kwijt zou raken. Ze niet meer tastbaar om me heen had. En mijn god, wat wist ik dat dat mijn wereld stil zou staan, ik mijn dierbaarste vriendjes kwijt zou verliezen. Ik wil dat verdriet niet, wil het gemis niet voelen want het doet goddomme pijn.
Maar het is ook de beslissing wat wel hun lijden stopten. Want op het moment dat zij het aangaven wilden ze niet meer.Was het op.
Hoe klote ik dat ook vond en hoe zeer ik dat eigenlijk niet wilde zien maar toch....kwam het door alles heen. Konden ze me het zo goed duidelijk maken.
Je ziet het ,Marion, je voelt het wanneer die (vreselijke klote) tijd daar is .
Ik zei het in augustus tegen je en nu weer: vertrouw op jezelf, vertrouw op je allessie.


Knuffel meis...dikke knuffel !

[kloesje]

Ik zou gewoon toch die teen amputeren, honden zijn zo sterk die wandelt snel wel weer!

[semmyboy]

Het is heel moeilijk.
Maar met AB verleng je het leven van je hond, maar het red je er niet mee.
Het is uitstellen tot het niet meer kan.
Maar ik begrijp je gevoel. Je beste vriend laat je niet dood gaan.
Als je hond pijn leidt, niet meer eet, en het gaat echt niet meer.
Dan is het moment te laten gaan.

Zoals andere het al zeggen, houden van is ook loslaten.
Sterkte!

[tekkel]

Ik zou gewoon toch die teen amputeren, honden zijn zo sterk die wandelt snel wel weer!

ja, dat vraag ik mij ook af. wat kan er geamputeerd worden? alleen dat teentje, of twee teentjes? dat is toch wel het proberen waard misschien?

ik wens je in elk geval heel veel wijsheid

[LongFields]

Als het moet, dan ga je het kunnen.. Als het nog niet hoeft, dan doe je het niet.
Het klinkt stom en simpel, maar 4 kuren is geen reden. Nog niet. Een groeiende tumor is geen reden. Nog niet. Je hebt nog tijd, samen.
Die is eindig, dat dan weer wel, en er komt binnenkort een moment waarop het niet leuk meer is. En dan kies je, voor haar.
Sterkte.

Sterkte en wijsheid Marion.

[Marion.]

Ik zou gewoon toch die teen amputeren, honden zijn zo sterk die wandelt snel wel weer!

ja, dat vraag ik mij ook af. wat kan er geamputeerd worden? alleen dat teentje, of twee teentjes? dat is toch wel het proberen waard misschien?

ik wens je in elk geval heel veel wijsheid

Er zou een flink eind geamputeerd moeten worden. Aan een vvorpoot. En ze is dik 13.

[Caro]

Ik snap dat het heel moeilijk is maar denk dat ik toch voor amputatie zou gaan. Sterkte.

[*Esther]

Precies wat MJ zegt Marion....hoe lastig dit ook is....
Het is zo moeilijk maar de allereerste keer is het het moeilijkst.
En je moet het doen, je bent het verplicht aan je hond.
Met mij allereerste hondje (ik was 19) was ik een nacht te laat. (hij was benauwd)
Daarna heb ik ervoor gewaakt dat ik die beslissing niet meer te laat maakte.
Dat schuldgevoel is nog veel erger dan het verdriet je lieverd te moeten missen.
Het is hartverscheurend moeilijk maar het laatste wat je voor ze kunt doen.
Alle sterkte!!

[Fizgig]

Ik weet wel, als ik er dan zeker van ben dat het tijd is, dan lucht dat toch enigszins op. Want dat gebeurt alleen als het echt niet anders kan. Ik herken het twijfelen wel van de periode voordat je de beslissing maakt, want je gaat zoeken naar mogelijkheden, ook al zijn die er niet meer. Ik had dan een oude kat met een ernstig hartprobleem, dat lijkt makkelijker, maar die ging maar door joh. Niet kapot te krijgen. Ik heb gekeken naar zijn kwaliteit van leven, die liep een week voordat we hem in lieten slapen ineens sterk terug. Dus ik denk ook dat je het wel zal gaan zien. Als de eetlust weg gaat blijven of de pijn ervoor gaat zorgen dat ze niet meer mee wil met de wandeling, dan weet je genoeg, denk ik.

Het klinkt heel suf hoor maar ik heb met drie oude katten gehad dat ze me op een bepaalde manier aankeken, de dag voor het zover was. The look, noem ik het nu. Dan keken ze me lang en doordringend aan, en op één of andere manier, kreeg ik daarbij het gevoel dat het genoeg was. Misschien dat ik een soort signaal opvang dat je niet zo goed kunt zien, maar eerder kunt voelen. Maar ik zag dus wel een bepaalde blik in hun ogen. Misschien dat jij ook zo'n moment zult krijgen. Ik hoor het vaker, dat mensen het meemaken met hun geliefde dier. Dat ze zich ineens heel anders gedragen bijvoorbeeld. Of ergens anders gaan liggen.

Maar het is nooit makkelijk, en altijd pijnlijk. Ik heb alleen afscheid moeten nemen van Ronja, verder heb ik nog geen honden begraven. Als ik er nu aan denk dat één van mijn duo er over een aantal jaar niet meer is, dan denk ik ook, dit ga ik niet kunnen. Maar je kunt het wel hoor, omdat je wel moet. En je wilt natuurlijk ook geen blubberende hoop ellende zijn als het moment dáár is, ik niet iig. Je moet ook sterk zijn voor de overblijvende hond natuurlijk. Je kunt hier ook je verdriet kwijt he, als het zover is. Maar dat is nog niet vandaag.

[Miezemuis]

Lijkt me ook heel lastig en moeilijk. Ik vrees met duizend vrezen dat ik ook uit een soort van niet willen/kunnen zien misschien de keuze te laat zou maken.
Toch denk ik dat je uiteindelijk wel weet wanneer het moment daar is. Het moment is er niet en dan ineens wel. Ik zie dat regelmatig op het forum. mensen die ertegen aan hikken dan dan toch op het juiste moment de keuze kunnen maken. Veel sterkte en wijsheid gewenst.

[Simone]

Lieve Marion. Ik heb je leren "kennen" als een nuchtere vrouw met veel liefde voor haar honden. Haar blijde koppie ten spijt, wanneer jij denkt dat haar leven niet meer hondwaardig is, zal jij het juiste besluit nemen. En dan liever iets te vroeg dan iets te laat. Jij kent haar als geen ander en jij weet donders goed wanneer dat moment daar is. Jij kan dit! Ik heb volledig vertrouwen in jou. Liefs...

[Badu]

Ach... wat een drama is zoiets toch altijd
Sterkte, wat je ook besluit!

[Branka]

Houden van is ook los laten.

En ik kan heel goed loslaten. Maar wanneer???

Dat moment komt als je ziet dat met haar vasthouden je haar laat lijden. Want daarvoor hou je te veel van haar.

[nathalie]

Ik wist ook zeker dat ik het niet kon. En toen werd ik wakker en zag Bowie's blik. Het was genoeg en over en het laatste wat ik kon doen voor hem, was hem laten gaan. En daarna ben ik ingestort.

Wat ik bedoel; je ziet het, echt!

[Femmel]

Ik sluit me helemaal aan bij MJ. Op het moment dat je beseft dat het vooruitzicht op pijn en lijden van je maatje je méér pijn doet dan het vooruitzicht ze te moeten missen maak je die beslissing als vanzelfsprekend. [CRYING FACE]

Bij mij was die beslissing er ineens toen het middel erger werd dan de kwaal. Joy* had enorm veel vocht in haar buik, plastabletten deden niets. Uiteindelijk verhoogd naar de maximale dosering en toen sloegen ze aan. Maar ze trok het niet meer om elke 2 uur mee naar buiten te moeten voor een plas.

Misschien had ze nog wel 2-3 weken kunnen leven. Maar ze kon niet meer wat ze het liefst deed, eten. Het leven voegde voor haar niets meer toe. Wat had het dan nog toe te voegen voor ons? Nog 2-3 weken doorgaan met die intense pijn van een naderend afscheid met het risico dat leven lijden zou worden? Dat wilde ik echt niet voor haar dát had ze niet verdiend na 13,5 jaar onvoorwaardelijke liefde.

Heel veel sterkte en wijsheid! Hoop dat jullie nog een hele poos van elkaar mogen genieten.


Sent from my iPhone using Tapatalk - now Free

[Belle]

Ik kan me zo voorstellen hoe het voelt Marion. Ik heb Belle in laten slapen terwijl ze nog gewoon vrolijk was en zich (naar mijn idee) prima voelde. Alleen ze kon niet meer lopen. Het moeilijkste was nog dat ze helemaal blij mee liep (voorzover ze dat nog kon op twee poten) naar de dierenarts voor de allerlaatste keer.
Maar jouw meisje kan nu nog wel lopen. Ik denk ook dat je het weet wanneer het zover is.
Sterkte met het nemen van de beslissing

[rose]

Als het moet, dan ga je het kunnen.. Als het nog niet hoeft, dan doe je het niet.
Het klinkt stom en simpel, maar 4 kuren is geen reden. Nog niet. Een groeiende tumor is geen reden. Nog niet. Je hebt nog tijd, samen.
Die is eindig, dat dan weer wel, en er komt binnenkort een moment waarop het niet leuk meer is. En dan kies je, voor haar.
Sterkte.

Dit dus.

Heel veel sterkte Marion, ik moet er ook niet aan denken om een van mijn honden te laten gaan, maar op een gegeven moment moet je....

[blondie]

Heel veel sterkte Marion Ook ik ga met MJ mee. Dit jaar ook de beslissing moeten maken, en heel wat van me afgeschreven hier, over de twijfel van het moment dat je beslissen moet je beste maatje te laten gaan.
Mij is toen ook gezegd dat je weet wanneer het zover is, zeker als je band met je honden goed is.
En zo ging het ook, een tijd lang was het moeilijk maar kon ik aan hem zien en merken dat hij nog niet wilde gaan.
En toen was er wel ineens het moment, en de blik. Dat moment wist ik dat het tijd was, en we hadden er ook vrede mee.
Het gemis blijft, soms komt het weer even heftig door maar ik blijf blij dat ik niet het idee heb dat ik te lang heb gewacht, of dat het te vroeg was om hem te laten gaan.
Nogmaals sterkte met deze moeilijke fase.