Kleine rotbeessies zijn het.
Christina en man kwamen vanmorgen Mojo ophalen. Alles leuk en wel en we kregen een heel lief kadootje van ze. Waaronder speeltjes voor de honden. De tas stond eerst op de grond, wist nog niet eens dat het voor ons was. Nadat ze het had overhandigd zette ik de tas op de tafel. Ineens zie ik Stellar met een kikker. Een kikker? Wij hebben helemaal geen kikkerspeeltje. Huh?
Heeft die vuile smiecht het uit de tas getrokken. Nou goed, kikker even afgepakt voor later.
Toen het bezoek weg was pakte ik de kikker en bekeek meteen de andere speeltjes. Stellar keek mee en zag de poes. Ik gaf de kikker maar nee, moest ze niet. Ze moest poes! Ik heb de tas weggezet en Stellar bleef beteuterd achter. "Poes?"
Ze heeft de kikker nog 2 keer gepakt omdat ik het vroeg en toen lag kikker als dood vod in de kamer.
Then along came Io. Io pakt de kikker en sleept hem mee de bank op alwaar ze een potje gaat stoeien. Over de kikker heen springen, worstelen, knuffelen, likjes geven, rauzen. Innig tevreden bekeek ik het tafereeltje terwijl Stellar mokkend op de bank lag "Poes?"
Enthousiast stuur ik Christina een pb dat het speelgoed zo in de smaak valt. Even later kijk ik op. Het sneeuwt rondom kikker.
Inmiddels heeft kikker een gat ter grootte van een Chihuahuasnuitje, ligt de bank bezaaid met vlokken en zie ik regelmatig die etterbalensnuit van dat terrorratje in kikker verdwijnen om een nieuwe pluk sneeuw tevoorschijn te halen.
Ahum. Sorry Christina. Maar ze heeft wel lol?
geef dat kind toch die poes!
Ach, zolang ze niet aan je bank beginnen, het zijn slopers.
. 
Ik heb liever rondvliegende sneeuw als er eens een gat geknaagd is voordat er flink geschud wordt met het speelgoed dan een tennisbal die met flink veel kracht uit een rondgezwaaide sok ontsnapt.
