verwerken van verdriet

[miko]

hoi allemaal,

een nachtmerrie is waarheid geworden, ons hondje is op nog geen 9-jarige leeftijd overleden na complicaties na een darmoperatie welke nodig was omdat er 2 stukken rubber inzaten. Die heeft hij waarschijnlijk ooit in het losloopveld opgegeten want zo'n speelgoed hebben wij niet gehad.

We zijn er, en vnl. mijn vrouw, kapot van. Hij was alles voor haar. We hebben nog een hond maar de band die ze met die kleine had was anders, veel persoonlijker.

Hoe zijn jullie hier mee omgegaan ? ben bang dat ze depressief wordt, we hebben geen familie en nauwelijks bekenden om mee te praten.

[Laura84]

Ton onze hond plotseling overleed waren de weken erna loodzwaar. We hadden geen andere hond dus uiteindelijk hadden niks meer omhanden. Wat was veel praten en huilen, uiteindelijk heeft het een plekje gekregen.4 maanden later kwam onze bailey het huis verblijden.

[Mit]

Ook ik heb niet veel gepraat over het verlies van mijn hondje dit jaar. Meiske werd 7 en was echt mijn kleine pluizige once in a lifetime hondje.
Ik kan er nog steeds niet over praten trouwens, heb een schuldgevoel en bang dat ik de verkeerde keus heb gemaakt e.d.
Maar het is gebeurd. Wat voor mij heeft geholpen is het nemen van nieuwe hondjes. Hoe lullig ook maar die 2 hebben ervoor gezorgd dat ik al snel verder ging en ik moet elke dag om ze lachen.
Ik vergeet mijn prinses nooit en ik zou er veel voor over hebben om haar terug te krijgen maar afscheid nemen hoort bij het huisdieren houden. Janken mag, vooral doen, maar ook weer verdergaan.

Sterkte.

[beatje]

Allereerste gecondeleerd met het verlies van je hondje.
Verder denk ik dat het verwerken voor iedereen anders is.Zelf wil ik altijd weer een andere hond ondanks dat we er genoeg hebben lopen.Maar een nieuw hondje neemt toch de lege plek in en houd je gedachten bezig.
Zelf zijn we heel plots en onverwacht een herder van 6 jaar verloren.Die hond was mijn maat en allesie.Toevallig hadden we een pup besteld bij een fokker ,die pup is geboren 2 dagen nadat ze gestorven is.Mijn eerste reactie was hem af te zeggen,maar de fokker heeft me tijd gegeven en uitgenodigd toch eens te komen kijken en dan ben je natuurlijk verkocht hè.Het verdriet van haar dood is niet weg,maar je blijft er minder in hangen doordat je bezig bent.

Maar goed mijn Motto is toch, wat voor ellende er ook gebeurd je moet altijd verder en iedere dag heeft wel wat moois ,ondanks verdriet.

Maar een boek omgaan met verdriet voor dummies,bestaat helaas niet.

[noekie]

Heel veel sterkte met het verlies.

Ik ben allebei mijn vorige honden plotseling verloren.
Met bekenden ed heb ik hier nooit over gepraat; alleen met mijn partner en moeder.
Verder verwerk je het zelf op je eigen manier.
Bij allebei de keren had ik nog een andere hond en hoewel die band totaal anders is zorgt het er wel voor dat je doorgaat en is er na verloop van tijd ook weer een 2e hond bijgekomen.

[Canidae]

..........Hoe zijn jullie hier mee omgegaan ? ben bang dat ze depressief wordt, we hebben geen familie en nauwelijks bekenden om mee te praten.

Gecondoleerd. Jullie hebben elkaar toch ?

[gonnie]

Sterkte. Ik persoonlijk ben nogal nuchter. Als er een hond van me dood is heb ik de dag waarop ze dood is gegaan het even moeilijk, maar daarna heb ik geen last meer.

Af en toe komt er een foto voorbij van een van de meiden die er ondertussen niet meer zijn en dan denk ik met een lach aan hun bijzonderheden.

[Miranda]

Ik heb meerdere honden weg moeten brengen, en het doet altijd heel erg veel zeer.
Maar zo'n 3,5 jaar jaar geleden heb ik afscheid moeten nemen van mijn 'once in a lifetime' hond. Die hond was mijn álles. Vier poten en twee handen op één buik.
Ik was helemaal kapot. De eerste dagen heb ik niet veel anders gedaan dan janken.
Ik heb er niet veel over gepraat, wat valt er te zeggen? Het zijn dieren die veel korter leven dan mensen, je wéét dat je afscheid van ze moet nemen. Maar dat maakt de pijn niet minder groot.

Wat hielp was de komst van een nieuwe hond. Die vervangt de andere hond niet, dat kan niet. Maar het geeft je wel een nieuw ritme, en weer wat vreugde in je leven.
De één doet dat na een paar dagen, ik na een paar maanden. Er is geen goede manier die voor iedereen werkt.
Wat voor jou en je vrouw goed voelt, dat is de juiste manier.

Neem de tijd om te rouwen om je hond, en dan ga je weer door.
Bijna iedereen hier weet hoe erg de pijn is. Het is wat mij betreft het allergrootste nadeel aan honden. Ze kruipen in je hart, maken ze het daar thuis, en dan gaan ze dood.
De vreugde en de liefde die ze geven tijdens hun leven weegt ertegenop, maar moeilijk blijft het.

[bouvierpoedel]

Veel op pad en die andere hond lekker mee de velden en paden op.
En ga zo snel mogelijk een pup halen ,heeft ze wat om handen in verzorgen en tutten.

[Daisy@]

Sterkte om te beginnen. Hier zijn de laatste 5 jaar 4 honden heengegaan. Met de 1 had ik een mindere band dan met de ander. Maar verdriet is er altijd.
Ik jank, heb het een tijdje echt niet fijn, maar het gaat toch allemaal weer verder. Verdriet slijt. Je denkt aan de mooie tijd die je met hun gehad hebt en er komt een glimlach.
Vind het zelf ook wel een verschil hoe een hond gaat en hoe oud die is. Hier hebben ze allemaal een mooie leeftijd bereikt. Wat kan ik nog meer verwachten denk ik dan???

[renee-uk]

toen ik afgelopen mei binnen 14 dagen allebei mijn honden verloor dacht ik ook dat ik gek zou worden en ik weet niet wat er gebeurd zou zijn als ik hondloos op de bank had blijven zitten treuren.
ik heb heel snel een nieuwe hond gevonden, een ouder herplaatsteefje dat dringend een nieuw huis nodig had.
we hebben elkaar geholpen rita en ik en ik ben nog elke dag dankbaar dat ik toen die keus gemaakt heb.
het verdriet om jan en gina is er niet minder door geworden en nog steeds heeft hun gemis geen definitieve plek, maar het dagelijkse leven kon ik wel weer oppakken, ik moest immers wel voor rietje.

het zal voor iedereen anders zijn, maar dit was mijn manier om door te gaan met mijn leven en misschien heb je er wat aan.
sterkte voor jullie!

[rose]

Verdrietig hoor, ook voor mij was het afscheid van onze Nikki erg moeilijk. Ik heb er bijna twee jaar over gedaan om weer 'toe te zijn' aan een andere hond. Maar net als anderen hier zeggen, je moet toch door of je nu wilt of niet. De raad van bouvierpoedel vind ik wel een goede, laat ze het andere hondje meenemen op mooie lange wandelingen. Dat is erg goed voor haar, voor het andere hondje en wie weet wat er op termijn tussen hen ontstaat. Mocht ze 'geen zin' hebben zou ik haar toch proberen mee te krijgen (dus samen gaan), het zal haar echt helpen. Maakt het verdriet niet minder, maar wel wat makkelijker te dragen.

Veel sterkte voor jullie beiden!

[twinkeltje]

Ik heb verschillende dieren moeten laten inslapen en wennen doet het nooit.
Ik heb echt toch wel een paar weken regelmatige spontane huilbuien maar daarna hebt het weg als mis ik ze nog wel.
En elke keer denk ik weer nou ik kan nooit meer zoveel van een andere houden maar toch trap ik er telkens weer in en laat ik mijn hart stelen.
Ik denk dat het voor iedereen anders is hoe je met verdriet omgaat ik denk dat je vrouw het ook wel kan hoor ,sterkte

[Tiny]

Toen mijn Jeda onverwachts overleed was ik kapot van verdriet, ik kende deze pijn niet. Het was mijn meisje en ik kon mij niet voorstellen dat ik voor een andere hond ook zoveel kon houden. En toch kwam een maand daarna Akira, een herplaatser waar ik lekker mee aan de slag kon en mijn gedachten kon verzetten. Iets meer dan een jaar later overleed ook mijn allesie Beau, hij was ziek en zijn overlijden heb ik zien aankomen dus dat verzachten wat. Ik ben heel erg van het praten, tegen iedereen die het, of niet , horen wilde kon ik mijn verhaal vertellen. Ik mis ze beide nog maar het ergste verdriet is er niet meer, ik heb Akira waar ik van alles mee onderneem en zij is degene die mij heeft laten weten dat je wel van andere honden kunt houden.

[lets have fun]

Afleiding zoeken en kijken naar wat je wel hebt zijn 2 dingen die mij helpen als ik het moeilijk heb. Ook al zou je het liefst onder een steen willen kruipen, sleep jezelf toch maar weer van die bank af en onderneem iets. Want in dat zwarte gat daar is niks.

[miko]

Gecondoleerd. Jullie hebben elkaar toch ?

zeker, gelukkig hebben we elkaar inderdaad, vervelende is dat mijn vrouw al een tijd geen werk heeft en dus teveel tijd heeft om alleen met het verdriet bezig te zijn, en daarvoor altijd met die kleine was. Ik werk fulltime en kan er nu niet voor haar zijn
Dit was haar eerste hondje, en ze zegt nu ook haar laatste....ze wil geen andere....

Ik lees bij de verschillende mooie reacties dat ook niet iedereen het er met "iedereen" over heeft, de meeste mensen begrijpen het verdriet dat je om een hond kunt hebben toch niet, je moet toch een lotgenoot hebben om begrip te vinden, daarom ben ik nu ook hier.

[pinguin20]

Mijn once in a lifetime hondje is dit jaar overleden, 20 maanden oud. Ook ik dacht dat ik nooit meer vande bank af zou komen, maar het slijt echt. Na een maand begon ik toch voor een nieuwe pup te kijken, en nog een maand later was ze er. En dat heeft me heel veel afleiding gezorgd. Ik heb met Kaylee een andere band, maar zeker niet minder, en ze heeft me er echt doorheen getrokken, ik moest weer.
Dus ga veel met de andere hond doen, dan ben je bezig, niet alleen maar op de bank blijven zitten, maar iets doen.

[Canidae]

Misschien een dooddoener, maar verdriet slijt....

.....Dit was haar eerste hondje, en ze zegt nu ook haar laatste....ze wil geen andere.......

Dat zegt ze nu...als het verdriet een rustiger plek heeft, heeft ze ruimte voor andere gedachten.

[miko]

Misschien een dooddoener, maar verdriet slijt....

.....Dit was haar eerste hondje, en ze zegt nu ook haar laatste....ze wil geen andere.......

Dat zegt ze nu...als het verdriet een rustiger plek heeft, heeft ze ruimte voor andere gedachten.

ik hoop met heel mijn hart dat ik over een tijdje kan zeggen dat je gelijk hebt. Ik heb nu veel verdriet om haar verdriet...

[Caro]

Ik zou het echt niet weten. Twee jaar geleden ging mijn relatie uit, hij ging verder met een vriendin van mij en ik raakte ook mijn huis kwijt, ik had alleen Shep nog. Als zij er niet was geweest, was ik in bed gaan liggen en er nooit meer uit gekomen. Nu doen ik en Shep alles samen, kan met haar lezen en schrijven. Als ik eraan denk dat er een moment komt waarop zij er niet meer zal zijn, dan word ik al gek. Ik zou niet weten hoe ik dat dan moet gaan verwerken. Heel veel sterkte in ieder geval, weet verder niet wat te zeggen.

[Canidae]

...........Ik heb nu veel verdriet om haar verdriet...

Tja moeilijk, sterkte ermee.

[Buddyboy]

Wij hebben binnen 11 maanden 3 honden moeten laten gaan. Vreselijk.

De laatste hond was mijn "alles" .... hij kon nog net niet praten. Ik kan er nog niet met anderen over praten, dan komen de tranen weer.
Verdriet deed echt pijn. Had zelfs lichamelijke klachten alsof ik een steen in mijn buik had...

We hebben zelf nog geen "nieuwe" hond ivm ziekte/operatie van mij. Echter onze dochter heeft haar 2 chihuahua's meegenomen ( woont weer thuis).

Dit verzacht de pijn wel.

Misschien wordt de band tussen haar en jullie andere hond nu wel intensiever. Deze hond heeft ook rechten... wandelingen etc. het hondje wat er nu nog is kan er niets aan doen ( net zo min als jullie). Daarom: trek de wandelschoenen aan en ga ervoor.
Een hond verliezen is heel erg maar niet het einde van de wereld ( spreek uit ervaring)...

...en misschien komt er met een paar weken weer ruimte voor een ander vriendje voor je vrouw en jij en jullie huidige hondje.

Sterkte en een knuffel voor jullie huidige hondje ( die mist ook ineens zijn maatje), toch?

Ingrid

[kipo]

Sterkte, net als iedereen hier weet ik ook hoeveel pijn het doet om afscheid van je hond te moeten nemen. Of de tijd rijp is voor een nieuwe hond kunnen jullie alleen zelf beslissen, na het overlijden van onze eerste hond is er, voor mij, eigenlijk te snel een nieuwe gekomen. Die wordt net zo goed verzorgd en inmiddels ben ik net zo gehecht aan hem, maar het heeft best veel tijd gekost.
Er bestaat iemand die zich gespecialiseerd heeft in rouwbegeleiding, speciaal om huisdieren, Nienke Endenburg, misschien is dat een idee voor je vrouw.

[Antonetta]

Dit heeft tijd nodig, maar het verdriet hoe intens nu ook slijt met de tijd. Een pup kan voor afleiding zorgen.
Sterkte!

[Pakdebal]

hoi allemaal,

een nachtmerrie is waarheid geworden, ons hondje is op nog geen 9-jarige leeftijd overleden na complicaties na een darmoperatie welke nodig was omdat er 2 stukken rubber inzaten. Die heeft hij waarschijnlijk ooit in het losloopveld opgegeten want zo'n speelgoed hebben wij niet gehad.

We zijn er, en vnl. mijn vrouw, kapot van. Hij was alles voor haar. We hebben nog een hond maar de band die ze met die kleine had was anders, veel persoonlijker.

Hoe zijn jullie hier mee omgegaan ? ben bang dat ze depressief wordt, we hebben geen familie en nauwelijks bekenden om mee te praten.

wat erg , vooral als je niet weet wanneer ze iets eten van de grond en kan je niet op tijd ingrijpen . !

ik heb het ook heel erg gehad , omdat ik schuld gevoel had, ik heb mijn hond ( foto onder ) eerder heb laten inslapen met zijn kanker
omdat
ik niet wilde , dat hij pijn begon te krijgen en begon te lijden . maar dat viel mij bijzonder zwaar , ondanks dat iedereen mij een compliment gaf .

de tijd heelt zeggen ze , en dat is ook zo, laat het gewoon over je heen gaan , er is niets aan te doen .

jullie hebben nog een hond , ik had niets meer

[twinkeltje]

Pak ik denk niet dat het verdriet anders is of je nu nog een hond hebt of niks meer.

[labje]

Dit was haar eerste hondje, en ze zegt nu ook haar laatste....ze wil geen andere....

Exact dat voelde ik toen Bob was ingeslapen. Zoon wilde erg graag een nieuwe labrador, maar ik wilde alleen maar Bob terug
En dat gevoel heb ik ruim een jaar gehouden. Toen begon ik een hond in huis te missen, de lange wandelingen samen etc.
Kortom, alles wat een leven met hond zo leuk en fijn maakt. Ik was er klaar voor!
Aangemeld bij de NLV en na 4 maanden was Nick er!
Heerlijk weer druk zijn met pup, opvoeden en trainingen...het hielp!
Heel veel sterkte voor jullie!

[Sucha]

ik ben meerdere honden verloren ook op jonge leeftijd. De dood van Storm na diverse (bijna)maagtorsies heeft er bij mij echter enorm ingehakt. Storm was mijn alles. We waren enorm op elkaar gericht. Ik raakte hoe bewust ik ook gekozen heb voor zijn dood om hem rust te gunnen, toch compleet even mijn basis kwijt. Wat heb ik gejankt en wat missen we hem nog steeds. Maar geloof me de scherpe kanten gaan eraf en na 4 maanden kwam Sproet. Die heeft ook geholpen om onze roedel weer een geheel te laten worden. Het was goed. Inmiddels mis ik Storm nog steeds maar denk aan hem met een lach. Wat een prachthond NU geniet ik nog steeds van mijn honden en geniet echt intens van ze. Ook met hen heb ik een diepe band. Super honden

[Ptje]

Iedereen beleefd zijn of haar verdriet op een andere manier en het één is niet beter of slechter dan het ander maar gun je vrouw even de tijd om te rouwen en het verdriet een plekje te geven.
Toen Doerak mijn vorige hondje ingeslapen moest worden was ik ook in de meer dan stellige mening dat ik nooit meer een hond zou nemen.
Na anderhalf jaar heb ik Rasta gekregen en hij heeft ook net als Doerak een vaste plek in mijn hart veroverd.
Ik wens jou en je vrouw heel veel sterkte met het verlies van jullie hond en ik hoop dat jullie de kracht vinden om het een plekje te geven.

[Marjoleine]

Wij hebben in september onze Rinne Roos verloren. Vijfeneenhalf was ze pas.
Ze was voor Mir (mijn vrouw) haar once in a lifetime hond, haar alles, ze konden lezen en schrijven met elkaar. Ze was en is er kapot van.
Maar een mens moet door en dat doen we dus. We hebben nog andere honden maar wat Rinne was voor Mir, zo is geen van de anderen.
Maar het was zo en het is zo en daar kun je niets aan doen.
Een nieuwe hond kan helpen, maar een vervanging is het niet. Het zal een andere hond zijn, waar je even gek op bent maar op een andere manier.
Dat hoort erbij. Het went en dat kan even duren. Maar echt, uiteindelijk went het.