Ik spreek niemand persoonlijk aan hoor
Ik heb dubbele gevoelens bij de jacht, en die worden in zeer hoge mate bepaald door de persoon.
Cultivering verplicht tot beheer. Dat is een vrij klinisch gegeven.
De doorsnee jager heeft daar echter een heel arsenaal aan persoonlijke emoties bij, en daar begint voor mij het probleem. Er moet soms gereguleerd worden door afschot, maar als persoon hóef je niet te jagen. En de motivatie om het wel te willen is bepalend voor wat ik ervan vind.
Dáár begint de weidelijkheid. Die begint niet in het veld.
Weidelijkheid is net zoiets als de tien geboden, overbodig. Je kunt net zo goed zeggen: "Wees geen egocentrische klootzak".
Dat dekt de lading prima. Je hoeft je er helemaal niet zo op voor te staan dat je hebt besloten geen dingen te doen die sowieso al onmenselijk zijn. Dat ergert mij.
Ik noem het ook rustig plezierjacht. Omdat het plezier van de jager, hoe nobel de intentie ook mag zijn, toch vaak voorop staat. "Ik ben graag in de natuur en maak daar graag actief deel van uit", "Ik vind het mooi om mijn hond datgene te zien doen waarvoor hij gemaakt is".
Het is niet zo dat het jagersgezin omkomt van de honger. Er wordt gejaagd omdat de jager graag wil jagen, en omdat de wildstand gereguleerd moet worden. Meestal in die volgorde. Hoewel ik erg benieuwd ben naar wat er zou gebeuren als we morgen zouden besluiten voor een periode van pakweg 50 jaar op te houden met reguleren.
Maar dat terzijde.
Maar afijn, ik heb niks tegen het jagen, maar ik voel me onprettig bij de bijna sektarische randverschijnselen ervan. En dan bedoel ik het op afstand houden van publiek, de geheimtaal, de onwil om uitleg te geven, het wekken van de indruk dat alleen de jager begrijpt hoe het zit, het slecht kunnen omgaan met kritiek, en het ontegenzeggelijke feit dat misstanden graag onder de pet worden gehouden en liever niet naar buiten mogen komen.
Ik moet trouwens zeggen dat ik betere ervaringen met nojg jagers heb dan met de knjv-ers.
In veel opzichten is het een (te) besloten groep, waarvan iedereen er maar op moet vertrouwen dat elk lid een klokkenluider is als dat nodig is. Nou, we weten allemaal wel dat het niet verstandig is om klokkenluider te zijn als je een beetje prettig aan het werk wilt blijven.
Ik veralgemeniseer, hoewel ik besef dat dat onterecht is naar de individuele integere jager. Maar het is de algemene indruk die ik van de jagerij heb. Dat het over het algemeen stierlijk vervelend en eigenwijs volk is.
En die indruk bedenk ik niet zelf, die heb ik opgedaan. En ik ben geen persoon die zich snel laat leiden door anderen.
Ik vind dat jagers de neiging hebben om zich een status aparte aan te meten, terwijl ze opereren in het publieke domein waar anderen ook een mening over- en gevoelens bij hebben. En waarvan anderen zichelf ook deel vanuit voelen maken.
Dat wordt ondergeschikt gemaakt aan de urgentie van de jager, die dat waarschijnlijk voelt als bemoeizucht van 'onwetenden' die er niks van snappen.
En dan maak je jezelf niet populair, dat is logisch.
Ik krijg van jagers vaak de indruk dat ze hun best moeten doen om deel te mogen uitmaken van 'de groep'. Vooral bij beginnende jagers is dat erg merkbaar. Dat de meningen, bewust of onbewust, worden aangepast aan de sociaal wenselijke zienswijzen binnen de groep. En dat 'erbij moeten horen om er deel vanuit te kunnen maken' vind ik een gevaarlijk aspect.
Ik kan me alles voorstellen bij de natuurbeleving van jagers, dat ís ook prachtig, maar er kleven voor mij tot op heden teveel randverschijnselen aan die mij verhinderen er deel vanuit te willen maken.
.
.
