Die kom ik dus dagelijks tegen met die vervelende keffers van d'r. Eéntje heeft ze aan de lijn, een teefje die schuimbekkend in de riem hangt bij elke hond die ze ziet, maar de anderen, een stel reutjes, lopen altijd los. En die rennen al grommend en keffend op iedere hond af die ze zien.
Nou trekken mijn meiden alleen de wenkbrauwen op bij dergelijk ordinair vertoon (zelfs al hangen ze nog wel eens in de dichtbehaarde flanken
), maar goed, vervelend is het wel.En vanavond was het zelfs ronduit gevaarlijk. Ik moet, om bij het hondenuitlaatgebied te komen, een klein steegje oversteken waar ongeveer één keer per week een auto door heen rijdt.
Ik kwam dus aanlopen, wilde oversteken, renden die rotbeesten grauwend de weg over naar mijn meiden en kwam er verdorie nét die ene verdwaalde auto aanrijden.
En het mens maar met zo'n kirrend stemmetje roepen: 'Niet doen Snoepie!' 'Kom 'ns bij mámmáaa!'
Je zou d'r toch, hè? Het liep gelukkig goed af omdat ik mijn meiden toesiste op de stoep te blijven staan en met één veeg twee van die mormels tegelijkertijd van de straat plukte. Kreeg overigens nog niet eens een bedankje. Ze rukte ze alleen uit mijn handen.
O ja, en Sam, als je dit leest: ja, dit is hetzelfde mens dat jouw toeschreeuwde 'om dóór te lopen met die honden', toen Jack en Macho werden omsingeld door dat stel woest uitvallende chi'tjes.
Vandaag of morgen lopen die beesten nog eens de verkeerde hond tegen het lijf en dan is het hap-slik-weg, ben ik bang. Ik heb haar ooit eens voorzichtig hiervoor gewaarschuwd maar toen kreeg ik ook een scheldkannonade naar mijn hoofd.
Stóm mens.
mama Chi krijgt de wind later wel van voren 
