Antonetta schreef:
Bij het onderzoek bij Balou was Mowgli ook aanwezig, door haar drukke gedrag kon de da de hartslag van Balou niet goed beluisteren, hij heeft mij daarop met Mowgli de gang opgestuurd.
De cardioloog was vol lof over mijn da omdat hij de ritmestoornis had ontdekt, de cardioloog zelf hoorde hem niet duidelijk maar zag hem pas goed op het ecg.
Jouw verhaal doet mij weer eens duidelijk maken wat voor een klein wondertje Balou is. Ondanks dat ik hem gewoon zo veel mogelijk hond laat zijn, is er wel steeds de angst dat hij dood neer valt. Ik gun het hem zo, om te rennen met de enige hond in het dorp (buiten Mowgli), die hij leuk vind. Maar toch maak ik een einde aan het spel als hij gaat ademen als een briesend paard, ik wil hem niet kwijt en laat hem dus zeker geen onnodig risico lopen.
Jouw hondje was stil blijven staan in de groei, had ze hierbij ook klachten van braken of regelmatig een dag niet lekker zijn?
Ja, ze had zeker dagen dat ze niks at. Braken deed ze niet zo vaak, dat was niet opvallend. Maar wel de eetlust die er niet was af en toe. Ik kreeg haar altijd wel weer aan het eten dus was er niet meteen door gealarmeerd. Maar als je dan achteraf gaat kijken, valt dat wel op natuurlijk. De meeste jonge pups hebben geen last van een gebrek aan eetlust.
En dat ze achterbleef in groei, ging pas opvallen toen ze 5 maanden oud was ofzo. Ze was ook een kruising dus een groeicurve hield ik niet bij, dat had weinig zin, dacht ik zelf. Ze hijgde erg na inspanning maar ik wist toen nog niet wat normaal was voor een hond omdat het mijn eerste eigen hond was. Niet dat het haar tegenhield hoor, die ging altijd als een trein. De laatste dagen voor haar dood had ze dus een hoest, maar dat was geen rochelende hoest ofzo, daardoor werden we ook niet gealarmeerd dat het om iets ergers kon gaan. Toen was ze al heel ernstig ziek natuurlijk, ze at ook niet zo goed die dagen. De dag voor ze stierf, had ze wel ineens honger. Alleen de avond voor de ochtend dat ze stierf, kuchte ze wat slijm op, dat was gelig. De volgende ochtend klonk ze in rust benauwd en een paar uur later was ze dood. Ik kan gelukkig zeggen dat ze zich niet heel naar heeft gevoeld, tot aan haar dood.
Ik begrijp heel goed dat je nu voorzichtiger bent, ik bedoelde niet te zeggen dat ik iedereen een stresskip vind die een hond met een hartstoornis heeft en die er voorzichtig is mee hoor. Ik ben gewoon altijd een stresskip. Het lijkt me hartstikke moeilijk wat jullie nu meemaken, ik weet wel wat het is om een hond jong te verliezen. Ik hoop echt dat jullie hond ietsje langer heeft dan ze nu denken. Uiteindelijk, als Ronja idd een PDA had, heeft ze nog een prima levenskwaliteit gehad 7 maanden lang. Ik zou het heel moeilijk vinden als ik moest beslissen wanneer die levenskwaliteit niet meer voldoende was.
Dus jullie zullen veel momenten meemaken dat je je zorgen maakt, denk ik, en dat maakt dat je veel moed nodig hebt. Dus dat wens ik jullie toe, veel moed en wijsheid toegewenst. En dat de artsen ongelijk hebben en hij het toch nog een tijdje volhoudt op een prettige manier.
.