Ik was met Morris aan het wandelen. Na een paar leuke paadjes krijgen we een saai stukje over een weg langs het spoor en het industrieterrein. Voor Morris bestaan er geen saaie stukken, alleen uitdagingen
Hij weet saaie stukken best leuk te maken. Als je een klein stukje hebt gelopen langs het spoor kun je de sloot induiken. Een ontzettend gore modderige prutsloot. Het water in die sloot is heerlijk! Maar niet het water langs de rand... nee! alleen het water in het midden is te drinken volgens Morris. Dus er wordt door die sloot gebanjerd tot je ontzettend goor bent en dan pas kun je lekker drinken. Dan loop je een paar passen keurig naast de baas en schud je je nog een paar keer uit zodat ook het baasje kan meegenieten van de heerlijke modderspetters. Fijn!
Daarna is er een groenstrook naast de weg. Dus wat doe je dan als rechtgeaarde vieze dreknek.... juist! Rollen! Dat stuk kun je prima al rollend en schurend op je rug doen! Dus Morris ligt daar zuchtend en kreunend op zijn rug door het pasgemaaide gras te schuren. Ik word inmiddels al vrij handig met zorgen dat de flex niet om hem heen draait en loop mooi met hem mee...
Stopt er dus een auto waar twee mensen mij heel bezorgd aankijken en vragen wat er aan de hand is, of alles wel goed gaat met die hond en of ze kunnen helpen. Op mijn antwoord dat er niks aan de hand was en dit heel normaal voor Morris is werd ik zo ontzettend meewarig en verbaasd aangekeken dat ik spontaan de slappe lach kreeg.
Ik vergeet soms dat die hond van mij niet helemaal spoort, maar door zulke opmerkingen ga je weer even anders naar je hond kijken. Maf ding is het
En Morris... die was inmiddels al in de goot beland
)
