maandag:
het is best wel waar dat herplaatshondjes als ze zich thuis gaan voelen toch wat meer hun werkelijke gezicht laten zien.
rita komt een beetje in het stadium dat ze gaat checken of ik het allemaal wel echt gemeend heb tot nu toe.
zo gaf ze vanmorgen de bordercollie -die in een van de garages aan het eind van de straat zit en die altijd tegen haar blaft als we langskomen- een grote bek terug, terwijl ze dat al weken niet meer deed.
en dat gaat dan met één oog op die hond gericht en het andere vanuit haar ooghoek op mij.
ik moet daar eigenlijk best om lachen, vooral om haar gezichtsuitdrukking nadat ze van mij op haar donder kreeg, beetje iets in de trant van 'damn, dat mocht echt niet he'.
op de terugweg konden we er dan ook weer prima langs, zonder eigen inbreng van rietje-tietje
verder gaat het allemaal z'n gangetje.
ze wordt vrijer, luistert beter, komt als ze geroepen wordt en heeft ook in de gaten dat ze alleen aangelijnd wordt als ik de riem laat zien en 'aanlijnen' zeg en dat de andere keren dat ik haar roep goed zijn voor een knuffel en een 'vrij' die ik er langzaam in ga brengen.
heb vandaag eens goed op haar staart gelet, maar die hangt de hele wandeling op een normale dh manier, alleen als ze ingespannen ergens aan snuffelt gaat de krul aan het eind er uit en hangt ie steil naar beneden.
ik vind dat ze er lekker ontspannen uit gaat zien en ik merk ook tijdens de wandelingen dat ze een stuk zekerder en dus ook relaxter loopt.
foto's:
ondeugend hoofd
zo loopt ze naast me:
snuffelfoto:
kijk haar lekker lopen:
voor de orenliefhebbers, hoger kunnen ze niet
:
