Gasnarcose, conventionele operatietechniek.
Vrijdagavond was ze alweer helemaal fit. Gisteravond klom ze zowat tegen de muren op van de overtollige energie. Want ik doe nu alleen zeer korte wandelingen, aangelijnd.
Daarnaast doe ik wat appèl, en veel zoek/speurwerk.
Het probleem is alleen dat je het zoeken zo moeilijk kunt maken als je wil (achter zeer sterk ruikende planten ónder iets als een emmer oid verstoppen), ze heeft het in ongeveer drie seconden gevonden. Die hond heeft een briljante neus. Ze wordt er ook niet erg moe van. Ik wel. Ik ben minstens tien keer zolang bezig met verstoppen als zij met opsporen
Daarstraks een grote doos gevuld met krantenproppen en dergelijke, en daar wat snoepjes doorheen.
Dat heeft ze binnen twee minuten uitgesorteerd en dan kijkt ze mij aan met een blije bek wat we nog meer gaan doen.
Als ik snoepjes in een plastic fles doe, draait ze de dop eraf (ja, echt) en schud de snoepjes eruit. Duurt vijf seconden. Daarna is ze nog een halve minuut bezig met de fles grondig slopen.
Jullie begrijpen het al. Het intellect van mijn hond overtreft vele malen het mijne
En ik ben door ideëen om haar op een fysiek niet belastende manier moe te maken heen 
En ze heeft het echt nódig om moe te worden, ze klimt nou echt tegen de muren op. Gaat voortdurend Cayuga uitdagen om te spelen
Op haar manier dus. Bokkesprongen terwijl ze in de lucht ronddraait, springen en landen in een speelbuiging, zo wild mogelijk en op extreem grote snelheid.
Ik begin me af te vragen hoe belastend rechtlijnige beweging is zo pal na een buikoperatie en of het verstandig is om haar te laten fietsen. Alleen, fietsen vindt ze ook geweldig, en ze vliegt echt laag de eerste kilometers.
Iemand briljante gedachtes?
.
