Tot 25 februari 2010 had ik Kai, een Golden Retriever van bijna 13 jaar. Hij was mijn maatje, heeft ook veel met mij meegemaakt (verkeerde keuzes in het leven, maar ook veel positieve ervaringen). We waren eigenlijk altijd samen, door dik en dun. Hij heeft zelfs met mij de overstap naar de Verenigde Staten gemaakt destijds, en is ook weer mee terug naar Nederland gekomen gelukkig.
Maar het hield op, zijn lichaam wilde niet meer door artrose, hoewel hij nog zoveel levenslust had. Ik zei altijd dat hij in zijn kop altijd pup is gebleven.
We gingen in maart van 2010 samenwonen in de woning die we uitgezocht hadden op het mogen houden van Kai. Maar een pup mocht er niet in van de verhuurder. Hier was vooral ik heel verdrietig om. Het was zo zonde, de tuin was zo'n 300 vierkante meter en de hond zou er nooit in kunnen spelen. Maar ik heb me er toen bij neergelegd. Op dat adres zouden we geen hond kunnen houden, want een herplaatser wilde ik niet door 2 slechte ervaringen in het verleden.
Begin dit jaar zijn wij naar de omgeving van Aken verhuisd, dus net over de grens. Ideaal, want hier hebben we alle voordelen van alle landen om ons heen. Dit huis hebben we (uiteraard) uitgezocht op het mogen hebben van een hond, ook een pup.
Dus 2 weken geleden was het zover: Mijn vakantie begon en ik mocht eindelijk Duke ophalen! Hij was op dat moment al 11 weken, maar gelukkig heeft de fokster hem geweldig goed gesocialiseerd en was al met benchtraining begonnen. De eerste nacht bij ons thuis was natuurlijk onwennig. Ik had een luchtbed in de gang gelegd, waar de bench stond. Duke en ik hebben maar anderhalf uur geslapen. Maar de nachten daarna ging het steeds beter en kon je echt merken dat mijn flapdrol zijn draai begon te vinden.
Nu zijn we 2 weken verder en mijn ventje is hier helemaal thuis. Uit de puppytest, die gedaan was bij de fokker, bleek dat Duke een zeer ondernemende hond was die echter ook snel afgeleid was. Hier heb ik natuurlijk ook mijn voordeel mee gedaan bij het aanleren van wat hij wel en niet mag hebben om te spelen.
Duke: "Oeh, een schoen! Een SCHOEN!!!!"
sleur, trek, sjor Angie: "Nee"
Duke: is spontaan doof
Angie: "Oh kijk eens! Een Kong!!!"
Duke: "Oeh, een Kong! Een KONG!!!!"
En nu ben ik zo trots op hem. Hij weet dondersgoed wat hij wel en niet mag. Of hij zich eraan houdt is natuurlijk een tweede.
Hij is eigenlijk van het begin af aan al goed zindelijk, op een paar ongelukjes na.
De bench is helemaal zijn plekje geworden, alle speeltjes worden daar heen gesleept.
Als hij ook maar DENKT dat hij een beloning krijgt, zit hij al in de bench te wachten, al kijkend naar mij en naar mijn handen.
En vanmorgen tijdens zijn rondje moest één van zijn speeltjes mee. Hij liep er zo parmantig kwispelend mee rond en keek echt om zich heen om te zien of iedereen wel zag hoe lief en aandoenlijk hij wel niet was.
Het is zo jammer dat ze zo snel groot worden, maar het is ook zo ongelooflijk gaaf om te zien hoe slim hij is en hoe snel hij dingen leert. Het wordt al een echte slungel en ik kan toch stiekem niet wachten om te zien in wat voor geweldige hond hij zal uitgroeien.
Mijn stoere vent
Sorry voor de lap tekst
, maar ik wilde hem gewoon even met julliie delen 
