Mijn nachtmerrie begon deze morgen.
Vanmorgen toen Roy beneden kwam was Poen aan het overgeven. Er kwam wat geel uit (gal?). Heeft de honden naar buiten gedaan en is de boel gaan schoonmaken.
Toen de honden binnenkwamen, zag ik dat Poen vloeide uit haar vulva, dat wil zeggen haar broek vertoonde bloed-achtige sporen. Mijn eerste gedachte was, ojee ze heeft een baarmoederontsteking. Gisteren was ze niet helemaal in haar hum, kon er de vinger niet op leggen. Ze was niet doodziek of zo, maar dit zou haar gedrag wel verklaren. Ik heb dus de kliniek opgebeld en verteld dat ik dacht aan een baarmoederontsteking. Mijn verhaal gedaan, maar de DA kent mij en vond het verhaal wat vreemd overkomen en wilde toch graag dat ik even langskwam. Ok, prima. Om 11.00 uur zou ik op de kliniek in Hellendoorn zijn.
Toen ik weg wilde gaan wilde Poentje al niet meer lopen. Niets voor ons altijd bewegelijke Poentje, dus dat gaf me al een ongerust gevoel. Roy heeft haar naar de auto gebracht en haar er in getilt. Ik naar Hellendoorn en ik merkte gewoon dat het niet goed was..... Bij Hellendoorn aangekomen, probeerde ik Poen te lokken door iets naar voren te komen zodat ik haar kon helpen om uit de auto te tillen. Ze stond op, zwalkte, draaide op haar poten. Viel in de auto op haar hoofd en haar lichaam zakte in.
Ik dacht dit is niet goed, dit is niet meer simpel een baarmoederontsteking. Dr. Kamp onderzocht haar, met de minuut werd ze slechter. Bij het optillen van haar lippen, schrok ik enorm. Haar slijmvlies was wit, haar tong was wit, haar oogwit zag raar. Ze bloedde, maar waar. Niets kwam er meer uit haar vulva. geen bloed, geen rommel dus dat was het niet. Foto gemaakt van haar borst en buikholte. Geen rare dingen, hooguit dat haar hart wat ronder was (vanwege de moeite die het moest doen om bloed rond te pompen) en haar lever iets vergroot. Dr. Kamp kon niets voor haar doen, ze was heel dringend toe aan een bloedtransfusie. Dus de Kompaan werd ingeschakeld.
Ik met Poen in de auto naar de Kompaan. Ik heb gereden als een gek, want ik merkte gewoon dat ik haar aan het kwijtraken was. Bij de Kompaan aangekomen, brak de paniek pas echt uit. De assistente rende met mij en Poen mee. En schreeuwde naar Dr. Gerritsen; dit is slecht, dit gaat niet goed. Ze red het niet, ze red het niet. Direct is er een echo gemaakt om te kijken of er een levertumor zou zijn? Dit was niet het geval. Toen klaar maken voor bloedtransfusie. Maar een hond die bijna geen bloed meer heeft, daarvan is moeilijk een ader te vinden. Heel zenuwslopend, want met de minuut werd ze slechter en slechter.
Ze raakte verkrampt, reageerde niet meer op mij. En gleed gewoon zachtjes weg Ik voelde het gebeuren. Na ongeveer 20 minuten toch een ader gevonden en de bloedtransfusie werd gestart. Haar lichaam veroorzaakt dus een bloedafbraak. De rode bloedcellen breekt ze af en wat er van over blijft is Rode kleurstof? die zij via haar urine uitscheid (dat had ik dus gezien en verward met een baarmoeder ontsteking) Waardoor gebeurd dit??? Ik heb werkelijk geen idee. Waarschijnlijk is dit al langer aan de gang. En ik heb niets maar dan ook niets gemerkt!!! Dr. Gerritsen zij dat ik me niets kwalijk moest nemen, omdat dit een zeer geleidelijk proces is.
Maar verdomme, mijn hond is doodziek en ik heb het niet gezien
Ik heb net gebeld, ze ligt er rustig bij.... maar of ze het gaat halen????
Ik ben bang, heel bang. Willen jullie meedenken en vooral mee duimen en misschien zelfs een kaarsje willen branden voor mijn lieve Poentje (die morgen hopelijk 5 jaar wordt)
