Vanmorgen tijdens de ochtendwandeling liep hij los op het uilaatveld.
Opeens begint hij vanuit zijn tenen te grommen en te blaffen, echt helmaal macho.........tegen een groepje Chinzezen???
(misschien toch iet met sate ofzo)
Daarna liepen we via een bospaadje terug waarop hij opeens heel langzaam gaat lopen; in elkaar gedoken, flanken in elkaar, staart laag, oren plat, ogen zielig en steeds stilstaan met een hele zielige blik en veel gekwijl.
Was bijna bang dat hij het ter plekke neer zou vallen en wilde eigenlijk al mijn man bellen om ons te komen halen (in mijn achterhoofd speelde een horrorscenario dat hij vergif gegeten had, zoals meer honden in Eindhoven).
Dus ik geef hem lange lijn en vraag wat er is......
loopt hij heel zielig een paar pasjes een straat in waar we nooit door wandelen, kijkt om of ik volg en loopt vervolgens heel kwiek, oren gespitst en staart omhoog verder
wat blijkt nou; komt hij daar een vriendje tegen!
De komiek
!