schuldgevoel tegenover oude hond

[MirandaH]

Wat je beschrijft is wellicht onze zeer nabije toekomst.. Mijn oudste dame van 12,5, die zie ik al een tijd langzaam achteruit gaan, afgewisseld door oplevingen hoor. Maar zondag heerlijk met goede vriendin en haar honden (inclusief een nog oudere bejaarde) door de balij gelopen, op spannende bospaadjes en dat is toch niet zo goed bevallen. Tijdens het lopen zag ik al dat ze moe werd, maar het was erger dan ik had verwacht. Vanmorgen een minuutje of 20 gelopen en dat ging al matig, daarna heeft ze nauwelijks nog gelopen. Even kort plassen wilde ze niet, ze kon haar achterhand nauwelijks overeind houden. Terug in huis over de drempel springen was een bijna onoverkomelijk opstakel. Gelukkig was ze weer helemaal haar hyperende zelf toen we vanavond thuis kwamen (ze moest nog eten ). Maar het is echt duidelijk. Dit soort dingen moet ik met haar òf max 30 minuten òf gewoon niet meer doen. Hoe jammer ook.

[Judith&Jayla]

Moet eerlijk bekennen dat ik me eigenlijk nooit schuldig voel naar onze oude dame van 16. Dat komt waarschijnlijk ook omdat ze nooit heel gek op wandelen is geweest, zij blijft veel liever lekker thuis in haar mandje liggen om dan aandacht te krijgen van iedereen en lekker geknuffeld te worden we nemen haar wel eens mee in een tas, maar ze heeft dan toch weer altijd last van haar rug (hernia) en voor onszelf wordt het ook best zwaar na een tijdje.

[kiki78]

Daan begint ook een oude man te worden. Zo'n 5 keer per week loopt hij nog een uur mee maar dan pas ik de wandeling wel aan, tempo ligt lager en we staan wat vaker stil (wachten op hem of andere hond). Hij gaat wel hele dagen mee en ligt dan voor in de bus, hij vind het geweldig om mee te zijn. Als hij niet mee loopt dan mag hij lekker rondscharrelen zodra ik na de wandeling de andere honden ga inladen.

Ik voel me ook wel eens schuldig, Daan is geen hond die aandacht vraagt terwijl Dieber en de andere 3 dat wel doen. Daardoor wordt Daan nog wel eens "vergeten". Hij ligt ook in een andere kamer als wij thuis zijn (kamer bestaat uit 2 delen met schuifdeuren ertussen die altijd open staan). Het is zijn eigen keuze om alleen te gaan liggen dus als wij gezellig met de andere 4 aan onze voeten tv zitten te kijken ligt hij alleen in de andere kamer. Hij claimt die kamer ook en zet de andere honden die kamer uit als hij de kans krijgt. Ik merk wel dat hij het heerlijk vind om aandacht te krijgen dus probeer ik bewust Daan tijd in te plannen.

[Jackira]

Toen Desi 14 was en de andere honden een jaar of 5 a 6 was het hier ook zo dat zij lekker liep te sjokken en de rest door het bos stuiterde. Nadat ik 1 keer had geprobeerd om Desi niet meer mee te nemen en zij wel precies wist waar we heengingen, is Ed van ellende met haar achter me aan komen rijden naar het bos omdat ze heel onrustig was. Ze wilde naar buiten toen ik haar achterliet bij Ed en eenmaal buiten liep ze op het parkeerterrein bij ons te zoeken naar m'n auto.

Dus hij is in zijn auto gestapt met haar en heeft haar naar ons gebracht in het bos. Ze was zo verschrikkelijk blij toen ze me zag dat ik besloot om haar nooit meer thuis te laten en dat ze hoe dan ook mee zou gaan mee zou gaan. Voor dat doel heb ik toen een doggy ride met wandelding aangeschaft zodat als ze niet meer kon lopen dat ze toch in dat ding mee kon met ons. Nooit gebruikt, maar ik had hem wel alvast.

Zij mocht lekker sjokken met mij samen achter de rest aan Die liepen dan hetzelfde stuk maar wat vaker heen en weer. Als ze moe was zochten we een bankje op, dan ging ze lekker liggen en de rest ging in het water spelen of rondrennen en met elkaar spelen. En ik gooide een bal voor Balou en Beer was lekker aan het snuffelen en Dino aan het rellen. Buck was druk met opletten of alles wel goed ging en bij elkaar bleef.

Dat heeft ongeveer een jaar geduurd. De dag dat ze 's avonds is ingeslapen is ze 's morgens nog meegeweest naar het bos. Alleen was het een rondje van tien minuten. We liepen over een pad langs de sloot en ze gaf zelf aan dat ze terug wilde naar de auto door heel beslist een zijpaadje in te lopen en dat hebben we toen ook gedaan. De rest moest het dan maar even met wat minder doen. Desi hoorde er bij, samen uit, samen thuis.

[Saschesfloor]

Wat je beschrijft is wellicht onze zeer nabije toekomst.. Mijn oudste dame van 12,5, die zie ik al een tijd langzaam achteruit gaan, afgewisseld door oplevingen hoor. Maar zondag heerlijk met goede vriendin en haar honden (inclusief een nog oudere bejaarde) door de balij gelopen, op spannende bospaadjes en dat is toch niet zo goed bevallen. Tijdens het lopen zag ik al dat ze moe werd, maar het was erger dan ik had verwacht. Vanmorgen een minuutje of 20 gelopen en dat ging al matig, daarna heeft ze nauwelijks nog gelopen. Even kort plassen wilde ze niet, ze kon haar achterhand nauwelijks overeind houden. Terug in huis over de drempel springen was een bijna onoverkomelijk opstakel. Gelukkig was ze weer helemaal haar hyperende zelf toen we vanavond thuis kwamen (ze moest nog eten ). Maar het is echt duidelijk. Dit soort dingen moet ik met haar òf max 30 minuten òf gewoon niet meer doen. Hoe jammer ook.

Dan neem ik voortaan de buggy mee voor Tesje. Kan ze een half uurtje hobbelen en dan hup de wagen in. Toen we haar mee hadden naar Nunspeet vond ze het prachtig in dat ding.

[Dee]

Nou ja oude hond..dat valt op zich nog wel mee (7/8).
Maar ik ga buiten de wandelingen, geregeld met Figo weg zodat ik met hem even aan de slag kan.
Daar zou ik Nani geen lol mee doen, maar dan zie ik die oogjes. Als ze met vriend mee moet wandelen, en hij zegt : ga je mee? Dan kijkt ze altijd even mij, met de blik aan. Vriend is hartstikke lief voor haar hoor . Ze kan zo enorm zielig kijken, 't trutje. Kijk maar:




Terwijl dat gewoon mijn gedachten zijn, want ze ligt dan prima hoor. Gister mochten ze beiden de tuin in.
Zij verkoos na 2 minuten toch weer dat plekje. Maar toch voel ik me dan ietwat lullig als we vertrekken zonder haar.
Ik laat het haar niet merken hoor, tenminste ga niet wauwelen achgossie...we zijn zo weer terug hoor. Ik ga gewoon.