). Die streken wil ik graag met jullie delen 
.Ik probeer het elke week bij te houden en heb dus al een boekwerkje vol.
De 1e week.
Voor een hondje van 3,5 maand oud is ze al behoorlijk zindelijk. Helaas snappen wij de puppytaal nog niet zo goed. Dus gaat het de 1e avond meteen mis. Wij denken: “O zie die hond eens uitgelaten door het huis rondrennen en tegen ons aanspringen. Komt door al die ruimte die ze niet gewend is natuurlijk.”Maar nee hoor. Dat was dus niet de reden. Mevrouw moest poepen en wist nog niet waar de achterdeur was. Dat werd dus achter de bank….
Inmiddels weten we nu dat als ze wakker word, ze meteen naar buiten moet om te plassen. Als ze gegeten heeft, naar buiten moet om te plassen en poepen. Jaja, dat heeft ze ons vlug duidelijk gemaakt.
Als ze voor de deur zit te piepen, dan is het ook tijd om naar buiten te gaan.
Alleen vergeet ze soms waarom we nu naar buiten zijn gelopen, want dan wordt ze afgeleid door een herfstblad of een lege walnootdop, die een kraai heeft laten vallen.
Dan loop je dus weer naar binnen zonder dat ze geplast heeft, om nog geen minuut later weer gepiep voor de deur te horen.
En denk dan maar niet: “Hou het nu maar even op, ik zit net”, want dan vind je dus de plas alsnog binnen. Want als Chanel moet plassen, dan moet het NU en niet zo meteen.
------------------------------------------
Bazinnetje zit met de laptop op schoot die redelijk leeg is en daardoor aangesloten op het stopcontact. Kabel hangt half in de lucht, recht voor het looppad. Puppy Chanel rent er zo tegenaan, kijkt verbaasd van: Wat hangt daar nou, zo kan ik niet ongehinderd doorrennen…en hup, ze zet de tanden in de kabel.
Een gil van het vrouwtje doet haar vlug stoppen.
Even later ziet ze nog zo’n kabel liggen, maar dan van de leeslamp. Hoppa, weer eens even de tanden erin en weer het vrouwtje dat een gil geeft
. Pffff, zie je haar denken. Ik kom later nog wel eens terug.------------------------------
Nina moet naar bed en wil naar boven. “Waar ga jij naar toe?”, zie je Chanel denken als ze voor de deur Nina de weg blokkeert en mee naar boven wil.
Vanuit mijn luie stoel, met de laptop op schoot roep ik haar, en ik roep en roep: “Chanel, kom hier!” Totdat Chanel denkt: “OKEEHEEY, hier kom ik dan!” en ze springt met 1 grote sprong half boven op de laptop
------------------------------
Lig je ziek op de bank, Chanel lief (denk je) in de grote mand die naast de bank staat en van Babe is geweest, zie je opeens een slof voorbij komen en daarna een puntje van de staart. Ogen van half dicht, naar wijd open en denken: “Zag ik dat goed?”
En ja hoor, 1 van mijn sloffen is dus onderweg naar de hondenmand.
En als je dan FOEI roept, dan valt hij net voor de mand, terwijl Chanel vlug in de mand springt, erin gaat zitten en je aankijkt alsof ze wil zeggen: “Wat? Ik deed niks!”
-----------------------------
De paarden zijn ook zo interessant. Die moeten gewoon van dichtbij bekeken worden. En ik maar roepen: “Chanel HIER, Kitty liefff, NEE Isabel, HO Kitty! Op zo´n moment is een Bull Terrier Oost-Indisch doof. Ik meende al even dat ze echt doof was, maar kwam er later achter dat ze maar al te goed kan horen! En dus schiet ik linksop om Chanel weg te houden bij de paarden, en dan weer rechtsop. En dat op klompen in een glibberige wei. Inmiddels begint het ook nog te regenen en sta ik zonder jas in mijn zondagse kleren in de blubber, terwijl we naar een verjaardag moeten vertrekken. En als ik Chanel dan uiteindelijk te pakken hebt en haar buiten het hek neerzet en ik me omdraai om het hek te sluiten, dan probeert ze achter mijn rug weer onder het hek door te kruipen terug naar de paarden. En dus sta ik weer te zwaaien met mijn armen en te roepen: “Chanel terug! Chanel blijf!” en krijg het hek nog niet dicht. Totdat ik manlief en dochter in de keuken zie schaterlachen
om mijn gehannes om die poort dicht te krijgen en de hond tegelijkertijd tegen te houden, die heel vasthoudend blijft proberen om achter mijn rug om weer terug in de wei te komen. Dus na een smekende zwaai naar hun om me aub te helpen, komt dan toch eindelijk iemand naar buiten om lachend Chanel op te tillen en naar binnen te dragen.Haren verregend, modder op mijn broekspijpen. Let’s party!
De tweede week:
In de 1e week heb ik geprobeerd om Chanel zo veel mogelijk weg te houden bij de paarden, wat uiteraard niet altijd lukte. En dus zat ze ook met haar neus er weer bij toen de stallen een goede uitmestbeurt kregen. Vanwege het vieze weer bleven de paarden in de paddock en dus liep mevrouw zonder enige angst rond de paarden.
Die bleven gelukkig braaf stilstaan met een dikke bult hooi voor hun neus.
Dat was toch ook erg interessant dat ze dat aten, en dus zat Chanel in Isabel’s bult hooi gezellig mee te eten. Dat vonden we uiteraard de dag daarna weer terug in de poep. En toen ze moe gesnuffeld was, ging ze met haar bips lekker achterover in het hooi zitten, kijken hoe Isabel naast haar met haar grote hoofd kwam om gewoon door te eten. Heel vertederend….wat heb ik toch een lief paard
.----------------------------
Doordat Chanel nu ook mee gaat naar de paarden, kan ze nu ook bij de kippenwei komen. Die kippen zijn toch reuzeleuk! Die fladderen weg als ze op het hek aanrent. En nog leuker is het als ik brood bij de kippen gooi. Dan probeert Chanel zich een weg door het kippengaas te wurmen door de grond eronder weg te graven en flink hard met haar neus tegen de draad te duwen. Als je maar lang genoeg duwt, heeft dat soms resultaat. En ik maar die hond wegjagen elke keer
, want de draad wordt helemaal aan gort geduwd.------------------------------
Er zijn kippen die hun grote ren niet groot genoeg vinden met een haan die hun continu lastig valt. Die lopen dus regelmatig in de wei of bij de buren. De 1e keer zag die kippige hond van ons het niet en rende ze er zo voorbij, terug naar de achterdeur.
De 2e keer was ik blij dat mijn man ook buiten stond om Chanel op te vangen, want ik (weer op mijn klompen in een gladde wei) kon haar natuurlijk niet bijhouden, laat staan tegenhouden toen ze achter mijn zwarte kip aanrende. Kip kende de weg gelukkig goed en rende onze wei uit, over de oprit, onder de draad door vlug naar de buren. En mijn man kon Chanel op de oprit tegenhouden voor ze ook het idee kreeg om onder de draad door te gaan.
------------------------------
Onder de draad door gaan naar de buren gaat dus net, heeft Chanel ontdekt. En dus toen ze Layla, de kruising Labrador-Bullterrier van de buren voor het eerst zag, wilde ze meteen naar Lalya toe. Ze wurmde zich op haar rug onder de draad door voor ik haar kon tegenhouden en toen was het speeltijd! Layla van dik 9 jaar oud, hield het heel goed vol. Als het haar even te druk werd, dan drukte ze Chanel met een poot tegen de grond, legde haar kop op Chanel en hield haar zo vast totdat Chanel weer wat rustiger was. Het was net een moeder. Geweldig
. Maar ja….nu moeten we ook uitkijken dat als we Chanel even alleen in de tuin zetten, dat ze niet meteen naar de buren verdwijnt als ze Layla ziet.------------------------------
Dat we heel consequent moeten zijn ,blijkt wel uit haar gedrag: steeds weer opnieuw blijven proberen te doen wat niet mag. Ik kan geen bezem of bladerhark in handen nemen of ze gaat erachteraan om er in te bijten.
Ik kan haar 50 keer wegduwen met handen en voeten en foei of nee zeggen, maar ze blijft gefixeerd op die bezem. Stallen uitmesten duurt nu in elk geval een stuk langer
.Zo ook met op schoot kruipen: natuurlijk is het heel verleidelijk om haar even op te pakken en tegen je aan te houden, het is nog een baby, maar ze wil ook continu erbij op de bank. En dat willen wij dus niet, want dan moeten we over een paar maanden de bank ook delen met een grote hond. En dus hebben we een dik kussen bij de bank liggen of de mand en zo kan ze dus bij/naast ons in de kamer liggen. En toch blijft ze dan maar proberen om op de bank erbij te kruipen.
Ook maakte ik even de fout (kon de verleiding ook niet weerstaan) om haar op schoot te nemen op mijn werk
. Maar aangezien ik zo niet kon typen met 2 handen, heb ik haar weer achter me in de mand gezet. Daar was Chanel het dus niet mee eens en dus ben ik zeker een kwartier bezig geweest met haar af te duwen en terug in de mand te zetten. Leer voor de volgende keer dus: niet meer doen.------------------------------
Op Vrijdag gaat Chanel met Danny mee naar de zaak. Opa vind dat erg gezellig, dus als Danny op Zaterdag zonder hond aankomt op het werk is het meteen: “Waar is de hond?”
Dat die de Vrijdag erna er weer is heeft Opa geweten! De achtertuin is zo geweldig om doorheen te rennen en ….oeps…dan ligt er ineens een vijver in de weg…en dan spring je als pup dus opeens dwars door het net plons…zo de vijver in. Gat in het net, maar we weten nu wel: de hond kan zwemmen!
------------------------------
Al die struiken in Opa’s tuin zijn ook zo geweldig. In het voorbij rennen elke keer een tak van de een of andere struik afrukken…vinden Opa en Oma ook zo geweldig leuk
. En je kunt je er goed onder verstoppen als de baas je wilt pakken. Die kan dan roepen wat hij wil, en ziet alleen een paar oogjes vanuit de struiken naar hem gluren en een pup die zich voor de rest muisstil houdt.------------------------------
Pijn is fijn, lijkt het spreekwoord van Chanel te zijn. Al 2 keer aan de schrikdraad blijven hangen en nog niet weten waar die schokken vandaan komen. Ik weet niet of ze nog een 3e keer eraan is blijven hangen, want ze gaat ineens niet meer met me naar de wei. Misschien geeft ze de paarden de schuld, maar dat weet ik morgen pas, want we hebben ze vandaag naar de andere wei gereden. Ze staan dus nu niet meer thuis. Schrikdraad staat dus nu ook uit, dus nu is het veilig voor Chanel, die ook een paar keer haar tanden in de ijzeren schrikdraad zette. Die had ik toen gelukkig wel uitgezet.
Zo staat ze ook al trekkend met haar achterpoot in de brandnetels en blijft er gewoon in staan
, te kijken naar de herder van de achterburen. En ‘s avonds ligt ze dan in de mand haar poten te likken. We hebben haar nog geen 2 weken en Danny wil haar al loslaten met wandelen, terwijl het ook nog donker is. Ik zeg dus: “Doe dat nou niet, want die rent vast en zeker terug naar huis (als ze de weg tenminste al weet)”. Dag erna ben ik met Nina naar de manege en wandelt Danny dus alleen. Eigenwijs als hij is probeert hij haar toch los te laten. En …toen kon hij dus heel hard achter de hond aan rennen, die zich (zoals ik al voorspelt had) omdraait en terug rent. Pffff, die 2 passen qua karakter echt bij elkaar, haha
.------------------------------
Oost-Indisch doof is ze dus echt, zoals een echte Bull Terrier betaamt. Paarden gaan weer eens de wei op na een paar slechte dagen op de uitloop en Kitty begint te galoperen. Voor ik hierop kan reageren, zet Chanel de achtervolging in, zet Isabel het ook op een rennen en kan ik roepen wat ik wil, maar Chanel blijft erachteraan gaan.
Uit noodzaak (omdat ik bang ben dat ze door de paarden wordt geraakt) breek ik een tak van de appelboom en zwiep hiermee naar haar achterste als ze weer voorbij gerend komt. Het was raak
en de aandacht is van schrik van de paarden weg. Ze duikt onder de mestkar en laat zich aan de andere kant door Jacky oppakken. Na ja, beter een zwiep van mij, dan een trap met ijzer beslagen hoeven van een paard. De derde week:
Op Zondagmorgen is het slecht weer. Omdat Chanel gegeten heeft, willen we haar de tuin in sturen, maarrrr dat ziet ze niet zo zitten als ze een druppel regen op haar neus voelt. Danny staat dus buiten de deuropening leuk te roepen, maar Chanel blijft mooi 2 meter van hem af in de bijkeuken staan kijken. Als Danny naar binnen komt, spurt ze de keuken in richting woonkamer en draait zich dan om alsof ze wil zeggen: “Je krijgt me lekker toch niet! Ik ga niet naar buiten in dit weer!”
Nu had ze wel al geplast en gepoept die morgen, dus wij dachten dat het niet zo veel kwaad kon….wisten wij veel wat ons nog te wachten stond!
Als ik net onder de douche uit kom, komt Nina met een gastendoekje aan en spoelt dit uit in de douchebak. Ik voelde de bui al hangen….
“Is de hond soms boven?” vraag ik haar.
Ja dus, en die had op haar “speel/kleedkamer” voor haar neus geplast.
Ze had hem dus naar haar zolderkamer gebracht en was de boel in de kleedkamer aan het opruimen.
Dat was lekker, hond voor de 1e keer boven en meteen plassen. Gelukkig hebben we overal laminaat en geen vloerbedekking.
Nog geen 5 minuten later (ik heb me net afgedroogd) hoor ik een jammerklacht van zolder komen
.Dus ik loop de gang op en roep naar boven: “Chanel heeft toch zeker niet op je kamer gepoept he?!”
“Jawel”, klinkt een klein stemmetje, “ze heeft op mijn bed gepoept”.
Waaaahhhh!! Ik had het niet meer. Op bed?
Een gil naar beneden gegeven dat Danny moest komen helpen, aangezien ik niet aangekleed was. En samen hebben ze de poep opgeruimd, het beddengoed afgetrokken, en alles meteen in de wasmachine gegooid.
Gelukkig was de vorige machine was net klaar.
Dat was dus een lekker begin van de 3e week.
Ben benieuwd wat ons deze week nog allemaal te wachten staat.
-----------------------------
Eigenlijk verliep de rest van deze week wel rustig. Op wat ergernissen na dat ze het een beter idee vindt om in huis te poepen en dan het bewijsmateriaal vlug op te eten
, was het redelijk rustig. We hebben 2 tandjes van haar gevonden, dus ze is flink aan het wisselen. Van die dunne ronde kluifjes zijn dan ook opeens moeilijk te eten. En net als je dan denkt: ze wordt wat rustiger, dan gaat ze weer naar Opa en Oma….en nu zit er dus een 2e gat in het net van de vijver
. Eentje vond ze zeker niet genoeg.Dat net stelt dus niks meer voor. Hopen dat de reiger niet op bezoek komt voordat er een nieuw net op de vijver zit. En hopen dat ze er dan niet weer doorheen gaat.
De 4e week:
Luisteren is erg moeilijk voor een pup, maar volgens mij vooral als het een Bull Terrier pup is! Wil je naar buiten met haar, blijft ze een meter voor de deur zitten. Wil je haar halen, denkt ze: “Wegwezen!”, en zet ze het op een lopen.
Wil je haar uit de woonkamer hebben, omdat we haar nog niet vertrouwen (ze poept namelijk nog steeds in de woonkamer als we even niet opletten), dan kijkt ze je met die spleetoogjes aan, maar komt niet. Loop je naar haar toe, dan gaat haar staart in een krul en zet ze het op een lopen, achter de bank door, om de tafel heen, achter de andere bank door, naar links als ik naar rechts spring, naar rechts als ik naar links spring. Ze lacht ons gewoon uit!
En dan heb ik nog wel de mazzel dat ze het beste naar mij luistert. Waarschijnlijk omdat ze de meeste tijd van de week bij mij is.
-----------------------------------
De winter komt er aan, dus Danny gaat op een zaterdag de winterbanden op de auto leggen. Chanel loopt ook lekker buiten en vind het reuze interessant wat Danny aan het doen is. En opeens is hij zijn moersleutel dus kwijt. Die vind hij dus een heel stuk verderop in de tuin. Rara wie heeft dat gedaan ….
-------------------------------------
Die arme haan van ons (Rex) heeft zowat een hartverzakking gekregen, want Chanel vond het leuk met hem te spelen en hem op te jagen. Sinds een paar weken loopt Rex al met 1 oog minder vanwege een ongelukje bij de buren (was hij blijkbaar overgevlogen en heeft ergens klem gezeten), en nu moet hij het ook nog opnemen tegen een hondenpup terwijl hij maar de helft ziet. Voordeel van een haan die maar de helft ziet, is dat hij mij ook niet meer zo goed ziet
, en me niet meer zo vaak aanvalt. Ben benieuwd of Rex nog vaak uit de ren vliegt met een Chanel die hem leuk speelgoed vindt.De 5e week:
Een pup eet werkelijk alles. En wat hebben we dit keer geluk gehad! Tijdens een visite bij mijn ouders vond Chanel de naald met draad, die mijn moeder niet meer kon vinden!
We zaten aan tafel, toen we haar opeens heel akelig zagen doen met haar kop/bek.
Ik spring dus op met mijn moeder, grijp haar bek, omdat ik dacht dat ze ergens in stikte…en zie een naald met draad in haar onderkaak steken. Elke keer als ze haar bek dicht wilde doen, deed dat natuurlijk pijn. Moeders ging heel dapper met haar hand in de bek, terwijl ik de spartelende hond in bedwang hield en haar bek open hield.
----------------------------------
Banden omleggen blijft super interessant. Dit keer was Marco de banden van zijn auto aan het wisselen. Chanel loopt er meteen op af, en vreet bijna de eerste de beste bout op. Ik was nog net op tijd met “NEE” gillen, anders hadden we kunnen wachten tot ze die grote bout had uitgepoept.
------------------------------------
Op vrijdag is ze weer bij Opa en Oma. Ze heeft het daar reuze naar haar zin. Zoals ze bij mij de hele dag achter me op kantoor ligt te slapen, zo rent ze daar de hele morgen door de bedrijfsgang van de een naar de ander. Alles wil ze zien. Met alles wil ze spelen. En dan s’middags gaat ze naar binnen en slaapt ze de hele middag. Of tja, de hele middag? In elk geval tot Oma met de hond aankomt en tegen Danny zegt: “Hier heb je je hond. Die was in mijn woonkamer aan het Apekooien”.
Ik krijg haar dan ‘s avonds ook te zien met een wond op haar hoofd. Blijkbaar wat enthousiast rond gerend en tegen de verwarming aan geknalt. Ze had er geen last van, want ze rende vrolijk door, bank op en af, om stoelen, tafels en banken heen.
Zo dat waren de 1e 5 weken. Kijken wat ons nog allemaal te wachten staat
. We hebben in elk geval onze handen er vol aan. Er wordt de laatste tijd heel wat afgelachen, merendeels leedvermaak naar de anderen toe 
. Ben blij dat wij niet de enigen zijn met zo'n batteraaf 
.
.
. Ach met 3 jaar zijn ze een stuk rustiger aan het worden 
je hebt nog even.
, bijna ook nog tandenschade aan de vitrinekast.
.