Marjoleine schreef:Ach, wij waren een tijdje geleden al haast in het bos toen ik opeens me afvroeg of Fien wel in de auto zat.
Nee dus.
Wij weer als gekken terug, want wie weet was ze wel achter de auto aangehold en inmiddels plat en als een hoopje haar en bloed in de berm en en en en en.....

Komen we thuis, zit ze dodelijk beledigd voor de voordeur te wachten

Ik heb het nooit zo meegemaakt, maar zoals je dit schrijft is zo herkenbaar!
Ik ben wel eens (lees: vàààk) gestopt toen Nikki nog erg jong was, die kroop graag tussen de achterbank en de voorstoelen in en reageerde dan niet als ik haar riep. Beelden van platgereden, meegesleurde Nikki dwongen me dan desnoods op de vluchtstrook te stoppen en te checken of mijn lieve honden er nog waren. Die me dan aankeken van 'Jaa? Ik lag gewoon moe te zijn hoor..'
Gelukkig heb ik hetzelfde met de kinderen, bij elk van hen, toen ze nog heel baby waren (de jongste is 7 maanden, bijna) daar stopte ik soms ook voor om te kijken of ze niet dood of bewusteloos in hun autostoeltje zaten als die op de achterbank stonden. Ach, ik spoor gewoon niet
