Bij het asiel (tevens pension, waar Pol al een paar keer geweest is) mochten de hondjes kennismaken op een speelweide en vervolgens kregen we een riem met hond in de handen gedrukt met de woorden `neem mee, probeer het maar en dan hoor ik het wel`. Ietwat overrompeld gingen wij dus naar huis met 1 hond meer, dan waarmee we kwamen
. Maar Nel kwam, zag en stal ons hart. Het is een lieffie, ze is vrolijk en actief, maar niet hyper (tot nu toe toch), kan heerlijk naast je liggen, heeft totaal geen probleem met alleen thuis zijn (want zo onverwacht hadden we geen opvang deze week, dus moest ze meteen in het diepe en ze heeft het perfect gedaan 
) en ze is lief voor dochter, ze bemoeit zich er niet mee, maar reageert heel rustig als dochter zich wel met haar wil bemoeien. Kijk dan, nu kunnen we d´r toch niet meer terugbrengen, al zouden we dat willen
op de 2e foto is het net alsof ze slofjes aan heeft. Wat een leukerd, gefeliciteerd. 
. 
, maar Nel is duidelijk geen jonge hond meer, ze moet nog wel een paar dingen leren, maar dat zal wel loslopen en het is zo'n klein hondje dat ze me ook geen arm uit de kom trekt (he Pjotje...)
