Mies raakt al lekker ingeburgerd hier. Ze kent de wandelroutes die we dagelijks lopen. De eerste meters danst ze om me heen. De eerste tijd had ze wat moeite om aan de lijn mee te lopen, maar dat gaat helemaal goed nu. Ze loopt netjes mee aan de slappe lijn. Een heel enkele keer neem ik haar mee naar een werkafspraak, dan doet ze het helemaal goed, wacht braaf tot we klaar zijn.
Ook heeft ze wat vaste ritueeltjes, zoals als eerste eten, daarna gaat ze keurig netjes naar de kamer zodat Otto en Jet hun gang kunnen gaan. 's Avonds als ik heb gegeten en mijn bord wegzet, kruipt ze altijd bij me op schoot. Soms tot ongenoegen van Otto, want naast me op de bank is eigenlijk zijn plek, maar hij gaat zuchtend ergens anders liggen en dan is het ook okee. Hij mag 's nachts mee naar bed.
Soms is hij eerder en dan heeft Mies pech. Een enkele keer probeert ze dan over hem heen te klimmen, maar hij blijft dan ook zo stoïcijns liggen
De laatste dagen begint ze wat meer belangstelling voor de katten te krijgen. Haal ik de kat aan, komt ze er ook aan. Wordt een beetje ingegeven door een 'hee, ik wil ook aandacht', maar ze doet het zachtjes. Mijn angsthaaskat Lara heeft al in de gaten dat ze van Mies niets te duchten heeft. Bela is opgegroeid met honden, strijkt er langs heen en als het haar teveel wordt (Jet, vooral) dan gaat ze naar een plek waar de honden niet kunnen komen. Mijn dove witte kat Lola is de überbitch hier in huis. Mies doet zo lief en zo zachtjes, Lola strijkt langs haar heen, komt Jet zich ermee bemoeien en krijgt Mies een tik op d'r neus, agos. Met een piep kruipt Mies dan op de bank.
Komen we met het uitlaten andere honden tegen, dan lijn ik Jet wel eens aan, maar dat hoef ik met Mies niet te doen, ze wijkt niet van mijn zijde. Het maakt niet uit of het een stok, een bal of iets anders is, als ik het maar weggooi. En dan vindt ze het geweldig om het uit de lucht op te vangen of om een flinke sliding te maken. Kortgeleden kwamen we mensen tegen (losloopgebied) die duidelijk geen honden gewend waren. De vrouw hield haar wandelboekje naast haar hoofd en Mies bleef er maar voor staan: gooi dan!
Kom ik 's morgens beneden, ligt ze languit op haar rug op de bank en zodra ik haar naam noem begint dat staartje te kwispelen. Dat vind ik zo leuk, Otto doet dat ook, het is als een automatisme. Staan we in de gang als ik ze ga uitlaten, jas aan, lijn pakken, kwispelt ze luid tegen de radiator aan die daar zit
Vanmorgen liepen we op de terugweg een stuk door het dorp en daar waren wat groenwerkers bezig, die haalden de honden aan. Of het koningspoedels waren. Knuffelknuffel, we hebben echt een minuut of tien gestaan met die mensen, Mies en Jet genoten van de aandacht.
Ik laat ze weinig met z'n drieën uit. Ik heb het een paar keer gedaan, maar het gaat zo onhandig met die lijnen, Ot en Jet aan de flex en Mies aan de korte lijn (die maakt geen gebruik van de ruimte die ze aan de flex heeft en ze doet ook niks als Ot en Jet er samen bij zijn). De lijnen gaan door elkaar heen, ik sta vaak stil om de lijnen weer te ontwarren, Mies die achter me langs loopt, dus ach, dan maar eerst twee en dan een. Werkt prima.
Maar ze doet het geweldig, als je verliefd kan worden op een hond dan ben ik het op Mies.
