Er gebeurd iets in de middle of nowhere

[Belle]

Met Isa en Dora (23 en 30 kilo) zou ik me wel redden denk ik, maar met Belle heb ik daar ook weleens over nagedacht en die kon ik echt niet dragen (42 kilo). Ik kwam ook niet verder dan bellen voor hulp en met twee zou het dan wel gelukt zijn om haar te dragen. Gelukkig is het nooit nodig geweest.

[Moskovietje]

DE oplossing voor moeilijk begaanbaar terrein :
De opvouwbare, lichtgewicht bolderkar !



we nemen hem vaak mee naar het bos ( handig voor de kids + picknick met koffie )
er past in nood ook een st Bernard in

[Lief]

Ik woon niet echt in de middle of nowhere, eigenlijk ben je hier overal wel lopend met een minuut of 15 in de bewoonde wereld.
Die tijd denk ik dat ik met wat adrenaline mijn honden wel verplaatst krijg. Misty sowieso, die heb ik al eens van een hek af getild waar ze ondersteboven aan gespietst zat. Shadow zal wel pittig zijn, maar als het moet dan moet het. Dan hang ik hem wel over mijn schouders.
Wel heb ik mijn mobiel wel altijd bij me. Het Is toch handig om de dierenambulance te kunnen bellen, of andere hulp. Als je zelf iets hebt kun je onmogelijk van je hond verwachten dat hij de auto haalt of de hele stad doorrent om het baasje te halen.

[Jacq]

Vorig jaar was ik blij dat ik kleine honden heb....
maar het zijn er wel 3. samen dus ook een grote hond.
in the middle of nowhere werd mijn hond (zoals de meesten wel weten)
gegrepen door een grote hond. ze werd heen en weer geslingerd en de hond
stopte pas toen ik hem aan zijn halsband trok. mijn hond kon ontsnappen en rende weg.
de eigenaar ging er vandoor.
daar stond ik dan....
mijn handen vol bloed, het slachtoffertje lag op de grond, kon niet meer lopen.
Manou was helemaal in shock, kon ook niet meer lopen want haar vriendin was gewond.
en mijn oudje ginger rende er vandoor van angst, wat ook niet handig was aangezien ze doof is
en bijna blind.
jeetje wat voelde ik me alleen.
maar je bent sterk op zo'n moment!
ik ben eerst achter ginger aangerend, die bij de kladden gegrepen en aangelijnd.
toen Luni in mijn armen en manou over mijn schouder gedrapeerd en
dat werd het langste ruime kwartier van mijn leven denk ik om terug te lopen (rennen)
naar mijn auto.
ondertussen mijn mobieltje verknallen met bloed door de da te bellen dat ik eraan kwam.
verschrikkelijk.
ik heb 2 weken spierpijn gehad
met een grote hond heb ik ook al eens iets gehad dat hij niet meer kon lopen.
toen heb ik de dierenambulance gebeld en samen hebben we hem toen met een deken
in de wagen kunnen slepen.
met fluiten en roepen konden ze me toen vinden in het bos.

[Inge]

Ik heb altijd mijn mobiel bij me. Ik vrees dat als er iets met mij gebeurt ik ook iemand van de club moet bellen (Peter of Toine) om te komen, ik vrees dat Numa anders weleens moeilijk zou kunnen doen naar eventuele hulpdiensten

[Plumeau]

Ik heb vaak geen telefoon en zelfs niet eens geld bij me.
Soms zelfs niet eens sleutels omdat ik rustig de deur open laat staan, ook al ik weg ben.

Heerlijk. En als er iets gebeurd, dan gebeurd er iets. Overigens gebeurd er nooit iets en als er wel iets gebeurd dan is het weer niet iets waarbij je iets aan een telefoon hebt.
Dat angstige gedoe. Je kunt jezelf niet beveiligen door je zorgen te maken over wat er allemaal kan gebeuren.

Tja, daar denk ik anders over. Ik gebruik de toegepaste wet van Murphy: Ipv 'wat fout kan gaan, zal fout gaan' geldt hier 'wees erop voorbereid dat het fout kán gaan, dan gaat het namelijk niet meer fout'
En mocht ik ernaast zitten met die filosofie, dan ben ik erop voorbereid en valt het ook wel weer mee

Tot nu toe heb ik al een paar keer gestaan met een hond die niet verder kon lopen. Shelties zijn dan makkelijk te tillen (zelfs als ze heel zielig zijn met een bijensteek in het voetje), maar met de oude collie ging dat toch veel minder... Toen had ik gelukkig betrouwbare buren die bij mijn (voor de deur ingestorte) hond wilden blijven terwijl ik terug de flat in rende om de DA te belllen (pré mobieltjes tijd) en hem de hond op te laten halen. In die tijd programmeerden we geen nummers in de mobiel, maar kenden we de belangrijke nummers uit het hoofd. (88 777, weet het 20 jaar later nog steeds...)

[moniek&bo]

Ik ga eigenlijk ook heel vaak op stap zonder geld/mobieltje..
hartstikke stom natuurlijk.. vriendlief moppert dan ook altijd dat ik wel bereikbaar moet zijn enz

Heeft hij natuurlijk hartstikke gelijk in, moet mezelf dat alleen echt aanleren.

Toen we onze labrador nog hadden en die al ernstig ziek was is ze met haar suffe kop hartstikke blij in een sloot gesprongen. Waar ze natuurlijk niet meer uit kon omdat de sloot een heel steile helling had. Ik was bezig om haar eruit te tillen en toen heeft een toevallige voorbijganger me geholpen. Die kwam wel echt als geroepen want dat viel echt nog niet mee!

[Sookie]

Ik heb wel een noodsetje bij me met ehbo spullen voor de hond.
Maar mobiel heb ik altijd bij me, en heb 2 kleine hondjes.

Maar ik woon in een flat, soms bedenk ik me, dat als er brand uitbreekt, en ik ben alleen,
Hoe krijg ik mijn 5 katten en 2 honden veilig beneden?
Ik woon 11 hoog en moet een enge brandtrap af (die dan natuurlijk vol mensen is, omdat er brand is)
Ik prop zoveel mogelijk katten in een reisbox, misschien past het in 1, en anders 2.
En dan de honden aan de lijn meenemen? Of ook optillen... Aan een voorbij ganger vragen, of hij wil meehelpen

Pff hoop dat ik zoiets nooit hoef mee te maken.

[Plumeau]

Ik heb vaak geen telefoon en zelfs niet eens geld bij me.
Soms zelfs niet eens sleutels omdat ik rustig de deur open laat staan, ook al ik weg ben.

Heerlijk. En als er iets gebeurd, dan gebeurd er iets. Overigens gebeurd er nooit iets en als er wel iets gebeurd dan is het weer niet iets waarbij je iets aan een telefoon hebt.
Dat angstige gedoe. Je kunt jezelf niet beveiligen door je zorgen te maken over wat er allemaal kan gebeuren.

Tja, daar denk ik anders over. Ik gebruik de toegepaste wet van Murphy: Ipv 'wat fout kan gaan, zal fout gaan' geldt hier 'wees erop voorbereid dat het fout kán gaan, dan gaat het namelijk niet meer fout'
En mocht ik ernaast zitten met die filosofie, dan ben ik erop voorbereid en valt het ook wel weer mee

Tot nu toe heb ik al een paar keer gestaan met een hond die niet verder kon lopen. Shelties zijn dan makkelijk te tillen (zelfs als ze heel zielig zijn met een bijensteek in het voetje), maar met de oude collie ging dat toch veel minder... Toen had ik gelukkig betrouwbare buren die bij mijn (voor de deur ingestorte) hond wilden blijven terwijl ik terug de flat in rende om de DA te belllen (pré mobieltjes tijd) en hem de hond op te laten halen. In die tijd programmeerden we geen nummers in de mobiel, maar kenden we de belangrijke nummers uit het hoofd. (88 777, weet het 20 jaar later nog steeds...)

En? Leeft de collie nog?

Nope, ze is ingeslapen. Met haar accute bloedarmoede had ze ook nog een paar daagjes kunnen liggen creperen, maar dat is haar bespaard gebleven.

[nathalie]

Ik geloof dat als er echt nood is, ik mijn honden een heel eind kan dragen. Ushi is met ne geen 30 kilo ook niet zwaar, maar als "dood gewicht" is ze wel heel zwaar natuurlijk..

[Plumeau]

Ik heb wel een noodsetje bij me met ehbo spullen voor de hond.

Maar ik woon in een flat, soms bedenk ik me, dat als er brand uitbreekt, en ik ben alleen,
Hoe krijg ik mijn 5 katten en 2 honden veilig beneden?
Ik woon 11 hoog en moet een enge brandtrap af (die dan natuurlijk vol mensen is, omdat er brand is)
Ik prop zoveel mogelijk katten in een reisbox, misschien past het in 1, en anders 2.
En dan de honden aan de lijn meenemen? Of ook optillen...

Pff hoop dat ik zoiets nooit hoef mee te maken.

Nee, er in het dagelijks leven vast aan denken, dát is leuk.

Het spijt me enorm ende vreselijk, maar alles wat niet netjes met me meeloopt als ik dat zeg blijft lekker binnen.
Ik ga echt niet op mijn buik poekie onder het bed vandaan liggen te lokken als de vlammen reeds door de muren komen.

Hier staan ook dingen klaar, maar ik denk er echt niet dagelijks aan wat er allemaal mis kan gaan! Gewoon één maal bedenken wat er wèl mogelijk is, daar wat dingetjes op aanpassen en dan door met het normale leven. De kans dat het nodig blijkt is erg klein, maar mocht het zo zijn dan wil ik niet ook nog eens met een 'had ik maar'-gevoel opgescheept zitten

[Plumeau]

Nou kijk, zelfde uitkomst dus.
Wenselijk hoor, om het netjes te laten verlopen. Maar om er nou je dagelijks leven op in te richten.

De nummers van ambulance, DA en mijn moeders werk uit het hoofd kennen vind ik niet echt 'een leven inrichten'. En nu met de mobieltjes heb ik nog veel meer noodnummers bij me En de impact die dit op mijn leven heeft? Standaard een sleutelbosje en mobiel meedragen lukt me nog wel.

[Plumeau]

Ik had een tante. Die ging zetten fonduen met een blusdeken op tafel.
Heel gezellig.

Ik heb er niets mee.

Toen wij nog met zo'n alcoholbrandertje onder de pan werkten, stond een emmer water met een doek erin ook altijd klaar naast de tafel. Dat is toch niet zo vreemd? Kleine moeite en zoals verwacht hadden we hem nooit nodig

[Marion.]

Ik heb wel een noodsetje bij me met ehbo spullen voor de hond.
Maar mobiel heb ik altijd bij me, en heb 2 kleine hondjes.

EHBO setje bij je met lopen, meen je dat nou??? Jezus, wij hebben geluk als we pleisters in huis hebben

Ik ben best al een tijdje mobiel bereikbaar, als sinds 95 ofzo. Maar gelukkig ben ik nog niet verweefd met het ding dat hij altijd mee moet. Normaal als ik ga sjouwen met de honden neem ik helemaal niks mee. Maar goed, de laatste tijd wel een telefoon. Maar dan?
Saar ging dus vanochtend manken aan haar rechterachterpoot. Ze had duidelijk plezier in de wandeling en het zwemmen, maar ineens zwikte dat pootje om. Ik zag het ook gebeuren. Er was wel een boerderij 1 km verderop, maar no way dat ik Saar daar ga achterlaten. Miep naar de boerderij sturen gaat ook niet echt lukken vrees ik.
Vanochtend had ik Pieter kunnen bellen, en samen hadden we haar dan wel naar de auto gekregen. Gelukkig redde ik het nu alleen (er was verder ook geen drama hoor, misschien had ze gewoon een kloddertje modder tussen haar voetzooltjes). Maar het zet me wel aan het denken. De dood die ik Saar toewens, is midden in de velden tijdens een heerlijke wandeling doodvallen. Dat hoop ik.
Maar ik dacht vanochtend wel aan de praktische kant. Hoe krijg ik haar dan weer thuis?

[lets have fun]

Ik heb wel een noodsetje bij me met ehbo spullen voor de hond.
Maar mobiel heb ik altijd bij me, en heb 2 kleine hondjes.

Maar ik woon in een flat, soms bedenk ik me, dat als er brand uitbreekt, en ik ben alleen,
Hoe krijg ik mijn 5 katten en 2 honden veilig beneden?
Ik woon 11 hoog en moet een enge brandtrap af (die dan natuurlijk vol mensen is, omdat er brand is)
Ik prop zoveel mogelijk katten in een reisbox, misschien past het in 1, en anders 2.
En dan de honden aan de lijn meenemen? Of ook optillen... Aan een voorbij ganger vragen, of hij wil meehelpen

Pff hoop dat ik zoiets nooit hoef mee te maken.

Dat soort gedachten druk ik altijd fijn weg Anders wordt ik kneitergek van mezelf.

[Sookie]

Ik had een tante. Die ging zetten fonduen met een blusdeken op tafel.
Heel gezellig.

Ik heb er niets mee.

Dat is te neurotisch.

Maar ik heb bijvoorbeeld wel in mijn gang de reisboxen klaar liggen op een plank.
Mocht er spoed zijn, dan hoef ik ze niet eerst in elkaar te zetten.

[Plumeau]

Nou kijk, zelfde uitkomst dus.
Wenselijk hoor, om het netjes te laten verlopen. Maar om er nou je dagelijks leven op in te richten.

De nummers van ambulance, DA en mijn moeders werk uit het hoofd kennen vind ik niet echt 'een leven inrichten'. En nu met de mobieltjes heb ik nog veel meer noodnummers bij me En de impact die dit op mijn leven heeft? Standaard een sleutelbosje en mobiel meedragen lukt me nog wel.

Misschien zitten we anders in elkaar.
Ik leef graag makkelijk.
Ik ga de kippen voeren en loop vervolgens zonder dat bewust te beslissen met de honden de akker over en ga de polder in. Zo heb ik dat graag.
Ik ga hyperventileren als ik overal over na moet denken.

Dat zit er in de stad toch al niet in. Deur dicht trekken = niet terug je flat in kunnen zonder sleutel. Deur open laten = katten kwijt + hoogstwaarschijnlijk ook je spullen kwijt

Op het platteland zou ik ook niet zo strak hebben nagedacht over een evacuatieplan, want als er daar problemen zijn heb je die gelijk voor je snufferd. In een flat weet je echter dat je niet terug mag om lading 2 op te halen ook al is de brand nog 2 portieken verder... Daarom bedacht ik me bij elke nieuwe aanwinst hoe ik die in het plan bij kon schuiven en dacht er daarna totaal niet meer aan want het was geregeld.

[Marion.]

Ik had een tante. Die ging zetten fonduen met een blusdeken op tafel.
Heel gezellig.

Ik heb er niets mee.

Dat is te neurotisch.

Maar ik heb bijvoorbeeld wel in mijn gang de reisboxen klaar liggen op een plank.
Mocht er spoed zijn, dan hoef ik ze niet eerst in elkaar te zetten.

Dat vind ik ook al wel lichtelijk neurotisch hoor. Evenals een EHBO-setje mee onderweg.

[Marion.]

Dat zit er in de stad toch al niet in. Deur dicht trekken = niet terug je flat in kunnen zonder sleutel. Deur open laten = katten kwijt + hoogstwaarschijnlijk ook je spullen kwijt

Jaren in de stad gewoond, en geen probleem. Kon gewoon de deur dichttrekken, kon ik altijd via het open slaapkamerraam het huis weer in. En anders moest overbuuf even met haar sleutelbos komen (kon ze gelijk onze hond meenemen). Als hond in huis was - dus niet bij de buuf - dan stond de balkondeur altijd open. Wij zijn nooit spullen kwijtgeraakt in de grote stad

[Sookie]

Ik had een tante. Die ging zetten fonduen met een blusdeken op tafel.
Heel gezellig.

Ik heb er niets mee.

Dat is te neurotisch.

Maar ik heb bijvoorbeeld wel in mijn gang de reisboxen klaar liggen op een plank.
Mocht er spoed zijn, dan hoef ik ze niet eerst in elkaar te zetten.

Dat vind ik ook al wel lichtelijk neurotisch hoor. Evenals een EHBO-setje mee onderweg.

Dan mag je mij neurotisch noemen,
Maar een kleine ehbo setje van royal canin, past netjes in mijn tas, dus waarom niet?
Zelfde is met een zakmes, omdat we nieuwe liftdeuren hebben. Je hoort het vaak genoeg over honden en liften.
Ben liever goed voorbereid, dan later spijt.

[Machie]

Ik denk daar niet eens over na?
Luca kan ik wel een stukje tillen, en anders kan ie wel op mijn jas ofzo. Csiva en Dumas zijn goed te tillen.

[Marion.]

Ik denk daar niet eens over na?

De mijne zijn 12,5 en 10,5 he? Dat is wel een klein verschilletje

[Reny]

Stop een stel tayrapes in je jas en bind wat takken bij elkaar, shirt erover en de hand kan liggen op een bed wat je voort kan trekken. Geen tayrape's?? Behabandjes, sok, riem, reepshirt kun je ook gebruiken

Scouting les 1: alles kun je gebruiken

[Ήυs]

Oh heb het wel eens gehad met Fay die een aanval kreeg. Dacht toen echt dat ze dood ging. Heb dat toen ook hier gepost die dag volgens mij.

Maar was wel met mijn vriend gelukkig, hij is naar de auto gesneld en ik heb Fay gedragen tot ik niet meer kon. We moesten toen ook echt nog een eind terug lopen. En ondertussen de DA gebeld. En heb het ook een keer op het strand gehad, ook terug gedragen naar de auto.

[sTefaniA]

Stop een stel tayrapes in je jas en bind wat takken bij elkaar, shirt erover en de hand kan liggen op een bed wat je voort kan trekken. Geen tayrape's?? Behabandjes, sok, riem, reepshirt kun je ook gebruiken

Scouting les 1: alles kun je gebruiken

Tayrapes?

Is dat het zelfde als een thai rape?


Tie ribs. Ja?
Oke.
In je moerstaal; "van die dingetjes die je aan moet trekken."

Tie wraps.... Tie rib is al even verbasterd als die rape dingen waar Reny het over heeft.

[Marion.]

Ik denk daar niet eens over na?

De mijne zijn 12,5 en 10,5 he? Dat is wel een klein verschilletje

Met Cleo dacht ik er ook niet over na.
Die was 12.

Hoezee voor jou!

Ik denk er wel over na. Het is de dood die ik haar toewens. Gewoon midden tijdens een wandeling die ze geweldig vind, en waar ze voluit aan het zwiepen is met haar staart en je als een blij ei aankijkt als je achterom kijkt.
En dan gewoon dood neervallen.

En dan sta ik daar in de middle of nowhere. Met een dode (of ten dode opgeschreven) hond. En een levende huppelkut ernaast. Saar achterlaten doe ik beslist niet. Zeker niet als ze nog leeft en niet meer verder kan, maar ook niet als ze zomaar dood neervalt. Huppelkut red zich wel. Maar hoe krijg ik Saar naar de bewoonde wereld?

Pieter roepen denk ik. Of Gert Wissing van de dierenambulance. Dus toch maar standaard mobiel mee.

[Corneliana]

erg he?
ik durf niet eens naar de middle of nowhere alleen met de hond
juist daarom!

[Corneliana]

Stop een stel tayrapes in je jas en bind wat takken bij elkaar, shirt erover en de hand kan liggen op een bed wat je voort kan trekken. Geen tayrape's?? Behabandjes, sok, riem, reepshirt kun je ook gebruiken

Scouting les 1: alles kun je gebruiken

Tayrapes?

Is dat het zelfde als een thai rape?


Tie ribs. Ja?
Oke.
In je moerstaal; "van die dingetjes die je aan moet trekken."

Tie wraps.... Tie rib is al even verbasterd als die rape dingen waar Reny het over heeft.

Ja, verbasterd. En nu heten ze zo, in nederland.
Namelijk.

trekbandjes

[Ήυs]

Stop een stel tayrapes in je jas en bind wat takken bij elkaar, shirt erover en de hand kan liggen op een bed wat je voort kan trekken. Geen tayrape's?? Behabandjes, sok, riem, reepshirt kun je ook gebruiken

Scouting les 1: alles kun je gebruiken

Tayrapes?

Is dat het zelfde als een thai rape?


Tie ribs. Ja?
Oke.
In je moerstaal; "van die dingetjes die je aan moet trekken."

Tie wraps.... Tie rib is al even verbasterd als die rape dingen waar Reny het over heeft.

Ik schrijf altijd tie-rap

[baasje van nesco]

Heb altijd mobiel bij mij.
Dan ik naar huis bellen of anders naar de ambu.
en kan ik hulp kregen

Nou ja, maar stel dat ik mobiel bij me heb (laatste tijd meestal wel). Stel dat ik hulp kan inroepen. Hoe gaan we dan een 40 kilo zware hond (die op de één of andere manier niet meer kan lopen) naar een auto of ambu krijgen?
Alternatief is alleen nog maar lopen in de bewoonde wereld, maar daar heb ik eigenlijk geen zin in.

Wij hebben in onze bus een daarvoor de spullen liggen
en iedereen heeft wel een deken a laken liggen waar de hond in kan liggen
met meer mensen kan je dan sneller de hond vervoeren tot het punt dat de auto of ambu staat.
hebben al honden van de ederse ginkel af moeten dragen zelf te dikke labrador
die door de hete bevangen was.
een deken is dan handig tot het punt dat hij in de ambu kan
mobiel die goed opgeladen is is dan van levenbelang