Ik heb eigenlijk nooit negatief commentaar gehad op mijn collies. Ook niet van mede-raseigenaren. Grappig is wel dat de meeste (show)collie-eigenaren als een blok vielen voor Lyndie en als ik dan opmerkte dat ik haar eigenlijk te klein, te tenger en te veel vacht vond hebben, dan waren ze veelal verontwaardigd dat IK kritiek had op mijn eigen hond.
Vooral, denk ik, omdat Lyndie het 'ideaalbeeld' het meest benaderde voor de showmensen: een ontplofte collie op dunne pootjes.
Gek genoeg, de keer dat ik met Gina voor haar socialisatie naar de KCM ging, niet om te showen hoor

, heeft ze ontzettend veel fans gekregen. Iedereen zwérmde om haar heen (na even uitleg te hebben gegeven dat ze géén loopsheidbroekje had omdat de reueneigenaren in de eerste instantie een collectieve rolberoerte kregen toen ze haar in het oog kregen). De redacteur van het collieblad die daar ook was, heeft me zelfs een spontaan interview afgegeven, tig foto's gemaakt en is ze pontificaal in het clubblad verschenen. Bij de shownieuwspagina.
Vond ik trouwens ook ontzettend ontroerend dat mijn (Amerikaanse) meisje zoveel positieve opmerkingen kreeg. Ze zullen er wel geen barst van hebben gemeend, maar ze vonden haar allemaal prachtig.
Wat de colliewandelingen betreft van de Schotse Herdervrienden: er lopen Amerikanen mee, Engelsen, labradors, boomers, teckels, shelties en chihuahua's. O ja, en een puli.
Hoezo cólliewandeling.
