laeken schreef:Wat een bijzonder verhaal en wat een lief dier als ze al 2 jaar zwierf. Ik vind het sowieso bijzonder hoe honden hun vertrouwen houden als ze maar heel even bij mensen zijn geweest. Je hond moet een baasje hebben gehad aangezien ze met mensen kan en wil leven. En dan 2 jaar in de ellende om vervolgens weer het normale leven op te pakken. Heel bijzonder. Wel vreemd dat ze niet zwanger was en geen pups had. Is die teef kangal wel gecastreerd inmiddels? Anders krijgt ze binnenkort 12 pups. Die honden werpen als ratten en met dergelijke ouders kan er nog wat groot worden ook.
Inderdaad mooie kangals maar eigenlijk ook best een hele mooie pei moet ik zeggen.
Ik vind het ook bijzonder hoe ze is. Bij de eerste poging om haar te "vangen" wilde ze wel, maar toen Tuana haar wilde pakken hapte ze van zich af. Omdat haar conditie zo slecht was, moest de chauffeur van haar moeder (die op de fotos van de vangst staat) regelmatig in het gebied op zoek en bellen als ze gespot werd. De 2e keer verliep alles heel makkelijk, toen ze eenmaal in het kippenhok zat liet ze zich al gelijk knuffelen. Tuana zei tegen mij: dit hondje heeft heeeeel veel liefde en knuffels nodig.

Ze heeft idd volgens de dierenarts 1 of meerdere nestjes gehad.
Ze was toen ze kwam enorm mensgericht en leek iedereen leuk te vinden. In het bos waar ze zit had ze ook contact met mensen. De oude man die hun voerde, maar het is een bos waar veel turken uit de stad gaan picknicken en bbq-en. Ze was dus van mensen afhankelijk om aan voedsel te komen denk ik.
We vermoeden dat ze niet lang een baas heeft gehad, de oude man vertelde dat ze enkele maanden oud was toen hij haar voor het eerst zag en dat moest al zo'n 2 jaar terug zijn.
Ze is wel erg veranderd sinds ze kwam, ook qua karakter. De 1e 4 weken heeft ze niet geblaft en dacht ik dat ze geen blaf had. Echter helemaal verkeerd gedacht. Inmiddels sinds een maand of iets langer lijkt ze wel angstig voor mensen op straat die haar benaderen. Op de een of andere manier trekt ze mensen aan als een magneet en heel veel mensen willen aan haar zitten. Daarbij gaat ze blaffen met als het moet een grommetje tussendoor. Soms kwispelend en soms met de staart omlaag en duidelijk angstig. Geen idee waardoor dit nu is onstaan, er is geen gebeurtenis bij mijn weten die dit heeft veroorzaakt. Vooral in donker en mensen met handschoenen, wanten, mutsen op zijn "eng".
Hier zijn we nu mee aan het werk, maar ik probeer haar ook uit die situatie te halen door mensen te vragen haar te negeren en haar zelf te laten snuffelen en te bepalen of ze hen leuk vindt. Het is nog geen groot probleem maar ik wil ook niet dat het dat wordt. Mensen reageren soms beledigd maar dat vind ik meer hun probleem dan het mijne

Persoonlijk wil ik ook niet door vreemde figuren betast worden op straat

Eventhough you're gone, we're still a team'.
(r.i.p. Yuki / Askiem Yoshi)
Esther