Er moest natuurlijk even wat gespeeld worden en de honden gingen koekjes zoeken.
Kaya rent vol enthousiasme naar de zijkant, ze zakt weg, haar rechtervoorpoot klapt volledig dubbel en Kaya ging helemaal
over de kop en met een harde gil stond ze op met haar poot omhoog
De schrik sloeg om mijn hart, in een flits dacht ik 'dit was het dan, dé genadeslag' en ik rende naar Kaya met ondertussen al de
tranen over mijn wangen. Niet troosten en niet trutten is de regel, maar het kwam geen seconde in me op en ik ging bij haar zitten
en hield haar pootje vast 'och Ka, niet gebroken, alsjeblieft niet...' (ter info: ze is 11 jaar en heeft HD, is geopereerd aan ED en alle vier haar poten zitten vol met artrose).
Na enkele minuten probeerde ze er voorzichtig op te staan en te lopen en zo zijn we in slakken tempo teruggelopen naar de auto,
wat nog wel een kilometertje was.
Thuisgekomen direct een extra pijnstilling erin, want dat zou wat worden na haar slaapje natuurlijk.
En inderdaad, toen ze een uurtje had geslapen en wilde lopen, ging dat bijna niet, maar na even weer wat beweging ging het gelukkig
weer beter.
Ze kan erop lopen, mankt wel nog meer dan anders, maar met wat rust zal het wel herstellen.
Dan denk je dat je voorbereid bent, ze is 11 jaar, mankeert van alles... maar niks hoor, op het moment dat het door mij heen flitste
dat het nu echt gedaan was, ging ik even volledig stuk.
Nog niet Ka, nog even niet meisje...
herkenbaar 
. 
