Werd wakker van braakgeluiden van Sam. Toen ik bij hem ging kijken vond ik al dat hij raar door zijn achterpoten was gezakt. Hij wilde niet lopen en werd slapper en slapper. Reageerde nergens meer op, grote pupillen.
Toen ik in zijn bek keek was zijn tong en tandvlees al helemaal grijs/blauw. Met mijn vingers achter in zijn keel gegaan. Ik weet niet zeker of ik wat voelde maar hield wel met mijn vingers zijn keel open. Hij maakt op dat moment ook wel wat hoest/rochel geluiden. De dierenarts gebeld (ik ben - gelukkig - gewoon in NL op het moment): meteen komen. Maar hoe, 12 kilo hond dragen de halve wijk door valt niet mee.
Lieve vriend gebeld en die kwam meteen. Deed en passant nog even de Heimlich greep.
Bij de dierenarts werd Sam alweer wat tieriger. En langzaam werd ook zijn tong en tandvlees wat meer roze.
De da zag niets meer in zijn keel, maar vond wel zijn hartslag wat traag voor een jonge, fitte hond.
Kortom: raadsel wat het geweest is. Of er was toch een obstructie die ik heb weggeduwd (ik zat ongeveer tot aan mijn pols in zijn keel...
) of het was een insult van zijn hart. 
Inmiddels lijkt hij eigenlijk best wel weer de oude. Maar ik heb er weer heel veel grijze haren bij!
Er is bloed afgenomen (groot bloedonderzoek) en hij heeft anti-braak middel gekregen. Het advies was verder om hem vandaag rustig te houden en als zijn hartslag zo traag blijft een hart-echo laten maken.
Eigenlijk kan ik me niet voorstellen dat hij hart-problemen heeft, heb nooit wat aan hem gemerkt.
Heeft iemand zoiets als dit al eens meegemaakt? Kun je aan een hond met hartklachten zo weinig merken, in het dagelijkse leven?
Ben benieuwd naar ervaringen. (Koop ik ondertussen een pakje haarverf.
).
.
