Ik wandelde met Dibbes en Mila en stond bij een stoplicht te wachten. Een héél dronken mevrouw dook ineens achter ons op en stortte zich op Dibbes met kreten als 'Ooo, wat ben jij lief!'. Dibbes schrok zich een hoedje en deinsde achteruit - en Mila zette me daar toch ineens een keel op! Ze blafte de mevrouw, die al niet meer erg stabiel stond, zo van de stoep af.
'Die vindt mij niet zo leuk,' zei de mevrouw nog. Nee, dat was heel duidelijk.
Ik heb Mila nog nooit zien blaffen tegen iemand, en ik dacht eigenlijk dat ze zich bij onraad achter mij zou verstoppen. Maar dit was heel duidelijke taal: 'Kom niet aan mijn vriendje!'.
Heerlijk, die honden vriendschappen!
