Teruggekomen van de wandeling, zijn de honden op de bank geploft en ik aan de studie gegaan.
Na ongeveer 1,5 uur staat Xavi op van de bank en duwt zijn hoofd tegen mij arm.
Ik draai me om en zie de stralen speeksel uit zijn mond lopen. Mondhoeken weggetrokken, kokhalzen, bolle rug en al zijn haren overeind.
Schrok me kapot. Slijmvliezen gecheckt, temp gecheckt (die was iets verhoogd, maar niet noemenswaardig), reflexen goed....snapte er helemaal niks van. Hij had niks raars gegeten, ook niet in het bos.
Toen zag ik dat zijn buik begon te zwellen...aan 1 kant.
Dat kon maar 1 ding betekenen. Klaas in de auto, onderweg de DA gebeld dat ik er aan kwam.
En inderdaad, een maagkanteling.
Je ergste nachtmerrie. Temperatuur schoot omhoog, het was echt alsof hij door mijn vingers weg glipte. Al snel bleek dat zijn maag (nog?) niet compleet was gekanteld, maar slecht een stukje was gedraaid en bij de DA draaide hij dan ook weer terug. Misschien door het 'voelen' van de DA, ik weet het niet.
Zwelling nam langzaam af, temperatuur zakte iets, nog niet veel. Hij begon minder te kokhalzen en werd langzaam 'stabiel'.
De DA wilde hem daar houden, maar dat zag ik echt niet zitten. Mijn moeder woont praktisch naast de DA, dus ik ben daar heen gegaan om snel terug te kunnen zijn als het alsnog mis ging.
Godzijdank is dat niet gebeurt. Inmiddels zijn we thuis. Xavi heeft nog steeds buikpijn, maar een stuk minder. Hij slaapt eigenlijk alleen en is duidelijk gammel.
Maar hij is er nog....dat had ik vanmiddag niet gedacht.
Verdomme, m'n ventje...daar ging hij bijna.
Kan het nog niet zo goed bevatten.Moest het even van me af schrijven. Hoe kan het toch...dat zoiets zomaar gebeurt...
voor de schrik en een 
voor mooie Xavi.
Ik denk dat daardoor je Xavi nog lekker kan knuffelen
