Een tweede hond erbij. Update: Vera is er!

[lieke]

Je hebt al heel goede tips gehad. Het is niet fijn om een doodsbange hond te hebben. Heb ook jaren geleden een doodsbange collieherplaatser gehad.
Wat bij mijn hond hielp was zo veel mogelijk je eigen gang gaan en niet te veel mee bemoeien. Vooral je eigen routine volgen zodat dit vertrouwd wordt.
En verder heb ik ook met bach bloesem en dap-verdampers gewerkt. Maar vooral heel veel geduld hebben.

[Dee]

Ik hoop zo dat jullie die 'laat haar maar' stand aan kunnen laten staan de komende dagen. Haar niet zielig gaan toespreken..gewoon laat haar maar.
En dat je dan de komende dagen toenadering ziet. Dan ook stilletjes genieten. Niet joelen zoals je bij een pup doet die je leert zindelijk te worden. Laat maar gewoon gaan.Gezien je post over de eerdere poging heb ik de stille hoop dat het wel goed komt.
Ik gun het je zo dat je merkt dat het effect heeft, ook voor Vera en Sofie. En hoe leuk is het dan om die stapjes te zien..ik hoop echt dat het gaat gebeuren. Zal zo kostbaar zijn, ik gun je die momenten.

Geniet in stilte als het er van mag komen..kroel lekker met d'r als ze uit haar eigen komt. Maar rustig.
En je mag idd. best Sofie 'beschermen'. Ik hoop zo dat ze de komende dagen een beetje uit haar schulp kruipt. Die momenten zijn zo dierbaar. En aan je inzet ligt het inderdaad niet. Ik vind ook dat je heel eerlijk post daarover

[laeken]

Heerlijk hondje om te zien trouwens.

[Florabel]

Goedemorgen allemaal!
Hier is het rustig..
Vera heeft vanochtend weer buiten haar behoeften gedaan (voor het eerst in 24u..) en ligt nu weer op haar kleed. Ze ligt al iets minder ineengedoken.. Vannacht jankte ze even en is mijn vriend even beneden op de bank gaan zitten. Toen ging ze weer slapen.

Gisteravond heeft ze een paar brokjessporen van haar kleed naar de buitendeur gevolgd en 1x kwam ze zelfs een paar seconden buiten om daar een brokje te pakken.
Paar kleine stapjes dus.

Het negeren van Vera gaat steeds beter, zelfs bij Sofie.
Vind het wel lastig dat ze helemaal geen beweging krijgt, maar volgens de gt kost haar angst haar nu genoeg energie...

Vandaag een nieuwe dag..

[Florabel]

En verder heb ik ook met bach bloesem en dap-verdampers gewerkt.

Ja, ze krijgt wat Bach druppels sinds gisteren. Daar wordt ze rustiger van.

@laeken: je tips zijn fijn!

Vera is inderdaad een schoonheid, met een hele lieve zachtaardige uitstraling..

[Marie-Josée]

Wat een lieverd!
Wij hebben vroeger en doodsbange hond gehad, een collie die te lang bij de fokker had gezeten. Dat heeft ruim een jaar geduurd voordat hij enigszins normaal funtioneerde maar het is helemaal goedgekomen. Geduld en vertrouwen zijn de sleutelwoorden bij zo'n hond.

[h a n s]

Goedemorgen allemaal!
Hier is het rustig..
Vera heeft vanochtend weer buiten haar behoeften gedaan (voor het eerst in 24u..) en ligt nu weer op haar kleed. Ze ligt al iets minder ineengedoken.. Vannacht jankte ze even en is mijn vriend even beneden op de bank gaan zitten. Toen ging ze weer slapen.

Gisteravond heeft ze een paar brokjessporen van haar kleed naar de buitendeur gevolgd en 1x kwam ze zelfs een paar seconden buiten om daar een brokje te pakken.
Paar kleine stapjes dus.

Het negeren van Vera gaat steeds beter, zelfs bij Sofie.
Vind het wel lastig dat ze helemaal geen beweging krijgt, maar volgens de gt kost haar angst haar nu genoeg energie...

Vandaag een nieuwe dag..

Net wat je zegt: kleine stapjes!
En soms even een stapje terug; maar als ik het zo hoor gaat dit wel helemaal goed komen.
Mooi bekkie die Vera.

[madred]

Hier nog iemand met een erg bange asielhond...
Akira heeft de eerste 1,5 maand onder de bank geleefd. Ik moest haar onder de bank uit slepen om te gaan plassen en poepen....
Nu, 6 jaar later, is het nog steeds geen "standaard" labrador, maar voor mij is het een gouden hond!

Ik hoop dat het jullie gaat lukken, ben onder de indruk van de vorderingen die je maakt (zeker de vorderingen hoe je ermee leert om te gaan) , maar ik snap niet hoe zo'n stichting zo'n hondje naar Nederland kan halen.....en plaatsen bij mensen die "gewoon" een leuk maatje voor hun (superleuke ) tekkel zoeken.

[Florabel]

Vera heeft weer wat Bach gehad, maar ze ligt al de hele dag praktisch bewegingsloos op haar kleed.
Ze lijkt wel apathisch. Haar enige actie van vandaag tot nu toe is een paar keer grommen naar Sofie, als die ook maar iets te dichtbij komt..
Gisteren hebben we haar overdag nog een paar keer naar buiten getild om te plassen; nu is het de bedoeling dat we haar compleet negeren en niet aanraken, maar dit lijkt eerder een negatief effect te hebben..Pfff!
Straks maar weer even proberen met wat brokjessporen Vera naar buiten te lokken.
Gelukkig "hoeft" ze maar twee keer dag te plassen en maar 1x te poepen.

We zijn nu oppas voor begin volgende week aan het regelen, als we weer moeten werken. Waarschijnlijk komt de HUS twee keer per dag een half uurtje bij haar en gaat mijn vriend tussen de middag naar huis. Sofie gaat gewoon naar haar eigen oppas, want ik durf ze absoluut niet samen alleen te laten. Allemaal verre van ideaal..

@Madred: Wij hebben inderdaad absoluut niet bewust gekozen voor zo'n moeilijk en zielig geval. We doen ons best, maar het valt niet mee..

[renee-uk]

ik vind het echt triest en getuigen van een heel slecht plaatsingsbeleid van de bewuste stichting.

dit soort honden valt al niet mee voor iemand met bakken ervaring en die er wel bewust voor kiest, laat staan voor iemand die (en terecht) een heel ander hondje voor ogen had.

zonde, echt zonde .

eens
dit is iets waar je echt voor moet kiezen, niet iets dat je in de schoot geworpen moet krijgen als je een leuk maatje voor je hondje zoekt.

heb je verder nog wel contact met die stichting?

[LongFields]

ik vind het echt triest en getuigen van een heel slecht plaatsingsbeleid van de bewuste stichting.

dit soort honden valt al niet mee voor iemand met bakken ervaring en die er wel bewust voor kiest, laat staan voor iemand die (en terecht) een heel ander hondje voor ogen had.

zonde, echt zonde .

eens
dit is iets waar je echt voor moet kiezen, niet iets dat je in de schoot geworpen moet krijgen als je een leuk maatje voor je hondje zoekt.

heb je verder nog wel contact met die stichting?

Ik vind het ook erg jammer dat het hondje ten onrechte (althans hoe ze nu is) is afgeschilderd als een wat verlegen hondje maar verder zonder problemen. Want dit kun je echt niet meer onder verlegen scharen hoor. Dat ligt niet aan jou of aan Sofie, maar aan het totaal verkeerd inschatten van Vera door de betreffende stichting.
Het is me al vaker opgevallen trouwens, bij sommige stichtingen die honden uit het buitenland plaatsen in Nederlandse gezinnen. Dan lees je de beschrijving en staat er eigenlijk bij iedere hond die de stichting op de site heeft staan dat ze vriendelijk zijn naar mensen en honden en dat ze heel lief en knuffelig zijn. Het lijkt mij stug dat dat voor álle honden het geval is.
Je hebt in mijn ogen veel meer aan een realistische beschrijving van een hond waarin juist de negatieve aspecten aan de orde komen, want dat is juist hetgeen kan gaan tegenvallen aan een hond. Als je op voorhand al weet wat die mindere punten zijn, dan kies je er bewust voor om die hond mét de mindere punten te laten overkomen en in je huis op te nemen.

[Cpp]

Wat jammer voor beide partijen dat het zo moeizaam gaat. Hier ook ervaring met een extreem angstig hondje. Hier hielp het ook om de hond met rust te laten en me er niet teveel mee te bemoeien.
Wel ging ik als ik bijvoorbeeld tv ging kijken of een boek ging lezen op de grond zitten. Dit maakte hem wat nieuwsgierig en minder angstig. Dan kwam hij heel voorzichtig buikschuivend wat dichterbij. Misschien een idee om eens te proberen? Ik had trouwens geen andere hond dus de situatie was wel wat anders.
Wil je heel veel sterkte en succes wensen.

Mijn meest dierbare foto's van bijna 7 jaar geleden. Voor het eerst kontakt zoeken..



En dit was "pas" na een maand of 2.

[Jackira]

Wij hebben ook zo'n hond gehad uit het buitenland, met als verschil dat ze nooit heeft gegromd naar de andere honden in ons huis. Liever dan zij was vind je geen hond.

Het is Desi uit mijn onderschrift. Ze kwam bij ons toen ze tien jaar was en we hebben haar moeten laten inslapen toen ze 14 was. Een doodsbange hond was het toen ze bij ons kwam, durfde ook niet naar buiten. Ik had een bench neergezet al heeft geen van onze andere honden daar ooit ingezeten en ben ik totaal anti bench. Maar omdat ze haar hele leven in een hekwerken toestand had doorgebracht, dacht ik dat ze er wat vertrouwds in zou zien.

En dat was een gouden ingeving. Ze kwam binnen, totaal in paniek, en dook gelijk de bench in. Deze stond naast het raam naar de tuin en ik had de deur open gezet (het was zomer). De bench was ook altijd open. Ze ging dan heel snel als er niemand direct in de buurt was heel snel in de tuin plassen. Dat heeft een maand geduurd. De eerste nacht klom ze op kastjes, achter de t.v. trok gordijnen van de rails in haar paniek. Echt heel erg.

Na een maand vond ik dat het tijd werd voor wat vooruitgang en heb haar aangelijnd met tuig en halsband en twee aparte lijenen en mee naar buiten genomen. Gedwongen eigenlijk. Heel naar maar af en toe dwingen moest bij haar wel omdat je anders een jaar kon wachten op een stapje vooruit. Maar verder heb ik haar grotendeeld alleen maar genegeerd, wel vriendelijk toegesproken met eten geven en af en toe even een praatje tegen haar als ik op een stoel in de buurt zat.

Op een gegeven moment merkte ik dat ze interesse ging krijgen in de andere honden in huis, ze ging ze nadoen. Ik heb echt met tranen in m'n ogen gestaan toen de andere 4 als een dolle naar me toe kwamen rennen toen ik nieuwe speeltjes voor ze had gekocht en zij ook mee stond te springen. Ze wist totaal niet waarom het ging, maar ze pikte de sfeer wel op.

Ik merkte dat ze zich aan me ging hechten, ze reageerde op niemand, maar als ik thuis kwam dan was ze blij op haar manier. Zo deed ze kleine stapjes vooruit. Na twee jaar liep ze in het bos los achter me aan. Niet omdat ze luisterde of omdat ik haar kon roepen. Ze wist totaal niet dat zij Desi was en heeft dat ook nooit begrepen. Maar ik hield in de gaten of ze nog wel achter me liep en niet afgeleid was, en zoniet greep ik direct in, zorgde dat ze me weer zag en dan zag je haar echt denken van "o, ben je daar" en zij liep eigenlijk altijd gewoon achter me aan. Verder deed ze dat bij niemand. Als er iemand thuis kwam uit werk of school en die riep haar bijvoorbeeld als we buiten liepen dan liep ze ze straal voorbij. Gewoon totaal geen blijk van herkenning.

Jouw hond is nog veel jonger dus ik denk dat de vooruitgang sneller zal gaan. Geef haar de kans om te wennen, het is zo'n wereld van verschil voor haar. Gewoon vriendelijk en rustig mee omgaan al zijn de problemen soms torenhoog, verder negeren en zorgen voor een veilige omgeving, en niks van haar verwachten en vragen. Dan komt het vanzelf wel want het moet vanuit haarzelf komen. Af en toe heel iets dwingen als je ziet dat dat kan is wel goed.

De eerste tijd werd ik echt wanhopig soms, omdat ik nachtdiensten draaide en door haar eigenlijk overdag niet kon slapen want ze ging heel erg blaffen als ze me niet zag. Dus heb ik een jaar op de bank geslapen als ik nachtdienst had gehad. Maar achteraf ben ik zo blij dat ik het volgehouden heb. Ik mis haar nog steeds heel erg.

[Emma]

ik wil je nog wel 1 tip geven, geef Vera wat te kluiven. zoals een bullepees. kauwen maakt een ``geluksstofje``aan. (zoals chocolade voor mensen )

geef haar echt iets lekkers om te kluiven, in haar veilge hoekje. ook al kauwt ze daar niet meteen op, lekker laten liggen. als ze zich iets beter voelt, zal ze misschien gaan kauwen. en dat heeft een (natuurlijke) kalmerende werking.

ik kan me helemaal voorstellen, dat je niet op zo`n bange hond stond te wachten, maar leef je eens in, in Vera. uit haar ``vertrouwde`` omgeving gehaald, urenlang gereisd, terwijl ze geen idee heeft wat er gebeurd. ik zou er ook bang van worden.

geef het de tijd, en probeer jezelf ook af te leiden, want het is natuurlijk een heel naar gezicht, zo`n bange hond. ga lekker eens een extra keer met sofie spelen binnen, door extra aandacht aan Sofie te geven, geef je ook een boodschap aan Vera af. namelijk dat Sofie er helemaal bijhoort ! en het allerminst de bedoeling is, dat er tegen haar gegromt wordt.

ga ook eens bij dat Veilige hoekje bij Vera zitten, en ga gewoon eens een boek lezen daar. dan kan ze vertrouwd worden met jou, zonder dat ze zich bang/onzeker/ongemakkelijk voelt, omdat je op haar let.

succes, en geef de moed niet te snel op. het mooie van dit soort honden is, dat je je helemaal te gek voelt, wanneer je weer een stap hebt gewonnen, en over een half jaar de enorme verbetering gaat merken !

laat je ook niet afschrikken van het feit dat je geen ervaring hebt, met bange honden. eens moet voor iedereen de eerste keer zijn. ga af op je eigen intuitie, en doe vooral je eigen ``ding``.
ga veel ( 1 of twee keer per dag, een uur, of een half uurtje) naast Vera zitten en kijk tv, of lees een boek.

[Florabel]

Ja, ik heb de eerste dagen wel contact met de stichting gehad, de coördinator in NL. Die gaf eerst tips als kriebel haar lekker, neem haar mee uit wandelen, corrigeer haar als ze naar Sofie gromt, slaap bij haar. Vera was zo in shock (en zachtaardig) dat ze dat allemaal toeliet, verstijft van angst. Vraag me af wat we haar zo hebben aangedaan de eerste dagen! Toen ik aangaf dat het niet ging, kreeg ik daar ook de tip om haar met rust te laten, dat het vast gauw goedkomt, dat het normaal is, dat ik de info niet goed onthouden heb (..) en dat ik te gestresst ben. Wat heel rot voelt, is het gebrek aan een stukje erkenning (wat ik hier gelukkig wel vind!).

Heb nu wel even een wanhoopsmoment. Had net met Sofie gewandeld en voor Vera wat brokjes neergelegd en de buitendeur open gezet. Bij thuiskomst durfde Sofie niet de woonkamer in en had Vera niet bewogen. Alle brokjes lagen er nog. Toen even contact gehad met mijn vriend op werk. Die begint echt de moed te verliezen. Hem opgepept. Sofie ligt weggekropen in haar mand. Ze wil niet spelen, eet slecht en is bang.

Tuurlijk is het voor Vera het ergst. Die ligt en ligt maar.
Als ik dichterbij kom zitten, gaat haar ademhaling steeds gejaagder. Dat ga ik nu niet doen. Ze is nu zover dat ik langs haar kan lopen zonder dat ze verder wegduikt.
Een kauwbot heb ik al geprobeerd. Daar kauwt ze niet op, maar verdedigt ze wel. Ook wil Sofie dan meekauwen/spelen (al krijgt ze zelf een bot) en dat vertrouw ik niet zo. Alleen maar meer stress voor Vera dus!

[LongFields]

Het laatste wat je wil is dat de hond die je al had en welke je waarschijnlijk juist een plezier hebt willen doen zo van slag is als Sofie nu lijkt te zijn.
Ik heb zelf amper ervaring met bange honden (ooit eentje gehad, een herplaatser) en nul ervaring met honden uit het buitenland, maar persoonlijk denk ik dat je er beter aan doet om Vera terug te doen naar de Stichting.

[Jackira]

Sofie voelt jullie ellende aan, het heeft misschien minder met Vera zelf te maken als je denkt Doe gewoon heel veel leuke dingen met Sofie, speel veel met haar en geef haar extra aandacht. Vera zou ik voorlopig negeren. Dat geeft als effect ook dat ze begrijpt dat niet alles om haar draait. Ze kan ook praatjes krijgen omdat ze aandacht krijgt.

[Emma]

Ja, ik heb de eerste dagen wel contact met de stichting gehad, de coördinator in NL. Die gaf eerst tips als kriebel haar lekker, neem haar mee uit wandelen, corrigeer haar als ze naar Sofie gromt, slaap bij haar. Vera was zo in shock (en zachtaardig) dat ze dat allemaal toeliet, verstijft van angst. Vraag me af wat we haar zo hebben aangedaan de eerste dagen! Toen ik aangaf dat het niet ging, kreeg ik daar ook de tip om haar met rust te laten, dat het vast gauw goedkomt, dat het normaal is, dat ik de info niet goed onthouden heb (..) en dat ik te gestresst ben. Wat heel rot voelt, is het gebrek aan een stukje erkenning (wat ik hier gelukkig wel vind!).

Heb nu wel even een wanhoopsmoment. Had net met Sofie gewandeld en voor Vera wat brokjes neergelegd en de buitendeur open gezet. Bij thuiskomst durfde Sofie niet de woonkamer in en had Vera niet bewogen. Alle brokjes lagen er nog. Toen even contact gehad met mijn vriend op werk. Die begint echt de moed te verliezen. Hem opgepept. Sofie ligt weggekropen in haar mand. Ze wil niet spelen, eet slecht en is bang.

het is wel heeel rot, dat Vera blijkbaar toch grote impact heeft gehad op Sofie.
dit lijkt me eerlijk gezegd het moeilijkst van dit hele verhaal

hoelang is Vera er nu al ?

[Emma]

Sofie voelt jullie ellende aan, het heeft misschien minder met Vera zelf te maken als je denkt Doe gewoon heel veel leuke dingen met Sofie, speel veel met haar en geef haar extra aandacht. Vera zou ik voorlopig negeren. Dat geeft als effect ook dat ze begrijpt dat niet alles om haar draait. Ze kan ook praatjes krijgen omdat ze aandacht krijgt.

het lijkt me ook moeilijk te beoordelen, of het komt door de ``mensen``die zich niet goed voelen ( de hele sfeer in huis), of omdat Sofie de energie/sfeer van vera aanvoelt. het zal waarschijnlijk een combinatie zijn van beide ?

ik denk dat als ik in deze situatie zou zitten, ik minimaal 1 maal per dag met beide honden zou gaan wandelen. Vera aan een halsband en tuig, gekoppeld aan 1 riem. misschien zelfs Vera in zo`n buggy meenemen, om indrukken op te doen. ik denk dat met zijn allen erop uit gaan, voor Sofie een goede werking heeft.

misschien kan je een stoffenbench in Vera haar velige hoekje doen, en die bench dan op een karretje zetten, om er zo mee te gaan wandelen? ik denk maar even hardop mee. misschien zeg ik wel iets heel stoms

[Jackira]

maar leef je eens in, in Vera. uit haar ``vertrouwde`` omgeving gehaald, urenlang gereisd, terwijl ze geen idee heeft wat er gebeurd. ik zou er ook bang van worden.

ik weet dat je dit goed bedoelt maar zo normaal is dit soort extreme angst toch echt niet hoor, ook niet na de meest wereldschokkende veranderingen . honderden honden maken dit mee zonder te verpinken en als ze eventueel wat onzeker zijn uit zichzelf zijn ze misschien een dag of wat van slag maar om zich te gedragen zoals vera zit er iets veel dieper mis.

en ja, het kan goedkomen maar het kan ook nog (heel) lang duren en ze zal waarschijnlijk altijd wel een serieuze gebruiksaanwijzing nodig blijven hebben op dat punt en dat is toch echt iets wat jou moet liggen als baas.

Ik denk dat dit soort honden kennelsyndroom achtig zijn, en het lijkt me inderdaad niet een "gewoon"angstige hond die nog bijtrekt in een paar dagen. Daar gaat veel meer tijd en energie in zitten en als het echt zo is dat je eigen hond er ellendig van wordt, dat zou bij mij wel de grens zijn. Maar dat kun je nu nog niet zeggen. Sofie reageert misschien meer op de onrust in huis.

[Jackira]

maar leef je eens in, in Vera. uit haar ``vertrouwde`` omgeving gehaald, urenlang gereisd, terwijl ze geen idee heeft wat er gebeurd. ik zou er ook bang van worden.

ik weet dat je dit goed bedoelt maar zo normaal is dit soort extreme angst toch echt niet hoor, ook niet na de meest wereldschokkende veranderingen . honderden honden maken dit mee zonder te verpinken en als ze eventueel wat onzeker zijn uit zichzelf zijn ze misschien een dag of wat van slag maar om zich te gedragen zoals vera zit er iets veel dieper mis.

en ja, het kan goedkomen maar het kan ook nog (heel) lang duren en ze zal waarschijnlijk altijd wel een serieuze gebruiksaanwijzing nodig blijven hebben op dat punt en dat is toch echt iets wat jou moet liggen als baas.

Ik denk dat dit soort honden kennelsyndroom achtig zijn, en het lijkt me inderdaad niet een "gewoon"angstige hond die nog bijtrekt in een paar dagen. Daar gaat veel meer tijd en energie in zitten en als het echt zo is dat je eigen hond er ellendig van wordt, dat zou bij mij wel de grens zijn. Maar dat kun je nu nog niet zeggen. Sofie reageert misschien meer op de onrust in huis.

[Emma]

maar leef je eens in, in Vera. uit haar ``vertrouwde`` omgeving gehaald, urenlang gereisd, terwijl ze geen idee heeft wat er gebeurd. ik zou er ook bang van worden.

ik weet dat je dit goed bedoelt maar zo normaal is dit soort extreme angst toch echt niet hoor, ook niet na de meest wereldschokkende veranderingen . honderden honden maken dit mee zonder te verpinken en als ze eventueel wat onzeker zijn uit zichzelf zijn ze misschien een dag of wat van slag maar om zich te gedragen zoals vera zit er iets veel dieper mis.

en ja, het kan goedkomen maar het kan ook nog (heel) lang duren en ze zal waarschijnlijk altijd wel een serieuze gebruiksaanwijzing nodig blijven hebben op dat punt en dat is toch echt iets wat jou moet liggen als baas.

tja, ik denk ook dit hondje niet zo ``onbevangen`` is, als de meeste honden. er is sowieso meer mee aan de hand, dat snap ik. maar een hond die snel onder de indruk is van dingen, een hond die in dat asiel ook al een ``verlegen``hondje is ( meestal worden zulke beschrijvingen gegeven aan een hond die snel onder de indruk is/bangig is), zal van zo`n reis al snel dichtklappen.
dat wil niet zeggen dat dit hondje na een paar maanden ontdooit, en jij als baasje een wereldbaasje voor die hond bent. maar of je die weg wilt bewandelen, is een tweede natuurlijk.

alhoewel ik me echt helemaal kan voorstellen dat je niet verder wilt met dit hondje, want dit beinvloed een groot gedeelte van je leven/ levensstijl. en ook die van Sofie. ik kan me voorstellen dat je daar niet voor kiest.

[mariabel]

Zoals ik je verhaal nu lees , ben je de wanhoop nabij en ligt er bij jullie en de honden heel veel spanning..
Ik denk dat de stichting dit hondje niet zomaar zij jullie had mogen plaatsen.. en eerst in een opvanggezin had gemoeten , waar mensen met ervaring haar hadden kunnen begeleiden. dit kost nu zoveel energie en geeft zoveel spanning dat het voor mijn gevoel zo fout kan gaan.. Vera is zoals ze nu nog is, geen hond voor jullie denk ik. Jullie zijn vol enthousiasme en goede moed begonnen , maar het kost nu alleen maar verdriet en frustratie.. triest voor jullie allemaal en Vera trekt Sofie mee naar beneden voor mijn gevoel.

Ik heb sinds mei een buitenlandertje, zij heeft in Spanje 2 maanden bij haar redders gewoond dus kwam al gesocialiseerd hier.. zij is 2 dagen onzeker geweest en is toen perfect ingevoegd in de roedel..
zo'n onzekere en angstige hond moeten niet zomaar geplaatst worden bij mensen denk ik,als je hier geen ervaring mee hebt lijkt het mij een hele moeilijke klus..
Heel veel sterkte.. want Vera zit al wel in je hart.. maar jullie nog niet in dat van haar.. moeilijk hoor..

[Rami]

En nu maar hopen dat de stichting een goed en deskundig vangnet heeft voor dit soort honden. Zonde hoor, dat het zo gaat.

[Angelique.]

Ik heb ook 2 extreem angstige zusjes gehad (die waren samen in het asiel gerot toen ze 3 a 4 weken oud waren) deze dames dorsten ook serieus uit te halen, toen ze wat ouder werden.....ik heb ze toen uit elkaar gehaald, 1 van de zusjes is naar een vriendin gegaan en met de ander ben ik aan de slag gegaan....wekenlang heb ik haar genegeerd, alleen het echt hoognodige verder 0,0, na weken ging ze toenadering zoeken en zo is dat heel langzaam gegroeid, tot overmaat van ramp brak ze haar poot ook nog is toen ze een week of 10 was, ook toen alleen het hoognodige en meer niet.
Ik zat heel vaak in het midden van de kamer, geen andere honden aanwezig heel dom met een speeltje te spelen, of gewoon niks te doen, op een gegeven moment werd ze toch nieuwsgierig wat ik aan het doen was en schuifelde ze naar me toe, de eerste keren moest ik dan ook echt niet bewegen want roetsj weg was ze weer.

Nu is ze nu nog steeds bang voor vreemde mensen maar het is allemaal prima te doen zolang je haar maar met rust laat, sinds een jaar zoekt ze bij sommige mensen die ze vaak ziet nu ineens contact, ze zal nooit bij die mensen op schoot gaan liggen ofzo.
Deze tante is inmiddels 7 jaar oud en ik kan lezen en schrijven met haar

Geduld en negeren zijn mijn enige tips die ik geven kan, puur op wat jij schrijft hier

[Loek]

Tja 31 oktober wil je een buitenlands hondje, 4 november heb je er al een uitgezocht, met de tips die je hier aangereikt gekregen hebt heb je niks gedaan, je hebt je amper verdiept in de stichting. Een bijzonder impulsieve aanschaf als je het mij vraagt. Je hebt amper vrij genomen voor de nieuwe aanwinst
En nu loopt het niet, er is een hondje gekomen wat gedrag vertoond wat je niet verwacht had, fout van de stichting maar net zo goed jouw fout.
Is het op te lossen ? Ja met veel geduld en door te kappen met al die emoties.
De hond is niet meer zielig, die heeft een veilige plek. Honden die panisch zijn eten en drinken niet.
Je zal de hond nu moeten gaan leren welk gedrag je verwacht op een rustige duidelijke manier.
Doe het beessie een goed passend tuig aan, een halsband en desnoods nog een jachtlijn zodat je zeker weet dat ze niet kan ontsnappen, tekkel ook mee en gewoon een blokje om, is ook goed voor hun verstandhouding. Verder negeer je het beessie in huis, ze merkt vanzelf wel dat jullie het goed met haar menen, het heeft tijd nodig, geduld en liefde !
En als je dat niet kan opbrengen dan moet je haar gewoon nu laten ophalen door de stichting !

[_Jules_]

Het is maar wat je zelf wil doen.. heb jij zin om hier tijd in te steken en vind je het niet erg als die hond misschien nooit los kan lopen of altijd angstig blijft?

Als jij liever een speelse en sociale hond wil en Vera niet bij jullie past, zou ik haar toch zsm weer naar de stichting brengen en over een tijdje een hond nemen die al in een opvang gezin hier zit, zodat je weet hoe die hond is.

Ik heb ook honden direct uit het buitenland gehaald en die voelden zich al heel snel thuis, met de reis heeft dit verder niets te maken.

[Loek]

alsof het een verschil maakt dat de keuze voor vera nogal snel is gegaan - anders was ze gewoon ergens anders terechtgekomen en was het voor de hond net zo sneu geweest gezien ze het van die stichting blijkbaar helemaal niet de moeite vonden om eerlijk te zijn over haar en om haar een meer aangepaste plek te zoeken.

Ja tuurlijk maakt het een verschil. Had ze de keuze gemaakt om eens op haar gemak rond te kijken wat er allemaal mogelijk was dan had ze misschien wat meer inzicht gehad in het plaatsingsbeleid van deze stichting en gekozen voor een stichting die het wel netjes doet !

[Sas]

natrappen is niet sjiek Loek, daar heeft ze nu geen reet aan.

aan mijn bijdrage ook niet, vind het erg sneu voor jullie, zo had je het niet gewilt.Ik heb geen tips.

[Florabel]

Bedankt voor alle reacties weer, ook Loek.
Ik heb een inschattingsfout gemaakt. Daar ben ik me terdege van bewust (en daar voel ik me rot over, reken maar!). Ik ben naïef geweest in mijn contact met de stichting, maar wel in alles eerlijk (weinige ervaring, verwachtingen, beschikbare tijd). Dat hoef ik mezelf niet te verwijten.Het is zaak nu vooruit te kijken. Ik wil Vera niet zomaar opgeven, maar moet wel realistisch zijn naar wat ik te bieden heb. Die afweging brengt emoties met zich mee. Die emoties deel ik hier..De honden zullen er heus wel iets van merken, maar het is hier nu geen filmset.

Loek, heb je wel eens geprobeerd een panische hond aan te lijnen en mee uit wandelen te nemen?
Ik wel.. Ver zijn we niet gekomen en niemand voelde zich beter bij thuiskomst.

Morgenavond komt de gt langs..