Een tweede hond erbij. Update: Vera is er!

[jacq1970]

mijn 3 buitrnlandse herplaatsers heb ik uitgezocht via een foto, alleen Bowie was als pup zijnde al wel in nederland, die heb ik dus eerst bezocht en de andere pups ook gezien voordat we daadwerkelijk voor haar kozen.
Samara was de hond die ik juist niet wilde hebben maar waarvan de stichting vond dat ze bij ons paste, en Esperanza zag ik op een filmpje voorbij komen en ik dacht... " ja die wil ik wel" ... alle 3 qua uitstraling, leeftijd en achtergrond anders.

[Sanner]

@Sanner: Kiwi is prachtig en vormt een leuk duo met Jamie!

Ik heb ook een enorme klik met een hond aan de hand van een beschrijving, de foto's en een filmpje. Ga op mijn gevoel (en goede afspraken) met de stichting vertrouwen en er voor gaan...)

Dankje!

Je hebt dus al een hondje gevonden?! Leuk!! En spannend vooral!

[Sanner]

Ik zou ook op Kiwi-koppies vallen.

Haha ja he!

[Florabel]

Je hebt dus al een hondje gevonden?! Leuk!! En spannend vooral!

Ja! I will keep you posted

Vraagje over Kiwi's verlatingsangst: wat gebeurde er, hoe heb je het aangepakt, hoe lang duurde het en hoe gaat het nu?

[Sanner]

Je hebt dus al een hondje gevonden?! Leuk!! En spannend vooral!

Ja! I will keep you posted

Vraagje over Kiwi's verlatingsangst: wat gebeurde er, hoe heb je het aangepakt, hoe lang duurde het en hoe gaat het nu?

Nou, dat ging zo: ik loop naar de gang, deur achter me dicht... Een hysterische Kiwi achter me aan, vliegt naar de vensterbank, wil door het raam heen...

De eerste weken heb ik haar helemaal nog niet alleen gelaten, steeds voor opvang gezorgd. Eerst in huis geoefend, steeds iets langer naar boven enz. Toen dat oké ging ben ik steeds voor een paar minuten de deur uitgegaan en heb dat echt in ministapjes uitgebreid.
Kiwi sloopte nogal in huis als ik maar even wegging dus heb ik een bench neergezet maar die is snel weer opgeborgen, nee dat vond ze niet zo leuk en eerlijk gezegd vind ik zo'n bench ook niks. Hoopte dat dat een veilig plekje voor haar werd maar helaas!
Het opbouwen ging langzaam maar heeft wel resultaat gehad! Ze heeft al maanden niks meer gesloopt en kan nu prima 4/5 uurtjes alleen zijn. Dat heeft wel zeker een half jaar geduurd denk ik.
Ze gaat wel nog altijd op de vensterbank liggen als ik weg ga en ze slaapt op de slaapkamer. Maar dat vind ik geen probleem.

Wel een extreem geval hoor die Kiwi!

[_Jules_]

Mijn buitenlandertjes heb ik ook gewoon van een foto uitgezocht hoor Alleen Sadie niet, maar dat was ook eerst mijn opvangertje;) Die andere kwamen direct uit het buitenland en haalde ik bij de aankomst in Nederland op.

[Florabel]

Wow Sanner, dat is pittig zeg! Fijn dat het nu goed gaat
Pff, ik ga op werk zeker paar dagen vrij regelen en vriend ook, maar na week zal beest samen met de teckel toch echt paar uurtjes per dag alleen moeten blijven...

[_Jules_]

Voor een hond die direct uit het buitenland komt vind ik dat je wel meer vrij moet nemen en het alleen zijn langzaam moet opbouwen. Niet gelijk de 2de week al een paar uur per dag weg zijn.

Bij een hond uit een opvanggezin weet je al of ze goed alleen kunnen zijn of dat ze dit nog moeten leren.

[jacq1970]

Voor een hond die direct uit het buitenland komt vind ik dat je wel meer vrij moet nemen en het alleen zijn langzaam moet opbouwen. Niet gelijk de 2de week al een paar uur per dag weg zijn.

Bij een hond uit een opvanggezin weet je al of ze goed alleen kunnen zijn of dat ze dit nog moeten leren.

kan ik me idd helemaal bij aansluiten.. 1 week vrij is te weinig, je zal meer meten regelen.. en langzaamaan opbouwen.. bij beide volwassen herplaatsers zijn wij 2 weken helemaal thuis geweest en daarna beide 2 weken half om en om.... ookal was er altijd een hond bij die prima alleen kon blijven toch langzaam opbouwen.. ze moeten aan zoveel wennen , het verschil van asiel naar nederlandshuis is zo groot... je hebt een groot risico dat dat verkeerd gaat en dan zit je met een hond met verlatingsangst.
Vaak willen ze vooral de eerste daagjes rust maar ook jouw niet uit het oog verliezen..ze moeten weer vertrouwen krijgen...

[Gipsy]

[quote="Florabel"]

Dank voor je reactie. Eigenlijk weet ik precies wat ik wil en wat goed past. Een groter, rustig teefje, met een zachtaardig karakter, dat graag nieuwe dingen leert. [quote]

Ik heb er zo eentje Net 6 geworden !

[Florabel]

Ok, goed om te weten!
Voor die paar uur dat we beiden weg zijn, ga ik oppas regelen..
Merk dat ik met Sofie echt verwend ben, qua makkelijke hond..
Al bedenk ik me nu dat zij in de eerste twee maanden praktisch nooit alleen was.

[Sanner]

Jamie was ook altijd erg makkelijk, een hele makkelijke pup en nu nog steeds.
Kan goed alleen zijn, totaal niet onder de indruk van vuurwerk enz. Kiwi is wat dat betreft het tegenovergestelde, maar dat is ook niet gek, je weet niet wat ze meegemaakt heeft. Je zou denken omdat Jamie het allemaal niet boeit, Kiwi dat over zou nemen, maar dat gaat hier niet op.

Wie weet is jouw buitenlandertje straks net zo makkelijk als Sofie! Maar je moet er gewoon rekening mee houden dat dat ook anders kan zijn. Goed dat je oppas gaat regelen!

[Rami]

IngeO: dat heb ik ook gemerkt hier. Silka is bijvoorbeeld altijd bang gebleven voor schietende champagne-kurken, terwijl Bill er blij bij stond te kwispelen want hij mocht de kurk altijd zoeken. (En nee, wij drinken niet dagelijks champagne, maar als je de helft van het jaar zo dicht bij Reims woont, gebeurt het wel iets vaker ).

Maar, ik weet wel zeker dat Silka's onzekerheid voor een heel groot deel over is gegaan omdat Bill, toen Sil bij ons kwam, al een stabiele, zelfzekere hond was. Ze heeft zich echt aan hem opgetrokken (nou ja, zo leek het).

[Rami]

ja, dat 'zich optrekken aan' geloof ik ook wel in maar dat is meer een soort van een doorlopende extra ondersteuning terwijl ze zelf nog groeit qua zelfvertrouwen maar niet een afkijken van 'oh, die schrikt daar niet van, dan zal het wel oké zijn dus ben ik ook niet bang' .

Nee, afkijken, dat zal inderdaad niet. Daarbij is angst natuurlijk ook wat anders dan onzekerheid.

[Sanner]

Je zou denken omdat Jamie het allemaal niet boeit, Kiwi dat over zou nemen, maar dat gaat hier niet op.

dat is vooral theorethisch gelul want in de praktijk gaat dat meestal niet op - als het zo simpel zou liggen zouden alle kinderen moeten opgroeien met quasi hetzaelfde gedrag als hun ouders of hun oudste broer/zus.
maar zo werkt het natuurlijk niet, elk dier wordt immers geboren met zijn eigen pakketje en doorloopt zijn eigen ervaringen.

zich laten meetrekken in de angst van een andere hond is wel tamelijk reëel gezien die angstuiting heel vaak nogal duidelijk is en met nogal wat hondse waarschuwingssignalen gepaard gaat. op die laatste wordt makkelijk gereageerd gezien dat er instinctief erg inzit : als een soortgenoot je waarschuwt voor gevaar kan je (in het wild) maar beter niet op je gemakje een analyse van de situatie gaan maken want dan vertel je het waarschijnlijk niet meer na (en geef je dus ook je 'übermoedige' genen niet door).

maar je angst van je afzetten omdat een andere hond niet angstig is zal je veel minder snel zien, de angstige hond belééft zijn eigen angstemoties immers heel intens en schudt die niet zomaar even van zich af omdat een ander die emoties niet heeft.

Logische uitleg wel. Het is inderdaad alleen wat je altijd leest. Ik heb er nooit zo over nagedacht maar zie hier wel dat dat dus inderdaad niet zo gaat.
Ze hebben wel beide dingen van elkaar geleerd maar bij echte angst, bij Kiwi dus het alleen zijn en vuurwerk, leert ze helemaal niks meer nee.

[Florabel]

Nou..Vera onze Roemeense herplaatser is er...

Heb jullie punten meegenomen in keuze en uitwerking, maar...helaas valt het nu na 2 dagen nogal tegen. Tuurlijk ze is nog in shock van de reis, de andere omgeving etc., maar ze is constant doodsbang. Voor alles en voor iedereen. Zo sneu! Ze zit nu al twee dagen in de verste hoek van de kamer. We tillen haar de (omheinde) tuin in om te laten plassen/poepen, maar ze heeft in 2dagen pas een enkele keer iets gedaan. Ze negeert Sofie volkomen en viel vanmiddag -puur uit angst- naar haar uit toen ze alleen maar langsliep. Had ik in beide hoeken van de woonkamer een doodsbange trillende hond zitten
Wil de stichting graag geloven dat het gauw bijtrekt...
Pfff! Was ze maar onzindelijk of had ze maar verlatingsangst, dat lijkt peanuts bij een hond die zó bang is...

Oh ja, dit is vast even het moment.. Geduld is een schone zaak, I know..

[sonj@]

Wat sneu, zo'n bange hond. Dan breekt je hart. Hoop dat ze snel bij trekt. Kan je iets bereiken met wat lekkers?

[L@nghaar]

Ik dacht een blij verhaal te lezen maar helaas.
Was sneu dat zij zo bang is maar wat Inge O zegt: was dat niet te zien in de opvang?
Ik kan je helaas geen tips geven maar er zijn vast ervaringsdeskundigen die dat wel kunnen.
Succes en ik hoop dat jullie snel van elkaar kunnen genieten.

[Sanner]

Jeetje dat klinkt niet best.. Shit zeg dat ze zo bang is. Je kunt ook niks doen.. hopen dat ze snel bijtrekt.

[_Jules_]

Wat voor informatie heeft de stichting jou dan gegeven over die hond?

[Miezemuis]

Oh wat sneu, ik vraag me inderdaad ook af of de stichting dit niet kon hebben geweten.

[jacq1970]

welke info had je dan van de stichting vraag ik me ook af??
In ieder geval, de hond lekker laten doen wat zij doet, niet dingen gaan dwingen maar je eigen ritme aanhouden.. niet teveel naar haar kijken gewoon laten gaan.
Heeft de stichting niet iemand die je kan helpen want het is idd heel erg sneu als de hond zo bang is, het kan makkelijk veranderen hoor maar je wordt er zelf zo nerveus van.

[blacky]

dat is niet leuk als ze zo bang is. Mijn tip. Gewoon doen of ze er niet is. werkt bij kinderen dus waarom zou het niet met honden werken. Als het goed is wordt ze vanzelf nieuwsgierig.

hier moet je een lange adem voor hebben. Ik hoop dat ze snel went.

[Florabel]

De stichting noemde haar verlegen en zachtaardig. En...dat is ze ook. Zelfs in haar doodsangst kun je haar tillen, aanraken en zelfs meenemen in de auto. Vera is dan alleen compleet apathisch lijkt wel. Ze ademt heel schokkerig, maar gromt of vlucht niet. Ze ligt maar ineengedoken, onbeweeglijk en geluidloos in de hoek als je haar laat. Verder eet en drinkt ze prima. Dat verontrust mij dan: alsof de angst haar 'gewoon' is.
Kan me zo moeilijk indenken dat dit gedrag op korte termijn anders wordt, maar wil na twee dagen ook niet te snel oordelen.
Iemand een tip om haar wat meer verlichting te bieden? Of een successtory met een bange hond? Of..what else...? Pff, zijn zo verdrietig hier!

[Sanne&Bo]

Wat sneu!
Ik hoop dat ze zich snel wat meer op haar gemak voelt.

[Florabel]

Oh ja, haar ras: ze is een bastaard, middelgroot, langharig, beetje bearded collie-achtig..Prachtig beest!

[_Leonie]

Hè wat naar zeg, dit is natuurlijk geen verlegen en zachtaardig meer. Wisten ze dit dan echt niet? Lijkt mij sterk...
Hopelijk komen er goede tips binnen en komt Vera toch nog een beetje los.

[Miezemuis]

Ik heb verder geen tip, maar verlegen en zachtaardig zou je toch niet als synoniem zien van in complete doodsangst.
Ik hoop dat ze snel wat toenadering zoekt, want ik kan me voorstellen dat dit echt heel triest is om te zien.

[jacq1970]

De stichting noemde haar verlegen en zachtaardig. En...dat is ze ook. Zelfs in haar doodsangst kun je haar tillen, aanraken en zelfs meenemen in de auto. Vera is dan alleen compleet apathisch lijkt wel. Ze ademt heel schokkerig, maar gromt of vlucht niet. Ze ligt maar ineengedoken, onbeweeglijk en geluidloos in de hoek als je haar laat. Verder eet en drinkt ze prima. Dat verontrust mij dan: alsof de angst haar 'gewoon' is.
Kan me zo moeilijk indenken dat dit gedrag op korte termijn anders wordt, maar wil na twee dagen ook niet te snel oordelen.
Iemand een tip om haar wat meer verlichting te bieden? Of een successtory met een bange hond? Of..what else...? Pff, zijn zo verdrietig hier!

even een succes story dus....
Samara van mij kwam in 2004 in nederland aan.. de eerste paar dagen hebben we met de gordijnen dicht gezeten want ze was zo bang dat ze dwars door de ramen wilde gaan als ze schrok.. wild eniet bij mijn lief in de buurt zijn want die was echt doodeng.. ik was nog redelijk tehandelen mits ik me aan de regels hield, dus niet naar haar kijken, vooral niet zomaar aanraken.. ze wierp zich gillend van ellende op de rug als er iets gebeurde wat z eniet kon handelen.
Visite in huis was nietb te doen, doodsbang voor vreemde mensen.
Eten ging goed, in zoverre dat wilde ze wel maar dat zoog ze naar binnen ipv kauwen en verder lag ze strak met grote angstige ogen de wereld in tekijken....
Na een week of 4/5 veranderde dat heel langzaam aan... we konden wel met haar buiten wandelen, dubbel gezekerd uiteraard, dus met een goed passend tuig en een martingale halsband zodat ze nooit kon ontsnappen, aan dubbele lijnen en 1 daarvan zat aan mijn riem vast... doe dat ook, als dit soort honden ontsnappen krijg je ze nooit meer tepakken!!!!!
Maar afijn... ze vond het buiten geweldig dus wandelen dat ging prima maar in een huis vond ze heel erg moeilijk en vooral ook eng...
Uiteindelijk na ruim een jaar was dat allemaal goed bijgedraaid en was het een hond waar je rekening mee moest houden maar er kon inmiddels weer mensen naar binnen, en de muziek ook harden dan volume 2
We hebben er een wereld hond aangehad, ze kon mee naar forum wandelingen, op vakantie in een huis.. maar het bleef wel een hond die graag haar eiegn veilige plekje had, ze moest alles op haar eigen tempo ontdekken....vond ook sommige mensen helemaal leuk en ik kon alles met haar en mijn lief ook al duurde dat wel een flinke tijd hoor!

[jacq1970]

Oh ja, haar ras: ze is een bastaard, middelgroot, langharig, beetje bearded collie-achtig..Prachtig beest!

Wacht nog heel even af en wordt het niet beter zou je kunnen proberen om haar in huis aan telijnen en haar naast je teleggen, dus bij jullie in d ebuurt.. ga je naar de keuken dan neem je haar mee.. dus dat ze aan jullie aanwezigheid went....maar wel alles relax aan, niet naar haar kijken, niets zeggen.