Cleo is er niet meer. Update pg 1

[nathalie]

Selvian en clomicalm heb je geloof ik voor demente honden!

[laeken]

Dat ze zo zou worden stond eigenlijk al haar hele leven vast. Ze was de meest ongecompliceerde hond voor de buitenwereld maar had altijd wel zo haar trekjes. De snot, ik weet er natuurlijk alles van, is echt niet zomaar een beetje snot. Dat zijn klodders van behoorlijke grootte en die sniest ze meerdere keren per uur in de rondte met daarbij een behoorlijk geluid. Een soort snotneus van een kleuter met een versterker erop door de vorm van de neus.
Ik voel me een beetje schuldig als ex-baasje van haar. Ik kan haar niet in huis nemen omdat ik niet alleen ga over mijn huis en mijn huis niet echt bepaald geschikt is om snotlaagjes te krijgen en hondenpoep en plas weg te dwijlen gezien er alleen al een kerkvloer van zandsteen uit 1800 in ligt, veel meubels niet van mij zijn en omdat het waarschijnlijk alleen maar enorme verwarring zal zaaien voor haar.

Ik ken Cleo niet meer zo goed kwa hoe ze nu echt is inmiddels. Ik zie haar natuurlijk regelmatig maar dat is even. Ik ken Cleo wel goed genoeg om te beseffen wat voor probleem je hebt. Want alles wat ze nu doet deed ze al in meer of mindere mate maar dan op een sporadische manier. Zo nu en dan drentelen. Zo nu en dan niet eten. Zo nu en dan onzindelijk en zo nu en dan extreem claimerig.

Ik weet niet wat je moet doen. Ik zou het je nooit kwalijk nemen als je haar in liet slapen. Dat omdat ik echt weet wat je schrijft. De mensen die zeggen dat je nooit zo over een hond kan denken weten niet hoe het is als een hond soms doodongelukkig en totaal ontheemt uren in de woonkamer kan staan met een loopneus en ogen waar al het leven uit lijkt te zijn weggesniest. Je wil dat je hond gelukkig is. Je ziet dat ze dat dan niet is. En je kan niks doen. Want ik denk dat ze niet gelukkig is als ze zo is zoals nu. Met de snot, de soort van dementie en de onzindelijkheid. Zonder snot is het meestal al veel beter. Hoewel ik dus niet weet hoe ze nu in het dagelijks leven is.

Ik zou denk ik haar slechte tanden laten trekken. Ik weet wat kiespijn met je kan doen en wie weet heeft ze dat wel. Dan vindt je je draai niet en ik stond midden in de nacht in de woonkamer, ging met mijn hoofd in de kussens van de bank en stond domweg niet meer in het leven zo overheersend is dat. Haar dan Selgian en die tabletten die Cees voorstelt geven en dan eens verder kijken. Ze kan nl wel goed zijn en met wat ondersteuning wordt ze dat misschien veel meer en consequenter? Ik gun het jou en haar heel erg

Ik vind overigens sowieso dat Cleo nooit meer helemaal de oude is geworden nadat Dapper is overleden. Ze is geen band met Eva aangegaan. Ik heb het idee dat de wereld van Cleo altijd Dapper is geweest. De echte stabiele factor. Wat Dapper deed deed Cleo ook. Dapper was super makkelijk en Cleo volgde altijd als vanzelfsprekend. Nadat Dapper dood was gegaan is Eva al nooit in haar leven kunnen komen. Ze was afgesloten en in zichzelf gekeerd naar Eva toe. Afwijzend terwijl Eva altijd open heeft gestaan voor contactliggen en innige vriendschap. Dat zegt wel wat denk ik. Ze was een straathond, is opgegroeid in een asiel vol honden en daarna werd ze de partner van Dapper. Haar grote liefde. Nu ze dement wordt gaat ze terug naar voordat ze bij ons woonde. Hoe ze in het asiel was en hoe ze was voor ze alles leerder accepteren zoals de auto. Nu is er ook nog eens geen Dapper die ongecompliceerd laat zien wat ze moet doen. Aan Eva ligt het niet maargoed...

Ik vind het heel rot allemaal en ik kan me in tegenstelling tot sommige anderen hier heel erg goed inleven. Cleo is Cleo en Cleo's snot en haar gedrag zijn heel erg invasief in je leven. Ik liep jaren geleden al wel eens de kamer uit als ze snot had. Dat is niet om aan te horen en niet om aan te zien. Je krijgt medelijden met je hond, met jezelf omdat je huis onder de snot komt en je zenuwen worden getest door het vreselijke geluid dat ze dan maakt. Die snot is gewoon afschuwelijk en niet te negeren. Ze maakte alles goed omdat ze de makkelijkste en liefste hond is die je maar kan vinden. Maar haar problemen zijn meteen wel echt heel groot. En ik lees uit je verhaal dat die dingen die ze vroeger soms had nu eigenlijk haar dagelijkse leven zijn.

[*Ellen*]

Het verbaast me dat nog niemand met de optie " herplaatsen" gekomen is.
Zo te lezen is Cleo een hond die ontzettend moeilijk te herplaatsen zou zijn, zeker ook omdat de kans dat ze helemaal niet kan aarden in een nieuw huis met nieuwe baas heel groot lijkt te zijn.
Maar ze voelt zich wel (-redelijk?-) op haar gemak in het huis van je ouders. Is dat alleen als jij erbij bent, of ook als je daar niet bent?
Misschien kan ze wel wennen aan een nieuwe omgeving, huis, eigenaar.
Het lijkt me een heel moeilijke en vervelende zoektocht maar wel het proberen waard.
Tuurlijk leeft een hond bij de dag en laten inslapen zou ik ook overwegen want zo is het ook niks voor je.
Maar pfoe, straks zit je met een kei van een schuldgevoel als de opluchting wegebt en je haar toch erger gaat missen dan je dacht.
Ik zou toch minder fijn woest leven als ik wist dat ik er een van mijn honden voor heb laten inslapen omdat ze een blok aan mijn been was.

[crutz]

Het verbaast me dat nog niemand met de optie " herplaatsen" gekomen is.
Zo te lezen is Cleo een hond die ontzettend moeilijk te herplaatsen zou zijn, zeker ook omdat de kans dat ze helemaal niet kan aarden in een nieuw huis met nieuwe baas heel groot lijkt te zijn.
Maar ze voelt zich wel (-redelijk?-) op haar gemak in het huis van je ouders. Is dat alleen als jij erbij bent, of ook als je daar niet bent?
Misschien kan ze wel wennen aan een nieuwe omgeving, huis, eigenaar.
Het lijkt me een heel moeilijke en vervelende zoektocht maar wel het proberen waard.
Tuurlijk leeft een hond bij de dag en laten inslapen zou ik ook overwegen want zo is het ook niks voor je.
Maar pfoe, straks zit je met een kei van een schuldgevoel als de opluchting wegebt en je haar toch erger gaat missen dan je dacht.
Ik zou toch minder fijn woest leven als ik wist dat ik er een van mijn honden voor heb laten inslapen omdat ze een blok aan mijn been was.

Of zijn je ouders bv bereid haar een paar mooie laatste jaren te geven?

al zie ik "herplaatsen" naar zn ouders als enige oplossing, Cleo krijgt stress door veranderingen, het is slechter geworden na de verhuizing, dan nu ook weer met haar gaan zeulen???? dat zou ik niet doen,
dan is ze "beter af" om ingeslapen te worden, is mijn mening

[laeken]

Het verbaast me dat nog niemand met de optie " herplaatsen" gekomen is.
Zo te lezen is Cleo een hond die ontzettend moeilijk te herplaatsen zou zijn, zeker ook omdat de kans dat ze helemaal niet kan aarden in een nieuw huis met nieuwe baas heel groot lijkt te zijn.
Maar ze voelt zich wel (-redelijk?-) op haar gemak in het huis van je ouders. Is dat alleen als jij erbij bent, of ook als je daar niet bent?
Misschien kan ze wel wennen aan een nieuwe omgeving, huis, eigenaar.
Het lijkt me een heel moeilijke en vervelende zoektocht maar wel het proberen waard.
Tuurlijk leeft een hond bij de dag en laten inslapen zou ik ook overwegen want zo is het ook niks voor je.
Maar pfoe, straks zit je met een kei van een schuldgevoel als de opluchting wegebt en je haar toch erger gaat missen dan je dacht.
Ik zou toch minder fijn woest leven als ik wist dat ik er een van mijn honden voor heb laten inslapen omdat ze een blok aan mijn been was.

Ik pik even deze zin eruit. Als Cleo werkelijk zou worden ingeslapen om die reden heb je gelijk. Als Cleo een gelukkige hond was die een blok aan je been is dan laat je die hond niet inslapen. Cleo heeft echter heeeeel erg veel last van de snot. Ze staat dan als een zombie met dode ogen in de kamer te lijden. En dan noem ik het geen lijden omdat ik of nu Martijn daar last van zou hebben. De snot is al lang en breed geaccepteerd zoals je leest. Een hond van 12 die niet meer kan gaan liggen is niet gelukkig. Ze kan als een spook door je huis blijven lopen. Dat doet ze niet omdat ze het wil maar omdat ze niet meer anders kan.

Herplaatsen is echt geen optie. Ze is zo inflexibel als de pest, zit niet te wachten op andere honden, zal elders net zo veel last hebben van haar kwalen als thuis en als er iemand veel over heeft voor haar is het wel Martijn. Dus een betere baas kan ze zich niet wensen. Daar ben ik van overtuigd. Verder kan ze niet in huis leven bij iemand anders want wie wil er nu op voorhand beginnen aan een onzindelijke hond die de andere honden niet zal accepteren, die overal en nergens tot 1,5 meter hoog klodders snot op de muren sniest en die totaal van de wappie raakt van een keer ergens mee naartoe gaan? Cleo zit prima waar ze zit en als het daar niet meer gaat en ze laat zien dat ze het leven niet meer trekt is de enige die daar over beslist Martijn. En ze zal nooit ingeslapen worden op basis van het feit dat ze een blok aan zijn been kan zijn. Als ze alleen dat was was er niks aan de hand.

[kipo]

propentofyllline (bijna hetzelfde als pentoxyfylline) is pas op de markt gebracht voor honden:
http://www.astfarma.nl/html/bijsluiters.aspx?id=252

[tycha]

Ik begrijp je dilemma. Hier ook een oudje die zonder doel een beetje door huis kan gaan wandelen en een bepaalde onrust kan hebben.
Ook lapte hij opmeten gegeven moment alle regels met betrekking tot Tycha aan zijn laars wat resulteerde in dagelijkse gevechten. Hij is ook redelijk dement en krijgt daar nu ook medicatie voor, Cholodin, een voedings supplement. Dit gaat erg goed, en sindsdien is er ook niet meer gevochten.
Misschien is dat ook wat voor Cleo.

[*Ellen*]

Dat herplaatsen echt geen optie is, daar hangt hem voor mij het hete hangijzer.
Ik denk daar vast te licht over, ik ken haar immers niet.
Maar in laten slapen, ik weet niet of ik het zou kunnen.
Maar nogmaals, ik ken haar niet, dus kan er ook niet over oordelen.
Edit : voor mijn eigen gemoedsrust zou ik dan in ieder geval nog wel allerlei medicatie proberen om haar wat lekkerder in haar vel te laten zitten.
Eigen gemoedsrust dus he, om een schuldgevoel bij in laten slapen tegen te gaan..

[Saschesfloor]

Wat een moeilijke situatie. Je wordt zo heen en weer geslingerd tussen je gevoelens voor Cleo. Ik snap je overigens volkomen, vroeger thuis hadden we een Maltezer en eigenlijk had zij veel eerder moeten worden ingeslapen als uiteindelijk is gebeurd. Het hondje was van mijn oma geweest en is na haar overlijden bij ons gekomen. Mijn moeder kon er geen afstand van doen, was het laatste tastbare van haar moeder. Maar het laatste jar kon Spooky niet meer zonder mijn moeder, nog geen 5 minuten. Maakte verder niet uit wie er thuis was, was mijn moeder even boodschappen doen, zette Spooky het op een krijsen. Ik heb die hond vervloekt als ik thuis was en ze deed dit weer. Geheel onterecht, maar ik denk ook heel menselijk. Ik wil je sterkte toewensen, het is niet makkelijk. Hopelijk kan je wat met de adviezen wat betreft medicatie en knapt ze weer een beetje op.

[Gon]

Cleva, ik kan mij heel goed voorstellen dat je hier niet vrolijker van wordt, je gunt je hond een gelukkig leven, je houdt van het dier, maar je wilt zelf ook een leven hebben uiteraard...

Maar wat verdrietig is dit eigenlijk...Ik heb het hele topic gelezen, en op het laatst dacht ik, arme hond...Kiespijn, dement, heeft last van het genies en de snot, en vol stress als er een verandering is......Ik zou dus medicatie proberen, wat sommigen al voorstelden, om haar wat rustiger te krijgen, en de buurman als oppas vragen is geen gek idee...

Zou dat allemaal echt niet werken, was voor mij inslapen de optie geweest, en dat uit liefde voor de hond. Het dier is niet echt gelukkig, als ik het zo lees ( vergeef me als ik het mis heb) Op bepaalde momenten, kan ze zich weer even blij voelen, en dat is voor jou ook heerlijk om mee te maken uiteraard, want je wilt Cleo gelukkig zien. Maar is dit voor haar een hondenleven??
Heel vervelend allemaal

[Paddy]

Moeilijk, het is namelijk altijd moeilijker als het om je eigen hond gaat. Ik weet nog wel dat jij één van de duidelijkste was toen ik vorig jaar twijfelde wanneer een dier 'op' is.
Misschien helpt het dit topic even terug te lezen (en je eigen antwoorden). Cleo lijkt me toch ook wel 'op'. Ik zat destijds ook heel erg met "maar hij kan nog wel af en toe fijn buiten lopen", maar als alle andere ongemakken (die toch echt het grootste gedeelte van de dag beslaan) de overhand krijgen....

http://www.hondenforum.nl/plaza/viewtop ... 2&start=30

[laeken]

Misschien ook voor Cleo het proberen waard.

Heel veel succes en sterkte ermee!

We hebben Eva een keer een trui aangedaan voor de lol. De dames zagen elkaar en kregen vuur in de ogen. We moesten in 1 seconde de honden allebei de andere kant op trekken en die trui uitdoen. Anders waren ze gaan knokken. Zoals Martijn al aangaf is het aandoen van truitjes een groot risico. Al denk ik dat als Cleo een truitje aan heeft Eva daar minder moeilijk over zal doen. Eva is sowieso heel erg lief naar Cleo. Als Cleo het toe had gelaten waren ze wat Eva betreft vast en zeker twee handen op 1 buik geworden. Alleen staat Cleo niet voor meer open dan een volledige tolerantie naar elkaar. Contactliggen ed is not done en de dames lijken verder niks om elkaar te geven op gewend zijn aan elkaar na. Zou je zo over de streep trekken dan vechten ze ook rustig. Laat je ze samen alles uitzoeken dan gaat het verder prima. Zover ik weet knokken ze ongeveer eens per jaar een keer en dat wil je zo houden ivm het enorme verschil in kracht en mogelijkheden. Cleo legt dat veel te zwaar af an krijgt er behoorlijk tikken van.

[fes/lou]

Voor mij springt uit dit verhaal niet de snot of de onzindelijkheid naar voren, maar de onrust.
Ik denk dat onrust/niet op je gemak zijn/angst het ergste is wat je kan overkomen.
Ik zouevt de Selgian nog proberen, maar als dat niks deed zou ik Cleo haar rust gunnen...

[kooi]

Wat fijn zo'n onverbloemd eerlijk verhaal!
En zo herkenbaar...

Op zich vind ik het lijden dat jij omschrijft van je hond naar aanleiding van haar dementie, een reden om inslapen te overwegen.
Het moet heel naar voor haar zijn.

Verder vind ik je erg streng voor jezelf in de manier waarop jij je aanpast om haar leven draaglijk te houden.
Als je besluit om haar in leven te houden vind ik dat je best wat meer voor jezelf kunt kiezen.

dan heeft ze maar stress als ze naar een opvangadres moet.
Jij bent er ook nog.

Of ik zou dat nachtje weg pakken als je dat zo nodig hebt.
Vraag aan een buur of die in de gaten wil houden of ze de boel bij elkaar jankt of zo.

het is niet ongewoon wanneer aan een hond kalmeringsmiddelen worden voorgeschreven.
Bachdruppels hebben in mijn ervaring geen enkel effect, een DAP wel, je weet wel zo'n feromonen verspreider?
Het ligt voor de hand dat dit werkt..

heel veel sterkte gewenst bij dit laatste traject met je geliefde hond.

[Terry]

Wat moeilijk voor je.
Heb ook een hond met probleempjes gehad als ik dit allemaal lees. Er is heel goed mee om te gaan en je wilt je best veel aanpassen. Ooit is het op omdat er meer in het leven is als een hond.
Het is slopend om bij iedere stap die je doet er op bedacht te zijn dat de hond er op reageert. Niet willen liggen is wel het ergste, dat gedreutel, daar wordt je stapeldol van.

Heb heel vaak gedacht dat het geen leven voor de hond was, zeker toen ze wat ouder werd. Er was niet veel waar ze enthousiast door of voor werd/was. De ene pil na de andere geprobeerd, Bach, Rust, het hielp te weinig.
En toch was het de liefste hond van de wereld, mijn hart huilt als ik aan haar denk.
Ze is er niet meer en denk zelf dat ik haar het meest gelukkig heb gemaakt door haar te laten gaan.
De rust die ook terug kwam in mijn leven, niet meer geleefd worden door de hond, het was als of er een wereld voor me openging. En toch was het de allerliefste hond die je je kan voorstellen.

Heel veel sterkte.

[nathalie]

Ik zou die medicijnen proberen en anders inslapen. Merkt Cleo niks van. Maar ze merkt wel dat er steeds meer "spanning" rondom haar heen komt. En dat vind ik dan weer wel zielig

[Roompie]

Wat ik lees en wat me dan dus voornamelijk opvalt is dat Cleo zelf de meeste tijd niet echt happy is. Onrustig, ziekjes, snot, dement, incontinent, onzeker, verdwaasd enz. En dan voelt ze ook nog de baas' wanhoop en frustratie.
Dat zou voor mij de reden zijn om haar rustig te laten gaan. Je eigen eventuele schuldgevoel is daarin niet belangrijk vind ik.

[Jaap*]

De hele clou van het leven, zowel voor honden als voor mensen, is dat het wel een beetje leuk moet blijven.

[Fizgig]

Ik bedacht me nog iets, bij konijnen heb je de ziekte snot. Dat kan chronisch worden. Daarbij is het zo dat de bacterie diep in de holtes nestelt, daar waar medicatie niet kan komen. Om die reden hebben ze speciale 'sauna's' voor konijnen, waar ze de medicatie in vernevelen. Dan komt het wel achterin de holtes namelijk. Maar je zet een konijn niet makkelijk een vernevelmaskertje op, vandaar dat ze ze in een 'sauna' zetten, een afsluitbare plastic bak, waar ze dan de nevel in laten komen met medicatie. Ik heb er geen, want die dingen zijn onwijs duur en alleen te bestellen in Amerika.

Misschien zou zoiets Cleo kunnen helpen met haar snot, je zou het aan je dierenarts kunnen vragen? Het is wel gek natuurlijk maar honden kunnen ook astmatische problemen hebben dus ik neem aan dat zulks wel bestaat.

[Pepie]

Voor mij springt uit dit verhaal niet de snot of de onzindelijkheid naar voren, maar de onrust.
Ik denk dat onrust/niet op je gemak zijn/angst het ergste is wat je kan overkomen.
Ik zouevt de Selgian nog proberen, maar als dat niks deed zou ik Cleo haar rust gunnen...

Dit zou ik ook doen,als medicijnen niet aanslaan of een stukje rust geven zou ik het haar zelf geven.

ik neem wel mijn petje af wat je allemaal voor haar over heb

[hewi]

Voor mij springt uit dit verhaal niet de snot of de onzindelijkheid naar voren, maar de onrust.
Ik denk dat onrust/niet op je gemak zijn/angst het ergste is wat je kan overkomen.
Ik zouevt de Selgian nog proberen, maar als dat niks deed zou ik Cleo haar rust gunnen...

Dat zou ik denk ik ook doen maar ik sta niet in jou schoenen Cleva,wat moeilijk om haar zo te moeten
zien,vooral haar onrust denk ik. Wat je ook beslist,sterkte.

[Eline*]

Dikke kus Martijn! Ik moest je verhaal even laten zakken; het is herkenbaar voor mij hoe je je voelt. Ik had hetzelfde toen der tijd met Laika. Ik zat gevangen, vereenzaamde en had het gevoel geen kant meer op te kunnen. Ik kon geen sociale contacten onderhouden, laat staan dat er ruimte was voor een relatie.
Inhoudelijk zijn de problemen van Cleo van hele andere aard en het is duidelijk dat zij ook niet happy is.
Selgian brengt rust bij honden die door onder andere ouderdom zich anders gaan gedragen. Ik zou het zeker de moeite waard vinden dit middel bij haar in te zetten.
Heb je het idee dat mogelijk mee kan spelen dat ze zich binnen de huidige situatie niet fijn voelt? Of is het inderdaad haar ouder worden, haar lichamelijke toestand en haar dwangmatige karaktertje?
Als ze bij je ouders is, kan ze dan wel ontspannen?
Ik wil je alle sterkte wensen met haar en met wat er komen gaat.
Ik heb tot op vandaag nog spijt van hoe het met Laika is gegaan, maar spijt dat ik haar heb laten gaan heb ik niet. Het kon niet anders. Het was zij of ik, want ik kon niet meer.
Als je alleen bent en er is niemand waar je gemakkelijk zonder bezwaren op terug kan vallen legt een hond met een forse gebruiksaanwijzing een enorm beslag op je leven en het is aan jou om te bepalen wat je aankan. En als je het echt niet meer trekt is er op een gegeven moment ook niet echt een keuze meer. Aan een doodongelukkig baasje heeft ook Cleo niets..
Dikke kus!!!

[Fin]

En Cleo heeft nog steeds die snotneuzen? Blijf het raar vinden en inderdaad leishmania achtig iets

Ja, op dit moment zelfs.

Geen pijn, niet benauwd maar constant aanwezig. Elke drie seconden een luid ophalen van de neus.
Het is en klinkt niet fris.
Godzijdank heb ik inmiddels ontdekt dat je op afwasbare oppervlakken met biotex de zooi kun wegkrijgen.
De muren zijn echter opgegeven. Of in het gehele huis lambrizering (lelijk!) of gewoon wachten tot ze er niet meer is en dulden dat er dikke klodders op je muren zitten. Een dark room is er niets bij.
Het laatste dan maar.

Het echte probleem is dat ze eigenlijk heel fit is en ontzettend lief. Ik ben dol op die hond maae het gaat alleen nog maar om wat ze nodig heeft. Niet om het genieten maar om hoe ik haar een pretige dag kan geven en dat is elke dag dezelfde dag. En daar ben ik niet voor gemaakt.

Ik ben heel dankbaar voor het feit dat het aar echt niet uitmaakt hoe lang ik wegblijf. Pissen en peopen doet ze toch gewoon binnen en dat vind ik echt helemaal geen probleem.
Maar ik merk dat ze het niet eens meer aankan als ik op een vrije dag niet de vaste polderronde doe maar eens naar het bos wil (met de auto). Daarna komt ze heel voldaan uit de auto, loopt naar binnen en gaat op testbeeld. Ze weet dan niet meer hoe ze verder moet en het is (husky/windhond) niet het soort hond dat je kunt vertellen wat te doen omdat het moet.
Commando's heeft ze nooit aan gedaan. Kan ze gewoon niet.

Dus, dwalen door het huis. Ja, als ik zelf naar bed ga. Dan weet ze waar ze heen moet. Moet ik dan om acht uur naar bed om de hond rust te gunnen?

Ze kent drie versies. Baas weg, baas computer en baas bed.
Alles wat iets anders is (als er een spontaniteit is geweest) is rondlopen met een lange bek, op de grond krabben, gaan liggen, weer opstaan, rondlopen, krabben, liggen, opstaan...nou ja...enzovoort.
Alles wat met auto te maken heeft is reden om te ontsporen en urenlang, tot ik naar bed ga in vertwijfeling te zijn.

Ik denk zo dat het je meer dwars zit dat ze niet tot rust komt.

[Ariane]

De mensen die zeggen dat je nooit zo over een hond kan denken weten niet hoe het is als een hond soms doodongelukkig en totaal ontheemt uren in de woonkamer kan staan met een loopneus en ogen waar al het leven uit lijkt te zijn weggesniest. Je wil dat je hond gelukkig is. Je ziet dat ze dat dan niet is. En je kan niks doen. Want ik denk dat ze niet gelukkig is als ze zo is zoals nu.

Dit zou voor mij de doorslag geven, hoe moeilijk het ook is.
Ook voor een dier moet het leven leefbaar blijven.

Sterkte Martijn.

[laeken]

De mensen die zeggen dat je nooit zo over een hond kan denken weten niet hoe het is als een hond soms doodongelukkig en totaal ontheemt uren in de woonkamer kan staan met een loopneus en ogen waar al het leven uit lijkt te zijn weggesniest. Je wil dat je hond gelukkig is. Je ziet dat ze dat dan niet is. En je kan niks doen. Want ik denk dat ze niet gelukkig is als ze zo is zoals nu.

Dit zou voor mij de doorslag geven, hoe moeilijk het ook is.
Ook voor een dier moet het leven leefbaar blijven.

Sterkte Martijn.

Lastige is alleen dat Cleo deze snot alleen met fases heeft. Soms is ze maanden zonder snot en dan is ze zover ik weet gelukkiger. Maar nogmaals, ik woon niet meer bij haar en ken de grote lijn van wat ze nu doet dus niet. Met snot is ze altijd depri geweest maar omdat het ook weer maanden weg ging kan je dat handelen.

[ZaZa]

Als ik het allemaal zo lees dan denk ik ook dat Cleo zo niet gelukkig is. Ik zou nog proberen of miedicijnen iets voor haar kunnen doen en als dat nit helpt dan zou ik haar haar rust gunnen. Maar het is niet mijn hond en dan is dat makkelijk gezegd.

Herplaatsen vind ik geen optie, dan heeft ze waarschijnlijk de rest van haar leven nodig om te wennen, als je al iemand zou kunnen vinden.

Heb je een tuin? Want ik zou dan misschien nog proberen hoe ze het in een kennel vind, ik heb geen idee wat ze daar van zou vinden.

[Daisy@]

Als ik het allemaal zo lees zou mijn idee ook inslapen zijn. Gewoon, álles bij elkaar. Als werkelijk de héle dag alles volgens dezelfde routine moet gebeuren omdat ze anders van slag is, vraag ik me af of ze het voor zichzelf wel zo'n fijn leven heeft. Plus de snotters, wat ook niet prettig voor haar moet zijn.
En dan, zeker niet onbelangrijk, je eigen leven wat nu compleet stilstaat.

Ik kan moeilijk oordelen, omdat ik haar niet mee maakt. Maar inslapen komt wel in me op.
Sterkte ermee...

[Ariane]

De mensen die zeggen dat je nooit zo over een hond kan denken weten niet hoe het is als een hond soms doodongelukkig en totaal ontheemt uren in de woonkamer kan staan met een loopneus en ogen waar al het leven uit lijkt te zijn weggesniest. Je wil dat je hond gelukkig is. Je ziet dat ze dat dan niet is. En je kan niks doen. Want ik denk dat ze niet gelukkig is als ze zo is zoals nu.

Dit zou voor mij de doorslag geven, hoe moeilijk het ook is.
Ook voor een dier moet het leven leefbaar blijven.

Sterkte Martijn.

Lastige is alleen dat Cleo deze snot alleen met fases heeft. Soms is ze maanden zonder snot en dan is ze zover ik weet gelukkiger. Maar nogmaals, ik woon niet meer bij haar en ken de grote lijn van wat ze nu doet dus niet. Met snot is ze altijd depri geweest maar omdat het ook weer maanden weg ging kan je dat handelen.

Ik had dat geconcludeerd uit de vraag van Allison:

En Cleo heeft nog steeds die snotneuzen?


En het antwoord van Martijn:

Ja, op dit moment zelfs.

Geen pijn, niet benauwd maar constant aanwezig. Elke drie seconden een luid ophalen van de neus.

Kan het verkeerd begrepen hebben natuurlijk, Marc .

[Ptje]

Wat moeilijk voor je.
Heb ook een hond met probleempjes gehad als ik dit allemaal lees. Er is heel goed mee om te gaan en je wilt je best veel aanpassen. Ooit is het op omdat er meer in het leven is als een hond.
Het is slopend om bij iedere stap die je doet er op bedacht te zijn dat de hond er op reageert. Niet willen liggen is wel het ergste, dat gedreutel, daar wordt je stapeldol van.

Heb heel vaak gedacht dat het geen leven voor de hond was, zeker toen ze wat ouder werd. Er was niet veel waar ze enthousiast door of voor werd/was. De ene pil na de andere geprobeerd, Bach, Rust, het hielp te weinig.
En toch was het de liefste hond van de wereld, mijn hart huilt als ik aan haar denk.
Ze is er niet meer en denk zelf dat ik haar het meest gelukkig heb gemaakt door haar te laten gaan.
De rust die ook terug kwam in mijn leven, niet meer geleefd worden door de hond, het was als of er een wereld voor me openging. En toch was het de allerliefste hond die je je kan voorstellen.

Heel veel sterkte.

Dit verhaal had ik bijna kunnen schrijven.
Ik werd helemaal gestoord van het ijsberen, die plasjes en hoopjes in de kamer kon ik wel verdragen, dweil erover en klaar is klara.
Maar ik stelde het eigenlijk veel te lang uit, zolang hij nog een kwispel heeft dan kan het nog, zolang hij nog zijn korstje brood lust dan gaat het nog.
Ondertussen liep hij maar onrustig te ijsberen met zijn staart dicht tegen zijn lijfje geknepen.
Het korstje brood zag hij niet eens meer en hoorde amper nog iets, zijn achterlijfje was zwak en zijn vetbulten groeiden steeds groter.
Totdat ik het eindelijk genoeg vond.
Toen ik thuis kwam en mijn zus voor de deur stond om hem en mij op te halen toen kwispelde hij van hey vrouwtje je bent thuis oooowwww ik voelde me net een beul die het lam naar de slachtbank brengt maar ik wist gewoon dat ik het niet langer kon rekken, omdat ik van hem hield.
Je houdt van je hond, anders had je dit verhaal niet opgeschreven en ik weet maar al te goed dat je hart en je verstand met elkaar strijden maar probeer even te denken aan Cleo, zou je zelf zo willen leven met eventueel medicijnen dan probeer je dat nog even maar zou je zelf niet zo kunnen of willen leven dan moet je een keuze maken.
Heel veel sterkte Martijn, het is niet makkelijk en soms heb ik ook nog schuldgevoelens maar ik weet verstandelijk dat het goed was.

[malinois]

Dat herplaatsen echt geen optie is, daar hangt hem voor mij het hete hangijzer.
Ik denk daar vast te licht over, ik ken haar immers niet.
Maar in laten slapen, ik weet niet of ik het zou kunnen.
Maar nogmaals, ik ken haar niet, dus kan er ook niet over oordelen.
Edit : voor mijn eigen gemoedsrust zou ik dan in ieder geval nog wel allerlei medicatie proberen om haar wat lekkerder in haar vel te laten zitten.
Eigen gemoedsrust dus he, om een schuldgevoel bij in laten slapen tegen te gaan..

Ik zou het juist weer omgekeerd zien, ik zou medicatie nog proberen en als dat geen verbetering oplevert zou het voor mij einde oefening zijn. Ze heeft een prima leven gehad en dat moet je maar helemaal afwachten als je haar herplaatst, wie wil een zieke hond met regelmatig veel snot, onzindelijk, en compleet van de leg als iets anders gaat dan normaal? Die zijn met een vergrootglas nog niet eens te vinden. En daarnaast vraag ik me af of je zo'n hond daar dan nog wel zo'n plezier mee doet.