Zoals uit mijn eerdere berichtjes wellicht wel duidelijk is geworden, is Sep niet de makkelijkste pup/puber. Hij bleef maar strijden met ons, blaffen, zelfs bijten. Compleet hyper als er wat anders dan anders was, bijvoorbeeld visite. Of op training. Het 'hoogtepunt' werd bereikt toen Sep op mijn verjaardagsfeestje veranderde in terrorSep; blaffen, springen, de taart en de hapjes in een charge ( gewoon snel en recht op zijn doel af) van tafel grissen. Absoluut niet bereikbaar voor wat voor correctie dan ook. We hebben hem op zn plaats gelegd, de riem om gedaan, buiten gezet. Het werd erger en erger. Als we hem aan zn halsband pakte, beet hij ons. En onze visite ook trouwens. Als je nee zei, ging ie tegen je staan blaffen.... Dit gedrag heeft hij die avond 6 uur aan een stuk volgehouden.
We waren al van pup af aan met dit gedrag bezig; cursussen, training, tips van meer ervaren hondenmensen, boeken, alles wat ik maar kon verzinnen, zacht aanpakken, negeren, hard aanpakken...pff, het hielp allemaal niets en Sep ging om alles de strijd met ons aan, accepteerde geen enkele grens of beperking in wat hij op dat moment ook wilde.
Na mn feestje wist ik het echt niet meer, dit kan toch niet? Straks zitten we met een hond die ons grijpt zodra het even niet naar meneers zin gaat. En inmiddels is hij al aardig groot en zo'n 30 kilo.
Tranen gelaten en zelfs met de gedachte gespeeld om hem te herplaatsen want wij kunnen hem duidelijk niet aan... Maar ja, we waren ondanks alles echt dol op die hond en hij had ook zn lieve momenten. Toen de laatste poging ondernomen en contact gezocht met een bachbloesem- en gedragsdeskundige. Sep kreeg druppels en ik kreeg nog wat tips, waaronder gaan werken met de klikker. Dat bleek Sep geweldig te vinden, flauwe kunstjes leren, zelf nadenken en een klik plus wat lekkers.
Nu is het ruim anderhalve maand later en in die anderhalve maand hebben we keihard gewerkt met Sep. Hij is nu bijna 10 maanden en al een echte knappe vent. De laatste paar weken is hij ineens helemaal omgeslagen! Hij is lief, aanhalig.... En hij strijdt niet meer! Hij gaat braaf op zn plaats als wij dat zeggen (dit was voorheen echt een van de standaard strijdmomenten). Er wordt niet meer geblaft als we hem iets verbieden met een 'nee', we worden niet meer in de arm gebeten als we hem bij zn halsband pakken! Ik kan niet zeggen hoe blij ik ben met deze nieuwe Sep! Hij komt nu lekker bij je zitten, kroelen, vaak krijg ik ineens een kop op schoot van onder mn bureau vandaan als ik zit te werken, en kijken twee guitige lieve hondenogen me aan
. Hij is nog steeds Sep, hij is nog steeds druk, maar op zo'n andere manier! Hij is ook nog steeds een puber-DSK die niet altijd luistert, maar dat vind ik helemaal niet erg. Want nu gaat hij misschien wel eens een (of meer) keer lekker toch van zn plaats af als we hem daar naartoe gestuurd hadden; nu kunnen we hem gewoon terugsturen zonder geblaf en gebijt! Het is heerlijk nu om met hem te gaan wandelen, spelen of gewoon lekker op de bank hangen.
Ik had de moed/hoop bijna opgegeven eerlijk gezegd, en dan is het zo ontzettend fijn om deze omslag bij Sep te zien. En te zien dat blijkbaar op een of andere manier bij hem ook het kwartje is gevallen dat het veel leuker is met elkaar zonder die strijd! We zijn er misschien nog lang niet, het blijft nog lastig om met Sep in een groep te trainen enzo. Maar de verandering is al zo groot en positief dat ik er nu weer vertrouwen in heb dat ook de rest met de tijd gaat lukken en beter wordt.
Gisteren moest ik de hele dag workshop geven, iets wat ik erg leuk vind eigenlijk. s'Ochtends zat ik aan tafel mn koffie te drinken. En Sep kwam zoals elke ochtend naast me zitten voor een kroel. En ik merkte dat ik eigenlijk helemaal geen zin had om de hele dag weg te gaan... Dat ik eigenlijk veel liever thuis zou blijven om met Sep te wandelen en kroelen...
Knap hoor.
Volhouden hoor, dat geeft echt het allermooiste gevoel!
. De jachtdingen train ik nu zelf een-op-een met hem een beetje. 
. 