Liefst weer eentje uit het asiel.
Wij hebben 1 keer eerder een asielhond gehad en dat was een superhond! Zo super, dat we naar een zelfde soort op zoek zijn.
Toen wij echter voor de 1e keer een asiel binnenliepen, werd ons gevraagd: Eerste keer in asiel? Neem dan niet meteen een hond mee, maar ga naar huis en denk er nog eens over na. Want ze zijn allemaal "zielig" en je kunt ze niet allemaal meenemen.
Ik vond dat een heel eerlijk en goed advies, want ik zat bij zowat elke kooi met tranen in de ogen.
Eigenlijk moesten we dus niet op emotie een hond meenemen.
Uiteindelijk zijn we bij alle 3 de asiels hier in de buurt langsgegaan en toen weer naar het 1e asiel en.....daar zat ze
Een 5 jarige kruising Terrier-Beauceron. We hebben haar nog 8 mooie jaren bij ons gehad en toen is ze ingeslapen.
Nu is onze 2e hond (niet uit asiel) vorige week ingeslapen en is het me te stil in huis. De mand staat dus nu klaar voor een nieuwe hond.
Maar...er zitten bijna geen honden hier in de 3 asiels hier in de buurt! Van de ene kant: gelukkig, maar van de andere kant: IK WIL EEN HOND
Er is maar EEN hond in deze 3 asiels, die me aanspreekt kwa uiterlijk en karakter, omdat dat zo overeenkomt met onze 1e asielhond.
Maarrrr, de hond is al 9,5 jaar oud. (Zijn vrouwtje moest naar een verpleeghuis en kon dus niet meer voor haar zorgen)
Mijn emotie zegt (als ik die lieve ogen zie) HALEN! NU!
Maar van de andere kant: Onze Babe (die we vorige week hebben laten inslapen) is maar 9,5 jaar geworden.
Ik wil graag zo lang mogelijk van een hond genieten en niet het risico lopen dat deze hond misschien al over 1-3 jaar moet worden ingeslapen. Ik kan erg moeilijk tegen het verdriet. Daarbij komt dat misschien vanaf deze leeftijd de gebreken komen en het je dus handenvol geld kan gaan kosten. Kan natuurlijk ook met een jonge hond gebeuren, maar de kans is toch wat groter bij een oude hond lijkt me.
Mijn man wil ook niet zo'n oude hond, want hij zou graag weer iets van behendigheid gaan doen (als de hond het ook tenminste leuk vindt).
Wij zouden het fijn vinden als we een hond die bij zijn baas weg moet, een nieuw huis kunnen geven. We hoeven dus niet perse een pup. De hond moet alleen niet ouder zijn dan 4-5 jaar, zodat we nog een hele tijd van haar (we willen wel een teef, geen reu) kunnen genieten.
Eigenlijk moeten we onze emoties dus een beetje uitschakelen en niet wegsmelten bij al die leuke puppies die op internet staan en al die zielige ogen van asielhonden die eigenlijk niet aan onze eisen voldoen.
Hoe gaan jullie daar mee om als je een nieuwe hond zoekt?
Hou je dan ook vast aan je "eisen", of zou je toch een hond nemen die bijv. (heel zielig) al lang in het asiel zit of al ouder is dan je eigenlijk zoekt.





