Cujo is voor mij echt zo speciaal, zo'n schat zal ik nooit meer meemaken, niks en niemand kan haar overtreffen. Waar ik ben is zij en waar zij is, ben ik. Straks niet meer dan worden we uit elkaar gerukt.
Vanavond waren we een avondje weg met een aantal vrienden toen we weg gingen was er niets aan de hand. Even daarvoor had ze nog met stokken lopen smijten worst uit mijn handen getrokken, balletje rollen, gewoon Cujo.
2 uur daarna belt mijn moeder, Cujo is niet lekker. Kan gebeuren, maar iets in mij zei dat ik naar haar toe moest. Thuis aangekomen heb ik haar uitgelaten en wilde ze poepen, maar dat ging niet. Meerdere keren ging ze zitten maar er kwam niks
Ze was ook afwezig en geel bij haar ogen.
Meteen naar de dierenarts gegaan. Bloedwaarde was slecht. Torenhoge leverwaarden en gigantisch ontstekingsbeeld.
Foto gemaakt, we dachten eerst aan een tumor in haar darmen maar daar was niets te zien. Foto gemaakt van iets hoger in haar buik, vreemde plek in de buurt van haar lever
Toen toch maar een echo gedaan, was krap een maand terug ook gebeurd en toen was alles goed, en daar was erg duidelijk op te zien dat er een tumor van ongeveer 10 centimeter in haar lever zat
verder erg hoge koorts 40,4CIk ben stuk, lamgeslagen, kapot, op. Ik weet dat Rottweilers niet oud (mogen) worden, maar ze ging juist zo goed! En nu dit, in een half uur tijd van vrolijke Cujo naar een Cujo die heel ziek is.
Ik kan en wil het niet bevatten. De mensen die mij kennen weten wat zij voor mij betekend ik kan het niet eens omschrijven
Een leven zonder Cujo, daar had ik nog niet over nagedacht, misschien wel weggedrongen. En nu, nu is het ineens heel dichtbij. Over een maand zou ze 10 worden, ik hoor de dierenarts vorige week nog zeggen joh zij wordt echt wel 11. Vast maar niet op deze plek
Wat kan het hard gaan opeens.... Geniet nog even van haar zo hard je kunt.
onbegrijpelijk zijn sommige dingen.
