Omdat hij met 10 maandjes begon uit te vallen naar andere honden en totaal niet meer wist wat hij aan mij had, door een verkeerde trainings aanpak van mij.
Zijn wij vanaf dat moment alleen maar bezig geweest om te zorgen dat hij niet meer zou uitvallen trainen en trainen met heel deskundige hulp van de fokker en een trainer waar we nu behendigheid van krijgen en ook nog een gedragsdeskundige kon ik hem steeds beter lezen en begreep ik steeds meer waarom hij uitviel. En hij was een enorme antenne hoe ik mij voelde en kwam er aan het lijntje er weer uit. Dus moest ik ook heel erg gaan werken aan mij zelf (en dat was nog het meest moeilijke)
Uiteindelijk kon ik steeds meer het uitvallen ombuigen naar een rustige zit en opletten tot hij uiteindelijk niet meer uitviel zolang andere mensen maar begrepen dat er een persoonlijke ruimte was die Kiran heel graag voor zich zelf wou houden.
Doordat hij toch nog heel erg bezig was met zijn omgeving en andere honden zijn eigenlijk onzekere houding niet begreep (want ja een dominante houding kan ook een uiting van onzekerheid zijn).
Heb ik hem van het voorjaar chemisch laten castreren, Ik hoefde niet constant op mijn tenen te lopen en hij voelde zich vrijer niet meer het hondje wat steeds onzeker was hij vond het allemaal wel best! Andere honden hadden geen moeite meer met zijn houding want Kiran draagt van nature zijn staart hoog en bromt enorm bij opwinding, Als je hem niet kent zou je zeker denken dat het grommen is trouwens, we hebben zelfs behendigheid weer opgepakt en genieten van het samenwerken
Daarom besloten om het definitief te maken en vandaag is hij dus gecastreerd, hij is nu heel erg zielig
Maar dat maken we straks weer helemaal goed
, maar dat duurt vast niet zolang dan voelt hij zich weer helemaal het mannetje. Je hebt er goed over nagedacht en voor jullie beiden de beste oplossing gezocht. Kan alleen maar beter gaan vanaf nu en je krijgt vast een heel vrolijk mannetje die zich hopelijk niet meer zo onzeker zal voelen. 
