Met wisselend succes overigens, want gisterenochtend weigerde hij bij de auto te komen na de boswandeling. Gewoon niet komen en 15 meter verderop in het bos blijven staan.
Natuurlijk net toen ik wat haast had omdat er verwacht wordt dat ik op tijd op mijn werk verschijn.
Na hem fiks verbaal de mantel te hebben uitgeveegd koos hij toch maar eieren voor zijn geld en kwam hij naar me toe, dus snel naar huis, eten geven en de kennel in en ik kon aan het werk.
Maar goed.... hij wordt dus wat strakker aangepakt.
En verandert nu van een hond die mij niet nodig had en gewoon deed wat hij wilde doen in een steeds aanhankelijkere hond... momenteel vindt hij het blijkbaar heel fijn om achter me in mijn toch al niet zo grote stoel te gaan liggen als ik achter de computer zit. Of zich op de bank tegen me aan te vlijen, al dan niet met een kluifje in zijn bek.
Hij wordt stiekem een schoothondje






