Ze zaten in de houtwal. Hij erachter aan. Heb hem even laten gaan en toen teruggefloten, waar hij na enig aandringen mijnerzijds ook braaf gehoor aan gaf. Hij was daarna echt helemaal gek en opgewonden, piepen, janken, springen, rondspurten aan de lijn. Als klap op de vuurpijl waren ze verderop aan het jagen, en blijkbaar zit het ook in z'n jachtgenen dat hij al heel goed weet wat geweerschoten betekenen (of hij moet het nog herkennen van het alarmpistool op de jachttraining afgelopen zomer), dus toen werd ie helemaal maf. Wat een jachtpassie zit er in die hond zeg! Ik ben de hele wandeling terug bezig geweest om hem weer een beetje tot bedaren te brengen. En met uitleggen dat het allemaal inderdaad errug leuk is, die fazantjes en zo, maar dat ie echt ietsje rustiger moet worden wil ie ooit echt mee op jacht kunnen, haha. Maar ik vond het toch prachtig om te zien hoe de staande jachthond zo ineens en voor het eerst bij Sep naar boven kwam
Bij thuiskomst was ie zo moe van al dat spannends dat ie gelijk op de bank geploft is, nu diep in slaap... vast dromend van fazantjes ...
