toots schreef:Budkes schreef:Nou ja mosterd na de maaltijd, maar dat komt door Pendrag.
Ik zou er dan weer geen enkel bezwaar in zien om een derde hond erbij te nemen. Ongeacht partner en kind. Mijn partner hield niet van honden, deed er ook niks mee, gaf ze geen eten en liet ze niet uit. Toen ik zwanger was van de eerste kwam er een pupje bij. Toen had ik 2 honden. ,later kwam er een derde bij, toen de oudste 5 was en de jongste 3. En op mijn hoogtepunt had ik er 4, toen de jongens rond de 7 a 10 waren.
Ik heb er nooit problemen in gezien. Kinderen kun je ook gewoon leren even op hun beurt te wachten en trouwens honden ook. Wandelen naast een kinderwagen of buggy is ook zo geleerd. Oudste kind achter de kinderwagen op een kiddyboard en later mee op trekker of fietsje. Tis voor alle betrokkenen alleen maar goed om te leren dat je nu eenmaal niet altijd het allerbelangrijkste prinsje of prinsesje in huis bent. En dat geldt voor kind en hond.
Dit bericht vind ik ook wel heel apart.
Even op mezelf projecteren.
Ik woon samen met mijn partner. Als ik ziek zou worden moet hij met hondje lopen en als er een tweede bij zou komen zou dat met 2 hondjes zijn. Dus geen rekening houden met partner zou ik toch een beetje vreemd vinden. Ik zou hem dan veel liever dusdanig overtuigen dat hij er ook voor wil gaan.
En wat kinderen betreft. Het kan bij jou wel heel goed gegaan zijn. Maar niet elk kind en ook niet elke hond is het zelfde.
Dus als je alleen bent mag je geen hond want wie loopt er dan mee als je ziek bent.
In mijn hele carriere als hondeneigenaar is het 1 x voorgekomen dat ik zo ziek was dat ik ze niet uit kon laten. 4 dagen boven de 40 graden koorts. 3x heeft mijn oudste zoon ze toen uit moeten laten. In de overige 35 jaar nog nooit voorgekomen. Dan liep ik gewoon doodziek, bibberend en kotsend naar een plas en poepplekje en klaar alweer. En zo bracht ik ook mijn kinderen naar school. Moeders zijn nooit ziek, en hondebaasjes ook niet.
Mijn partner hield niet van honden en wist vanaf dag 1 dat hij mij moest nemen mét honden en anders niet. Ik kan moeilijk van hem verlangen dat hij ze leuk gaat vinden, maar wel dat hij mij moet accepteren met mijn allergrootste liefde, nl honden. Dus nee, hij heeft in 18 jaar tijd hooguit 2x gedwongen een hond mee uit moeten laten omdat ik dreigde na een narcose mss om te vallen of iets in die richting.
Mijn kinderen en mijn honden zijn idd ook niet hetzelfde, net als andere kinderen en andere honden. Ik heb hele makkelijke honden gehad en hele moeilijke honden. Ik had 1 makkelijk kind en 1 lastig kind. Het zal wel hebben gelegen in het feit dat ik zelf niet zo moeilijk ben en absoluut niet snel van de kook te brengen ben......stress?? Wasdat? Mijn lijfspreuk; "Dood is erger"
TS geeft aan dat ze een makkelijk kind heeft en het haar absoluut geen moeite kost om naast haar kind tijd over te houden voor andere dingen. Waarom moeten wij dan gaan roepen dat dat absoluut niet kan. Ze heeft al een kind en 2 honden, en dat kost haar schijnbaar geen enkele moeite. Wat is dan het probleem?
kan het niet bedenken namelijk waarom je daar een topic over gaat openen 
Net als jou partner dus van te voren wist waar hij aan begon, en hij zal er neem ik aan dus ook geen probleem van gemaakt hebben dat jij er een 2e of 3e hond bij nam. Maar als dat dus wel zo is vind ik het raar om het evengoed te doen. Dat er miss weer omstandigheden zijn waardoor het weer een andere kwestie wordt komen wat mij betreft in deze versie vh verhaal niet voor. Dat is m.i het "probleem".
Dan is er dus geen partner meer die het er niet mee eens is