Karakter

[Eilfy]

Coursing (lure-coursing) wordt doorgaans gedaan op een heel groot veld. Het middenstuk van een renbaan is te klein, daar waag ik mijn honden liever niet aan. Zo'n 200 bij 300 meter, daar kom je een heel eind mee, groter mag ook. Een parcours bevat sommige lange stukken, waar de honden hun snelheid kunnen tonen, maar ook moeten ze haken slaan (zoals een echte vluchtende haas dat zou doen) en soms hindernissen nemen. Waar bij de renbaan het ovaal zo'n 380 meter is, is het parcours bij coursing zo'n 700 tot 900 meter, en soms best zwaar. Kuilen, plassen, heuvels, het ligt allemaal in het parcours, de wedstrijd gaat alleen niet door als de grond echt te hard is (vorst of langdurige droogte). Het is een behoorlijke fysieke uitdaging, en er wordt niet alleen gekeken naar snelheid, maar ook naar wendbaarheid, jachtpassie, intelligentie en conditie. Elk van de genoemde punten maken 20 % uit van het totale aantal punten dat je hond krijgt. Het gaat er dus niet om welke hond het eerst de haas heeft. Het gaat om het jagen onderweg. Er zijn meestal drie juryleden, die op verschillende plaatsen in het veld zitten, en je hond beoordelen aan de hand van van zijn jachtstijl. Het is dus een jurysport, je kunt zelf denken dat je hond geweldig gelopen heeft, en toch als laatste eindigen.
Een voorbeeld van een behoorlijk zware coursing:
Mijn Donna (Int. Coursing Ch.) onder wit.
Heel wat anders dan een glad grasveldje op het binnenstuk van een renbaan..

Gaaf om te zien!