meisje Indy ziek. Het begon al een tijdje terug met misselijkheids aanvallen, vaak gepaard met diaree. Ik ben een aantal keren met metrazol naar huis gestuurd, werd gewoon gedacht aan maag/darm infectie. Tot ik begin juni 2 weekenden achter elkaar op de spoeddienst belandde met Indy die extreem misselijk was. Maandag bij eigen DA bloedonderzoek en om echo gevraagd. Al genoeg ellende gehad de afgelopen jaren. Ook urine meegenomen. Bloedwaarden zeer afwijkend. Hoog ureum, phosfor en creatine. Eiwitten in de urine. Alles wijst op nierproblemen. Op echo geen bijzonderheden te zien. Alles zag er goed uit geen gezwellen, maar ja in de nieren kunnen ze niet kijken. Het vreemde was, of eigenlijk weet ik niet wat vreemd is, klinisch kwam ze toen niet ziek over. Behalve de misselijkheid, was ze verder vrolijk en enthousiast. Op zich wel rustig, maar we hebben Indy niet van pups af aan en kennen haar niet anders dan een rustige hond, die wel gigantisch uit haar dak kan gaan tijdens wandelingen, ze kan zo hard rennen, zo hard heb ik een berner nog niet eerder zien gaan. Wat ze vanmorgen nog even herhaalde op het strand.
Omdat mijn eigen DA het ook niet precies wist, zijn we weer naar Kortenoord geweest in Wageningen. Daar kwam in eerste instantie chronische nierontsteking uit. Dieet voer mee, 2 weken antibiotica. Maar daarna waren de waarden nog niet veel beter en werd voorgesteld 72 uur te gaan spoelen. Dit kon ik gelukkig thuis doen in het weekend. Waarden waren daarna iets beter, vrijdag helaas weer slechter, terwijl ze wel vrolijk oogde en goed at. Flinke teleurstelling dus. DA dacht nu aan chronisch nierfalen, leek nu een opleving, gaf haar nog een week en dat leek ook uit te komen. Vrijdag 20 juli was ze erg slecht en had ze 2 soort van flauwtes gehad, kon niet meer op haar poten staan, dus de beslissing genomen om afscheid te nemen en alles geregeld voor de avond. Mijn vriend was overdag bij haar en toen ik thuis kwam uit mijn werk sprong ze op, bij het 'laatste' rondje weer spelen en rennen, een bak pens naar binnen. We konden het niet meer. Alles afgeblazen, wilden het weekend nog aankijken en uiteindelijk nog 3 goede weken gehad. Tot ze nu al een paar dagen heel slecht eet. Ik krijg er mondjesmaat wat eten in. Het lijkt of ze wel wil, maar het niet kan. Tijd om de knoop door te hakken zou je denken, normaal denk ik daar wel zo over. Maar het rare is, eenmaal buiten, veranderd ze. Ze geniet, rent, rolt door het zand en speelt met haar zus. Iemand die dan langs loopt zou niet kunnen aanwijzen wie de zieke hond is.
Ik twijfel gewoon ontzettend waar goed aan te doen. Zou ze weer eetlust krijgen net als na de vorige dip? Moeten we nu afscheid nemen, nu ze nog niet doodziek is, maar ja, ze geniet buiten nog wel. Maar dat eten is natuurlijk niet normaal. We hebben ook al eens een 3 jarige berner gehad met acuut nierfalen. Die hebben we binnen een paar dagen in laten slapen, zij kon ook niet meer. Maar dit is bij Indy weer niet het geval.
Heeft er iemand ervaring met deze vorm van nierfalen? En hoe is dat gelopen? Is je hond uiteindelijk weer beter gaan eten? Wat is een reeel punt om de knoop door te hakken, als ik er 2 dagen helemaal niets meer in gekregen heb, ondanks dat ze buiten nog geniet? Ik wil niet dat ze doodziek wordt. Ik weet dat we de beslissing zelf moeten nemen, maar enige ervarings reacties zouden prettig zijn.
. 
