Ze was logeren omdat ik overwoog/weeg haar te laten opereren en ik veel vertrouwen hebben in de praktijk waar mijn moeder zit. Daar is ze op het spreekuur geweest om de opties te bespreken.
Ik had haar komende week onder het mes willen laten gaan (omdat ik dan vrij ben).
Maar opeens lijkt ze niet meer goed te kunnen lopen en gilt het soms uit bij opstaan. En..ze liep helemaal niet meer in draf en dat is echt heel gek voor mijn Bonha. Nog erger: niet van het matje komen tijdens etenstijd!!
Gelukkig had mijn moeder nog Tramadol in huis dus dat heeft ze gekregen.
Gisteren kwam ze daarom thuis omdat ik haar nu eenmaal het beste ken, en ik zag een behoorlijk vrolijk Bonhaatje, die wel slecht loopt.
Heb meteen een wandelingetje gemaakt en schrok in eerste instantie van hoe slecht ze loopt met de achterhand
. Maar...ze wilde wél graag, dus zijn we naar het Bospark gehobbeld en daar heeft ze gemarkeerd, gesnufd, liggen rollen en natuurlijk over Yanthes plasje geplast. Poot optillen bij het plassen lukte ook nog redelijk. Kortom. Met het kopje en de levenslust niets mis. Maar vandaag kwam ze vanaf het gladde zeil in de gang niet meer omhoog en moest ik haar helpen. Als ze eenmaal ligt komt ze lange tijd niet overeind. Wel joelen om aandacht, koekjes, knuffels en dus ...hulp bij opstaan. Pfff, wat moeilijk. Gisteravond inderdaad een ijskoude gil bij het opstaan, gevolgd door het in de lucht houden van haar linker achterpoot.
Ze heeft op ook haar linkerpoot ter hoogte van haar enkelgewricht twee grote vetbobbels en een paar onschuldige maar groeiende tumoren rond haar anus. Oorspronkelijk had ik gezegd (gezien haar geschiedenis en het feit dat ze erg slecht tegen narcose kan) niet meer te laten opereren, maar ze groeien natuurlijk en het ging alweer zo lang zo ontzettend goed dat ik het toch wilde proberen. Zo van...inslapen....of wakker worden uit een risicovolle narcose en nog een jaartje verder kunnen. Als ze dan in de operatie blijft is het ook inslapen. Hoe verdrietig ook.
Nu weet ik het even niet.
Maandagochtend kunnen we terecht bij Aharon, om te kijken of zij iets kan doen.
Tot die tijd maar heel regelmatig een rondje lopen om de spieren aan de gang te houden.
Maar het wordt nu wel veel risico. De narcose zelf, de achterhand die al slecht is en waar ook twee operaties op uitgevoerd moeten worden, de pijnstilling die niet "normaal" kan omdat ze aan de prednison zit, de wondgenezing die ook door de prednison niet optimaal zal zijn...
Mijn meisje is ruim 12,5 nu.
Toen ze twee weken terug nog loeiend door het bos gallopeerde zag ik het wel zitten. Goede conditie, oppervlakkige operatie.
Maar nu slaat de twijfel toe.
Nouja, maar even Aharon afwachten en zien of ze in de tussentijd nog wat opknapt. Wel moeilijk hoor, zo'n heel vrolijk hondje waarvan de achterhand niet meewerkt
(poepen en plassen gaat goed en pijnloos trouwens)
) en natuurlijk even over Yanthe's plasje markeren. Who's the boss? 
). 
Ik hoop dat ze nog een beetje opgelapt kan worden en dat het maar een tijdelijke dip is. Ik zal voor jullie duimen 
