Dit is een 'gewoon' boek zoals je een leesboek ook in de winkel koopt, een bandzetter met een ronde rug, die met gewoon boeklinnen en papier is bekleed. Met een foedraal en een gekleurde kop (goudkleur met rode spikkeltjes. Ooit werden die koppen en zijkanten met bladgoud gekleurd. Boeken werden toen ook niet neergezet in de boekenkast zoals we nu doen, maar gewoon neergelegd. Dat bladgoud stond wel lekker protserig).
Dit heet een Franse band. Geen zichtbaar scharnier langs de rug als je het open slaat, dat is binnenin weggewerkt door de borden (voorkant en achterkant) op een bepaalde manier tegen het boekblok te bevestigen. Daar waar de kneep zit, zeg maar
Deze heeft een leren rug en een leren kneep. En handbestoken kapitaal.
Dit heet een Engelse band. Het is maar een naampje, zo werden veel boeken in de Middeleeuwen gemaakt. Ik heb het in verschillende stadia. Allereerst dat de katernen net zijn genaaid. Op touw en het naaien gebeurt dan met hulp van een naaibankje:
Naaibankje:
Daar worden de touwen tussen gespannen en de katernen worden dan om de touwen heen genaaid.
Hier zijn de losse touwen eerst uitgeplozen en vervolgens door het bord heen gehaald. En daarna vastgezet met lijm. Dit boek is trouwens op dubbele touwen genaaid.
Hier is de rug met leer (geitenleer) omtrokken. Helemaal met leer bekleden is mooier, maar ook kostbaarder. Met name bij de scharnierpunten moet het leer wat dunner worden gemaakt. Dat gebeurt met leerdunmessen.
Leerdunnen: aan de vleeskant van het leer fileer je er als het ware wat vanaf.
En klaar, een fraai boek met ribben en ook weer handbestoken kapitaal. Maar zo worden ze niet meer gemaakt. Bij het restaureren van oude banden is het wel vereiste kennis.
