Hond erbij

[PattyB]

Gewoon even benieuwd.

Hoe kiezen jullie een hond erbij?
Gewoon degene die je zelf het leukste vind of kijken jullie naar wat bij de bestaande roedel past?
Met dat laatste, waar let je dan op? Hoe weet je dat het past?

Senna kan met veel honden overweg bijvoorbeeld, maar laat de kaas niet van haar brood eten. Pas had ze dus een 'aanvaring' met een van haar pups (pup is 5 maanden). Als die pup bij ons had gebleven, weet ik dus niet of dat goed gegaan was met die twee.

Hoe 'weten' jullie dat?
Hoe doen jullie dat?

[Moos]

Ik heb beide keren gekeken naar wat ik zelf leuk vind, en wat ik bij de al aanwezige hond vond passen. Bij Moos wilde ik zelf graag nog een klein gezelschapspluisje, en ik wilde vanwege Moos geen reu. Dat werd dus Saar.
Toen Vera kwam wilde ik zelf heel erg graag een Golden teef, maar ik had daar nooit voor gekozen als ik had gedacht dat het geen fijne combi zou zijn met Saar. Nou had ik het met Saar heel erg makkelijk, want Saar is ontzettend bescheiden en makkelijk, dus eigenlijk kan je daar alles wel bij zetten. Behalve dan een hele pittige teef (dan sneeuwr Saar onder), maar laat ik daar nou net zelf ook niet op vallen Ik denk dat het wel lastiger 'uitzoeken en plannen is' als de al aanwezige hond niet heel duidelijk inschikkelijk (of juist niet) is.

Maar goed, ik wilde dus zelf graag een wat grotere zachte teef, en Saar wilde dat ook graag. Dus dat kwam mooi uit

Ik lees wel regelmatig van mensen dat ze kiezen wat ze zelf leuk vinden, omdat ze de tweede hond nemen voor zichzelf en niet voor de al aanwezige hond. Maar ik kan zelf helemaal niet genieten van die tweede hond als het niet leuk klikt met de eerste

[Wilm@]

Dit kun je helaas niet van te voren weten. Het karakter van 'n pup moet zich nog vormen terwijl je volwassen hond volledig tegenovergesteld kan reageren, dan wat jij gewend bent.

Ook het karakter van 'n pup kan tegenvallen. Niemand kan je de garantie geven dat twee honden vredig samen kunnen leven. Lukt het wel dan zie ik dit als een mazzeltje.

Dit zegt niet dat het altijd maar verkeerd loopt, maar die kans is dus, ondanks je goede zorg-kennis enz., wel aanwezig.

[Maeve]

Ik kijk wel degelijk naar het karakter van mijn hond en wat daar bij past. Nu wil ik er sowieso een teef bij, dat maakt het al makkelijker (combinatie reu-teef) maar ik let er wel op. Nilo accepteerd zo ongeveer alles van teven dus dominantie enzo maakt me niet heel veel uit, maar weet wel dat ik er liever geen super onafhankelijk hondje bij hoef, omdat Nilo dat ook al is. Nouja en zelf heb ik niet heel veel voorkeuren denk ik, qua karakter dan. Zolang het vrolijk, redelijk sociaal en werklustig is, pas ik me wel aan aan de rest van de eigenschappen

[Brindlecardi]

Toen we destijds naast Osa een hond wilde zetten, wilden we sowieso een reu, gewoon omdat dat vaak het best werkt.
En verder was Osa ontzettend makkelijk, kon echt met alles opschieten, en zelf was ze ook niet extreem uitgesproken qua karakter ergens in. Dus dat was heel makkelijk.
Als ik nu naast Apple een pup zou moeten uitkiezen, zou ik zeker rekening houden met haar karakter ( =levendig/alert ) ik zou dan wel een wat relaxter hondje ernaast willen.

[dagmar88]

Ik weet waar Charlie wel en niet mee om kan gaan en aan de hand daar van zoek ik een hond die bij mij past en me aanspreekt.

[Henriette]

De eerste 15 jaar terug moest een heel klein hondje worden,de Yorkshire.
Zij heeft mijn zoon van een enorme hondenangst af geholpen en ik wist dat dat met zo'n klein pupje zou lukken ook.
De tweede moest een dwergteckel worden,omdat ik verliefd op dat ras werd,dat ging supersnel,s'middags advertenties bekijken en s'avonds was het teckelkind er.
York is overleden en ik wist na een paar dagen dat er weer een hondje bij moest komen,want ik moet er niet aan denken dat als teckel Lara overlijdt er dan geen hondje meer in huis is.
Maar welke moest het worden???
Nu heb ik me wel in de rassen verdiept,omdat ik geen 2 dominante honden in huis wil,met alle strijd van dien.
Eerst dachten we aan de Tibetaanse terrier,maar die vond ik wat groot en via de Tibetaan zijn we bij de Lhasa Apso gekomen.
Toen ben ik gaan speuren en heel toevallig was er een drachtig teefje bijna om de hoek bij ons.
Ze zijn nu 4.5 week en we gaan vaak op bezoek,vanmiddag nog.
Hoe het met Lara gaat verlopen heb ik geen idee van,het is een pittige tante tegenover vreemde honden,maar ik hoop dat het goed gaat,ze mist erg een maatje in huis.

[jores]

Gewoon even benieuwd.

Hoe kiezen jullie een hond erbij?
Gewoon degene die je zelf het leukste vind of kijken jullie naar wat bij de bestaande roedel past?
Met dat laatste, waar let je dan op? Hoe weet je dat het past?

Senna kan met veel honden overweg bijvoorbeeld, maar laat de kaas niet van haar brood eten. Pas had ze dus een 'aanvaring' met een van haar pups (pup is 5 maanden). Als die pup bij ons had gebleven, weet ik dus niet of dat goed gegaan was met die twee.

Hoe 'weten' jullie dat?
Hoe doen jullie dat?

Ja gewoon die het leukste was, bij Tristan zelfs geen keus, want hij was de enigste reu in het nest.

We zijn ons er van bewust dat we een super roedel hebben en dat we in onze handjes mogen knijpen dat de mannen nooit en te nimmer het met elkaar aan de stok hebben, maar we hebben deze keer dus bewust gekozen voor een teefje, je weet namelijk nooit hoe het zou gaan als er een ongecastreerde reu bij zou komen

[Renske]

Toen er bij Bente een pup kwam, hadden we een ruime keuze uit 4 teefjes. Het meest gekke beest bleef. Dit is altijd prima samen gegaan.
Toen Lumi kwam, had ik vrijwel geen keuze, er waren meer twee pups, waarvan één teefje. Voor een teefje had ik de voorkeur.
Vincent, hij kwam bij ons als fokker/ mijn ouders terug. Tussen hem en moeder klikte het niet, dus moeders is naar mij gegaan (eindelijk na jaren mocht ze weer bij mij wonen ).
Fusca, de fokker plaatste de pups, had weinig inbreng in de keuze voor een pup.
Fusca en Lumi, dat gaat uitstekend samen, ze groeien samen op. Met Fusca's zusje die we afgelopen zondag weer zagen, daar had Lumi niets mee. Als hondjes samen opgroeien, dan is dat toch anders dan een 'vreemde' hond erbij.

[-Gaby-]

Bij Rhodin heb ik wel heel bewust gekozen voor een ander type hond. Rhodin is in wezen een herdershond en veedrijver. Hij is een opgeschoten typje en raakt makkelijk opgefokt. We passen vaak op een Hollandse herder teef en Rhodin en die teef zijn samen echt een vervelend duo. Eigenlijk hou ik qua karakter erg van Catahoula's en andere herders, maar ik wilde gewoon geen hond die Rhodin op zou kunnen hitsen of andersom.
Een andere jeugdliefde van mij is de wolfhond. Toen het ras de Tamaskan op ons pad kwam, leek dat de perfecte hond om bij Rhodin te zetten. In wezen een poolhond, zelfstandig dus, maar toch makkelijker te trainen dan een husky. We hebben gekozen voor een teefje, maar een reu had ook best gekund. Zodra Rhodin een hond accepteert in zijn roedel kan hij met alles wel overweg. Achteraf is het zeker een goede keus geweest om dit type hond als maatje te nemen voor Rhodin. Ze zijn aan elkaar gewaagd en ze gaat niet mee in de vervelende trekjes die Rhodin heeft. Ze probeert hem zelfs af te remmen als hij loopt te klieren. Ze is zelfstandig genoeg om zichzelf te redden in spannende situaties en Rhodin heeft niet het gevoel in de bres te moeten springen voor haar. Dat is voor ons heel prettig, ook al hebben we het voor een groot deel zelf in de hand. Ze is me alleen wel tegengevallen qua jachtinstinct, ik denk niet dat ze ooit helemaal betrouwbaar kan zijn in het loslopen, als er iets voor haar wegschiet dan gaat ze er achter aan.

[Rami]

Toen ik voor een tweede hond koos vond ik wel dat ik rekening moest houden met de eerste. Lijkt me niet meer dan normaal, eigenlijk.
Ik ken Bill van haver tot gort en weet dat hij een volwassen teef van het stoere type het allerleukst vindt. Zodoende dat ik destijds voor Silka heb gekozen. Ik had hem destijds echt niet moeten opzadelen met een intacte reu van het zelfde kaliber.
En het maakte mij niet uit of ik een reu of teef in huis haalde, pup of volwassen, ras of rasloos. Wat dat betreft ben ik qua honden een 'allesvreter', ik vind een hond al snel leuk. (En ik vind harmonieus samenleven voor alle dieren hier in huis ook heel belangrijk.)

[Brigitte]

Hier verloopt het niet altijd volgens plan Tank kwam op ons pad, Elektra kreeg ik in het asiel in mijn handen gedrukt. De AmBull zou een teef worden maar die waren uitverkocht dus werd het Bunker, de Ca de Bou teef werd het niet dat werd Buffel die op mijn pad kwam en ik zo nodig wilde redden en de nu volgende moet wel echt worden wat ik wil. Sta op de wachtlijst voor een teef dus moet gaan, en als er geen teef wordt geboren is het een geluk dat er bij Bunker geen reu kan dus dan houd het even op.

[PattyB]

Pas had ze dus een 'aanvaring' met een van haar pups (pup is 5 maanden). Als die pup bij ons had gebleven, weet ik dus niet of dat goed gegaan was met die twee.

maar er is natuurlijk wel een groot verschil : die pup is niet verder opgegroeid onder haar vleugels dus gedraagt zich ook niet hetzelfde als hoe hij/zij zou doen als hij als tweede in rang was opgegroeid (en dat heel vaak ook probleemloos blijft).

Daar heb je denk ik wel gelijk in.
Senna is wel heel erg makkelijk, maar als ze eenmaal de baas is over een pup, wil ze daar ook de baas over blijven.
Normaal is ze altijd onderdanig, maar de rol als 'moeder' neemt ze heel serieus op zich en dat de pup zich probeerde 'op te werken in rang', dat wilde ze niet hebben.
Senna is normaal bij iedere hond onderdanig (kop laag, achterpoot omhoog, vaak zelfs kruipend over de grond), maar niet bij (haar) pups.

In de toekomst wil ik er een pup van Senna bij, maar niet kostte wat kost. Is Senna wel geschikt om daar een hond bij te zetten?
Ze lijkt me niet heel erg moeilijk en als ik hier zie, zitten er vaak wel moeilijkere honden samen in een roedel.
Maar goed, garantie heb ik inderdaad nooit.

[nathalie]

Net als toen met jara, je weet het niet! Hè kan altijd toch nog misgaan.. Zaballa van mijn moeder en pasha kunnen ineens niet meer samen. Zaballa heeft pasha aangevlogen en pasha is nu bang van haar.. Wat zich uit in een Gigantische spanning tussen die 2. En dat is wel gewoon 7 jaar goed gegaan.

Toen ushi hier kwam, ging het de eerste avond niet precies zoals ik hoopte, maar het ging ook niet slecht. Vanaf de volgende dag ging het goed!

[PattyB]

Net als toen met jara, je weet het niet! Hè kan altijd toch nog misgaan.. Zaballa van mijn moeder en pasha kunnen ineens niet meer samen. Zaballa heeft pasha aangevlogen en pasha is nu bang van haar.. Wat zich uit in een Gigantische spanning tussen die 2. En dat is wel gewoon 7 jaar goed gegaan.

Toen ushi hier kwam, ging het de eerste avond niet precies zoals ik hoopte, maar het ging ook niet slecht. Vanaf de volgende dag ging het goed!

Maar Pasha en Zaballa wonen ook niet meer samen.
Dus verhoudingen veranderen dan ook.

Van 'losse contacten' kun je toch weer minder zeggen.
Er zijn tot op heden nog maar 2 honden geweest waarmee Senna serieuze 'woorden' heeft gehad. Dat was met Jara (waar Senna ook altijd de baas over was, omdat Jara pup was) en één van Senna's eigen pups dus.

Bij de meeste honden loopt ze 'bukkend' op kruipt ze over de grond. Bij Carlos, Mickie & Marre zijn daar duidelijke voorbeelden van. Ze kruípt voor ze, zo laag ze kan.

Maar goed.. ik denk dus niet dat Senna een probleem is op dat gebied. Ik ben nieuwsgierig naar hoe iedereen het doet, die keuze maken.

[nathalie]

Pasha en Zaba zien elkaar nog wel zeker elke week, en dan nog is het twee jaar zo goed gegaan.. Er is iets gebeurt, en daardoor gaat het gewoon niet meer.

En Senna is geen zeker geen moeilijke tante natuurlijk, ushi accepteerde ze ook prima toch? Zelfs samen op de bank!

[PattyB]

Pasha en Zaba zien elkaar nog wel zeker elke week, en dan nog is het twee jaar zo goed gegaan.. Er is iets gebeurt, en daardoor gaat het gewoon niet meer.

En Senna is geen zeker geen moeilijke tante natuurlijk, ushi accepteerde ze ook prima toch? Zelfs samen op de bank!

Ushi en Senna lagen inderdaad dezelfde dag bij elkaar op de bank, tegen elkaar aan en die zien elkaar niet zo vaak (1x in de maand op z'n hoogst, denk ik?!). Ze is dus ook niet moeilijk.
Het is een enkeling (tot op heden dus 2 honden waarmee ze een kleine aanvaring heeft gehad) waar ze niet echt mee op kan schieten.

Onder een aanvaring versta ik snauwen en wel duidelijk rangbepaling, maar geen bijten of echte agressie.

[Ragyo]

Ik had een hond erbij gekozen die ik vooral zelf leuk vond en waarvan ik dacht dat het met Ragyo ook zou gaan qua karakter en leeftijdsverschil. De kennismaking tussen de honden verliep goed en de eerste tijd samen ook, zij het dat Kiba wel erg aanwezig was en Ragyo meteen al wat naar de achtergrond werd gedrongen. Maar toen Kiba volwassen begon te worden ging het alsnog goed mis.
Als ik er ooit nog een hond bij zou nemen dan zou ik nu veel meer rekening houden met wat bij Ragyo past, omdat ik wel ervaren heb hoe veel spanning er in huis kan komen met 2 honden die niet bij elkaar passen. En ik wil het Ragyo niet nog eens aandoen dat hij niet zichzelf kan zijn in huis. Dan werd het zeer waarschijnlijk een teefje, niet al te groot en meer van het type wat Ragyo ook is, dus gevoelig en niet al te 'aanwezig'. Ik heb later nog eens een gevonden teefje een dag en nacht hier in huis gehad, schattig ding, lief voor Ragyo maar ook erg brutaal/aanwezig, Ragyo kruipt dan toch gelijk een beetje in zijn schulp. Hij is eigenlijk het leukste met hondjes die zelf wat verlegen zijn.

[DebbieZ]

Ik zou hier in huis nooit een bulldozer binnen kunnen halen. Ik moet voor iets ouders, rustigers en voorzichtigers gaan, vanwege een loslopende blinde poedel. Daar wordt anders continu op gestapt en overheen gedenderd. Dat kan niet. Dus een beetje een gevoelig typje, dat schrikt van poedelgejodel (als er toch op tenen wordt gestaan) en de volgende keer omloopt. Of dat ook altijd is wat ik zelf het leukste vind? Misschien niet, maar aan de andere kant ook juist wel, omdat ik niets ergens vind dan ongemak en onrust in huis. Ik vind het heerlijk als alles relaxt is met alles en je totaal niet hoeft te regelneven. Maar bij mij zal het toch zo blijven dat ik gewoon tegen iets aanloop, vanwege mijn opvangen en vrijwilligerswerk. Hoef niet echt op zoek.

[Lief]

Wij gingen voor een tweede, hetzelfde ras omdat we een aantal sledehondenactiviteiten willen gaan ontplooien en dol zijn op de puurheid van deze honden. Het moest echt een reu zijn omdat twee teven van dit kaliber (zeker mijn Misty kennende) vroeg of laat zou kunnen uitlopen op vechten als we er niet bij zijn en dat gaat door tot het bittere einde.
Met reuen is dat anders, Misty staat wel op haar strepen, maar daar blijft het dan ook bij. Nu de schattige puppy uit aan het groeien is tot een grote stevige reu begint ze het alleen maar leuker te vinden. Hier wordt heerlijk gebeukt, gerent en aan staarten getrokken, de leek schrikt zich het apezuur.
Ze ontwikkelen zich ook samen, groeien als het ware naar elkaar toe. Eerst leunde hij heel erg op haar, nu wordt het af en toe ook andersom toegepast.
Qua karakter ben ik gewoon gegaan voor de pup waar ikzelf de meeste klik mee had, dat had Misty maar lekker te accepteren.

[Rami]

Ik had een hond erbij gekozen die ik vooral zelf leuk vond en waarvan ik dacht dat het met Ragyo ook zou gaan qua karakter en leeftijdsverschil. De kennismaking tussen de honden verliep goed en de eerste tijd samen ook, zij het dat Kiba wel erg aanwezig was en Ragyo meteen al wat naar de achtergrond werd gedrongen. Maar toen Kiba volwassen begon te worden ging het alsnog goed mis.
Als ik er ooit nog een hond bij zou nemen dan zou ik nu veel meer rekening houden met wat bij Ragyo past, omdat ik wel ervaren heb hoe veel spanning er in huis kan komen met 2 honden die niet bij elkaar passen. En ik wil het Ragyo niet nog eens aandoen dat hij niet zichzelf kan zijn in huis. Dan werd het zeer waarschijnlijk een teefje, niet al te groot en meer van het type wat Ragyo ook is, dus gevoelig en niet al te 'aanwezig'. Ik heb later nog eens een gevonden teefje een dag en nacht hier in huis gehad, schattig ding, lief voor Ragyo maar ook erg brutaal/aanwezig, Ragyo kruipt dan toch gelijk een beetje in zijn schulp. Hij is eigenlijk het leukste met hondjes die zelf wat verlegen zijn.

Dat wat jij hebt meegemaakt is voor mij echt een schrikbeeld. Vandaar dat ik een hele veilige keuze gemaakt heb. Een keuze die voor mij niet zo veel uitmaakt, maar wel voor de hond die er al was.
Je hebt wel een erg harde les geleerd. Naar hoor.

[renee-uk]

Ik kijk wel naar de hond die er al is maar ik ga -met dat in mijn achterhoofd- voor een hond die ik leuk vind.

Stel dat ik bij Gina een klein hondje zou willen zetten kan ik alleen maar een pup nemen.
Kleine hondjes moeten dood, maar puppen vindt ze geweldig ook van kleine rassen.
Als er dan een pup van een klein ras in huis komt is die tegen de tijd dat het geen pup meer is al zo eigen dat het wel goed gaat.
En bij Jan hoef ik niet met een oudere herplaats reu aan te komen, dat wordt moord en doodslag.
Op die manier zou ik dus wel rekening houden met wat ik in huis haal

[Machie]

Honden krijgen volgensmij in 90% van de gevallen wel een keer woorden. Dat hoort er gewoon bij Zolang het bij woorden blijft en ze elkaar niet echt grijpen vind ik het niet zo erg. Luca en Dumas hadden ook geregeld discussie's. Nu hebben ze de boel aardig rond en gaan ze ineens bij elkaar slapen en botjes kauwen

[Machie]

Bakkie is gewoon veel te lief...

[Marjoleine]

Senna kan met veel honden overweg bijvoorbeeld, maar laat de kaas niet van haar brood eten. Pas had ze dus een 'aanvaring' met een van haar pups (pup is 5 maanden). Als die pup bij ons had gebleven, weet ik dus niet of dat goed gegaan was met die twee.

Nah, weet je niet. Als ze samen blijven is de wisselwerking heel anders.

Ik kijk er wel naar hoor, als ze teveel overeenkomen is dat niet handig, zeker met twee teven niet.
Maar zo'n aanvaring is ook normaal. Willemijn heeft heel wat op haar kop gehad van haar moeder, die moest gewoon de regels leren.
Is nu met Chaconne ook weer, die zal het ook nog heel wat keren getrokken krijgen.
Dat hoort bij groot worden.

Het scheelt trouwens wel per ras, stabijs zijn er lastiger in dan wetters en hava's zijn helemaal poepiesimpel.
Het ene temperament zoekt de grenzen gewoon meer dan het andere.

[billy]

Alles gaat zoals het gegaan is, ik kies de hond en het gaat goed met elkaar, ik regeer met ijzeren hand thuis dat er onderling geen gekloot komt
Nu met Baco wilde ik er een hondje bij, maar daar twijfel ik dus wel over, achter het huis is zo erg zijn domein en weet niet of dat goed gaat, dus dat kijken we nog een jaartje aan.

[laura86]

Ik heb naar beide gekeken, wat ik leuk vind en wat bij Bo past. Maar vooral naar de eerste, want anders had ik er wel een teef bij gezet, dan had ik zeker weten geen "gedoe" gehad.

Ik denk ook dat het heel anders gaat als je de nieuwe hond als pup al in huis hebt. En de kans is groot dat er met 2 of meer honden wel eens een aanvaring is, maar dit is ook niet het einde van de wereld. En volgens mij is Senna ook niet zo'n lastige

[Supernova]

Voor Kenzo was een teef het leukste, dus die keuze was snel gemaakt. Een niet al te overheersende teef want het is zo'n sulletje die dan helemaal in zijn schulp kruipt. Voor de rest niet veel eisen qua karakter dus heb ik gekeken wat ik leuk vond.
Zo kwam Nova en het gaat vanaf de eerste minuut heel erg goed tussen die twee. Nooit spanning, ruzie, gemopper of ge-etter
Veel spelen samen doen ze niet, Kenzo is niet zo van het spelen en dat is voor Nova soms wel jammer. Maar ze zijn wel duidelijk gek op elkaar.

[PattyB]

Bedankt voor jullie ideeën.

Heb het er vandaag nog met Angélique over gehad en die zei ook: grenzen aangeven en opvoeden is niet verkeerd, want dat is wat ze dan doet.
Dat is waar.
Denk ook niet dat Senna zo'n lastige is. Ze komt alleen soms voor 'haar rechten' op door een grommetje als een (jongere) hond te ver gaat.

[Nawosh]

Ik heb vooral naar het formaat gekeken de laatste keer, wilde er echt een fysiek stevige hond bij hebben die bij evt.
schermutselingen niet meteen "stuk" zou zijn (en uiteraard moest ik het zelf ook een mooie hond vinden).
Ook heb ik voor de veiligheid gekozen voor een reu bij mijn teef.
Het gaat prima, ze horen echt bij elkaar al vind ik hem niet altijd even charmant tegenover zijn vriendin
Ze vliegen elkaar hier best wel eens in de haren maar een tel later liggen ze weer vreedzaam tegen elkaar aan.