Toen viel haar oog op een hele grote eend aan de waterkant. "aha", dacht Vera, "die hoort natuurlijk niet aan de kant, maar in het water", en daar ging zij even verandering in brengen, jachthond in hart en nieren als ze is.
De afgelopen tijd heeft ze goed gekeken naar de BC's die we regelmatig tegenkomen, en dus ging jachthond Vera van verre al in de sluipgang. Kop bijna op het asfalt, en sluipen maar. Sluip, sluip, even stil staan om die eend in de gaten te houden, sluip, sluip. Zo naderde ze de eend tot op 2 meter afstand, en schatte vanaf daar nog even haar kansen in bij de eend die op zijn gemakkie rond zat te koekeloeren. "Mooi", dacht ze, "ik sta op 2 meter afstand van mijn prooi, en hij heeft niks in de gaten" (dat had al een hint moeten zijn, maar ja, blonde jachthond he). Na nog 1 extra sluippoging vond ze het welletjes, en voerde haar grote finale uit; met 4 poten tegelijk sprong ze richting eend, staart hoog, kop strak naar voren............................
en lande vervolgens met verwilderde kop pal naast diezelfde eend, die haar wat verbaasd aankeek, zijn vleugels nog eens uitschudde, en weer doorging met rond koekeloeren.
Die eend komen we nu al 2 jaar regelmatig tegen, en al 2 jaar kijkt hij nog net verstoord op als Vera langs komt zeilen. Dan zou je toch denken dat zo'n hond daar iets van leert, maar nee hoor
Die kop van haar vanmorgen was onbetaaltbaar toen meneer eend weeeer gewoon bleef zitten waar hij zat, nadat ze zo haar best gedaan had 
