Ik woon op een drukke baan. Als ik het hoekje omsla, kom ik in een oase van groen rond een mooie gerestaureerde abdij. Laska luistert goed en mag daar altijd los. Het enige probleem is dat ze erg op haar hoede is voor andere honden. Als ze er eentje ziet, blijft ze stokstijf staan. Meestal lijn ik haar aan om dan zonder problemen de andere hond te passeren. Honden die ze kent leveren meestal weinig problemen op en dan blijft ze gewoon los.
Deze middag ging alles even helemaal fout. Laska liep zoals gewoonlijk los en zag in de verte een Goldendoodle aankomen. Ze bleef staan en kijken. Ik dacht dat er niets aan de hand zou zijn. Ze heeft namelijk al fijn gespeeld met de desbetreffende hond. 'Niet flauw doen,' dacht ik en ik liep al een eindje voorop. Toen ik omkeek om te zien waar Laska bleef, was ze nergens meer te bespeuren. Ik riep. Niets (normaal duikt ze dan onmiddellijk op). Ben een eind teruggelopen. Niets. De paniek sloeg stilaan toe. Ik was mijn hond kwijt!!! Na een zevental minuten ben ik naar huis gelopen, waar ik madame voor de deur aantrof. Ze is dus in paniek heel het eind naar huis gelopen! P
fffff eind goed al goed. Ik was echt bang. Dit had ik nog nooit meegemaakt. Nu voel ik me wat ongelukkig: Laska voelt zich dus niet veilig bij mij en nam liever de benen... Verdorie wat een ochtend.
Moraal van het verhaal: een bangere hond telkens aanlijnen als er een andere hond (zelfs een bekende) in de verte aankomt. Beter voorkomen dan genezen
