Ons dierbare manneke is toch echt doof aan het worden. We hebben een tijd geaarzeld tussen Oost-Indisch doof en doof maar het is het laatste. Het gaat me zo aan het hart want hij heeft het erg nodig dat we bevestigen dat hij lief is en dat hij het allemaal zo goed doet, van dichtbij pikt hij dat nu nog wel op maar wat als dat straks ook over gaat?
En veraf is het nu wel te doen met flink zwaaien of op en neer hupsen. Maar ja, de oogjes zijn ook niet meer gloednieuw natuurlijk.
Gots, het komt ook allemaal wel met gebreken hoor. Als er links niet iets scheef zit dan valt er rechts wel bijna iets af. Dat is niet zo maar het begint wel zo te voelen. Het begint nu toch wel het constante twijfelen te worden of we het allemaal wel goed doen, of hij het wel naar zijn zin heeft en wat we nog kunnen doen om hem prettig aan de gang te houden. Qua bewegingsgestel hebben we daarbij de goede hulp van Marcel maar ook hij kan niet toveren en een paar dove oren of slechte ogen verhelpen.
. als het doof en blind worden geleidelijk gaat hoeven ze daar niet zo veel last van te hebben. dat is bij deur ook zo gegaan en wij hadden er meer last van dan hij. veel aanraken dus 
Wij waren ooit onze dove en blinde schauzer opeens kwijt op het strand.
Mevrouw kwam 5 min later aangerend vanaf de strandtent met een grote visgraat met kop 
.