Ervaring met inslapen

[SannePP]

Onze Mats is 3 jaar geleden ingeslapen. De dierenarts is bij ons thuis gekomen en dat vond ik zelf erg prettig! Gewoon rustig op haar eigen bankie, in haar eigen huis, met haar eigen mensen om zich heen, mocht ze gaan...

Ik vond het rot dat ze niet zomaar wilde gaan. Ze moest nog een keer bijgespoten worden voor ze het vechten opgaf. De arme schat was opper dan op en toch wilde ze blijven vechten... Die ogen van haar, die ons smekend aankeken, of we alsjeblieft wilde stoppen met huilen, want daar kon ze nooit tegen. Ze wilde niet dat wij verdrietig waren.

We hebben haar de volgende dag zelf met z'n allen naar het crematorium in Prinsenbeek gebracht, waar we nog afscheid mochten nemen en ze daarna gecremeerd is.

[Anja]

Mijn eerste hond had vergevorderde kanker en is rustig ingeslapen bij de dierenarts. Ze was echt op en gaf het ook op. Ze was zo weg en het ging allemaal zo rustig.

De tweede die ik heb laten inslapen is mijn 18 jarige kat Mickey, die had kanker en was lichamelijk zo ziek dat het niet meer ging, maar dat koppie hé.
Mickey is ingeslapen bij de dierenarts in de praktijk, op mijn schoot.
Het heeft heel lang geduurd voordat hij na het eerste spuitje onder zeil was, en alles bij elkaar heeft het bijna een uur geduurd voor hij de laatste reis ging maken.
Afschuwelijk vond ik het dat het zo lang duurde.

Bob heb ik 2 jaar geleden in laten slapen, nog maar 10 maanden oud.
Ik wilde dat de dierenarts thuis kwam, maar dat kon pas laat in de middag en ik wilde hem direct in laten slapen.
Ik heb hem in zijn mandje mee naar de dierenarts genomen, en in zijn mandje is hij ingeslapen ( Bob wilde niet opgetild worden )
De eerste spuit werkte niet en hij moest een paar keer bij gespoten worden, tot hij eindelijk in slaap viel.
Het deed hem ook pijn en heeft een paar keer gegild van ellende, ik krijg nog de rillingen als ik er aan denk.
Na de 2 de spuit was hij gelukkig snel dood.

Na Bob heb ik gezegd dat ik nooit meer een hond bij de dierenarts in laat slapen en dat ik de volgende keer een jager opzoek en vraag of hij hem dood schiet, lijkt me heerlijk, lekker op schoot en bam, in één keer dood.(inmiddels ben ik weer bij zinnen gekomen )

Nee, het in laten slapen van mijn dieren vind ik een traumatische ervaring, en ik zie er nu al tegenop dat de tijd komt dat Max moet gaan.
Nachtmerries kan ik er van krijgen.

Al mijn dieren zijn bij de dierenarts achtergebleven, opgehaald door het crematorium, en gecremeerd.

[Stewie]

'Sbientje sterkte met je verlies.

Tot nog toe nog maar 1 hond hoeven inslapen onze labrador mack vorig jaar. Ze is 14 jaar geworden en leefde eigenlijk al in reserve tijd, had versleten heupen en zat al een jaar op pijnstillers waar ze het ontzettend goed op deed. Ze was
op een woensdag avond ingestort kon niet meer opstaan en toen waren we het er eigenlijk allemaal zonder overleg overeens dat ze ons genoeg mooie jaren had gegeven.
We zijn de volgende dag met z'n alle naar de DA gegaan pa, ma, mijn zusje onze malthezer van toen 8(inmiddels ook overleden) en ik.
Mack is op de tafel gelegd met onze malthezer Toby erbij, ze heeft toen een infuus gekregen daar het ook een hele rustige hond was. En toen ging het erg snel ze was eigenlijk gelijk onderzeil van de verdoving, we hebben toen een paar min gekregen waarna ze de 2de spuit kreeg via infuus en weg was ze.
Toby heeft de hele tijd tegen haar aangelgen met zijn hoofdje over haar heen, hij heeft thuis ook nog wel een week of 2 lopen zoeken.
We hebben mack bij de da gelaten eigenlijk een gezamelijke beslissing zij is met meerdere dieren op zee uitgestrooid wat wij allemaal wel mooi vonden ze was dol op de zee.
We zijn door het crematorium van alles schriftelijk op de hoogte gehouden dag van verbranden dag van uitstrooien, coordinaten van uitsrooien was allemaal heel erg netjes gedaan.
Verder heb ik de nodige kippen laten inslapen ging eigenlijk ook allemaal heel snel op 1 na die heeft een half uur gevochten en 4 spuiten gehad die wilde gewoon niet dood, maar wel dood ziek.

[roy]

Roy is thuis ingeslapen, we hadden toen nog een jonge pup erbij, die we ook afscheid wilde laten nemen maar niet de stress van de dierenartsenpraktijk wilde meegeven.
Het inslapen duurde een eeuwigheid, Roy zijn lijf was totaal op door artrose en slechte heupen enz, maar zijn hart was loeisterk, het is wel vredig gegaan mijn inziens, hij sliep heel heel diep, maar voor ze hart stoptte dat duurde zo lang............
We hebben Roy thuis begraven.

yvonne

[Indy]

Onze labrador Tessie moest vorig jaar ingeslapen worden vanwege acuut nierfalen. Ze was nog maar 5,5. De dierenarts is thuis langsgekomen. Ze moest een keer bijgespoten worden, daarna viel ze in slaap, begon ze te snurken en kreeg ze het tweede spuitje. Het duurde nog vrij lang voordat ze toen echt doodging omdat ze nog een sterk hart had. De dierenarts zei dat het de eerste keer was dat mensen de kuil al gegraven hadden voordat de hond ingeslapen was maar we wilden haar eigenlijk zo snel mogelijk begraven.

Met mijn ratjes heb ik hele wisselende ervaringen, van heel goed tot niet zo fijn. Gelukkig nooit heel slecht gegaan, wel eentje die heel hard begon te piepen na het spuitje maar dat doen ratjes vaak bij elke spuitje.

[Femmel]

Vorig jaar heb ik mijn eerste eigen hond in moeten laten slapen.

Na 2 weken van ziekzijn, medicatie die niet aansloeg en steeds verdere achteruitgang, lag ze op zondag te hijgen in de gang, ze kwam niet meer overeind om ons te begroeten en wilde niet meer eten. Toen hebben we de knoop doorgehakt, wetende wat er voor haar nog in het vooruitschiet lag, een nóg dikkere buik, misselijkheid en alles wat bij leverfalen en bloedarmoede komt kijken, we zijn gestopt met de medicatie en hebben haar alles gegeven wat ze eventueel nog wilde eten. Op maandagochtend hebben we de dierenarts gebeld. Deze zou om 11.00u komen en we hebben haar nog een keer uitgelaten. Na het uitlaten wilde ze tóch weer naar buiten, lopen, iets wat ze al een half jaar niet meer wilde.... Tuurlijk zijn we naar buiten gegaan met haar, een ererondje voor onze Joy*.

Toen de dierenarts kwam lag ze in de gang, begroette hem niet, waarop de dierenarts bezorgt vroeg of ze nog wel kon lopen? Ja, ze kon nog zeker wel lopen, maar wilde gewoon niet meer. We hebben haar op haar kleed in de kamer gelegd en zijn bij haar gaan zitten, onze Mahra (de kat) zat er ook bij. De eerste prik reageerde ze op door even achterom te kijken, haar ogen werden al snel zwaar, ze legde haar koppie op haar poten en sliep. Ze sliep zoals ze al in tijden niet meer had gedaan, volledig ontspannen en af en toe een snurk. Mahra stapte naar voren en gaf haar nog een lik over haar koppie.

Vervolgens heeft de dierenarts haar de 2e prik in haar voorpootje gegeven en binnen 5 minuten is ze toen overleden. We hebben haar samen met de dierenarts in haar mand gelegd en nog even thuis gehouden. Om 15.00u hebben we haar naar het crematorium gebracht en om 16.00u is ze gecremeerd.

Het is allemaal zo fijn en liefdevol gegaan, het was de moeilijkste beslissing die ik in mijn leven heb moeten nemen. Maar voor ons de enige juiste op dat moment. Ze is prachtig 13,5 jaar oud geworden en ik zeg weleens "als ik bij een volgende hond een contract zou kunnen tekenen dat ze op deze leeftijd op deze manier sterven zou ik DIRECT tekenen".

Bij onze 1e kat is het inslapen ook heel liefdevol en fijn gegaan, maar het ging bij hem zooo snel dat we amper tijd hadden om afscheid te nemen. Tussen binnenkomst bij de DA en overlijden zat nog geen 5 minuten. Was niet de schuld van de DA, hij was "gewoon" klaar om te sterven en deed dat ook in een rap tempo.

Onze 2e kat was het minder fijn, zij had nierfalen en ging hard achteruit maar vocht tegen de dood. Bij haar heeft het zeker 40 minuten geduurd voordat ze was overleden en ze had veel stuiptrekkingen na het overlijden. Dat vond ik toch een akelig gezicht moet ik zeggen.

[Suske]

Wij hebben afgelopen donderdag onze Cas laten inslapen.

Gewoon thuis, Suske even buiten met een botje gelaten.
De eerste prik deed hem verschrikkelijk veel pijn, niet de vloeistof
maar alleen de naald, hij had dus meer pijn dan we al dachten.

Met een minuut of tien viel hij in slaap, hij was dus ook nog vermoeider
dan we al dachten want al die anti-vuurwerk pillen door de jaren waar
hij van in slaap zou moeten zijn gevallen hebben hem nooit plat gekregen.

Toen hij was overleden hebben we Suske erbij gelaten, ze snuffelde even
en liep vervolgens direct naar buiten naar haar botje.

Drie kwartier later kwam ze nog even naast hem liggen, blaffen en kwispelen
alsof ze wilde zeggen dat hij toch wel lang genoeg geslapen had en er
gespeeld moets worden.

Heb samen met de meneer van het crematorium Cas in de andere mand
gelegd en samen hebben we hem ook het pad afgedragen.

Daarna met Suske wezen wandelen en bij thuiskomst heeft ze niet naar
Cas gezocht, gelukkig, terwijl hij vanaf dag een de eerste was die begroet
werd.

Zijn as gaan we in zee uitstrooien.

[Lisa]

Met Sacha zal het ook niet lang meer duren. Heeft een larynxparalyse. Ik hoop maar heel erg dat tegen die tijd het inslapen niet zo'n drama wordt met bijspuiten zoals ik hier bij sommigen lees. Waarom wordt er eigenlijk bij de een met spuiten gewerkt en bij anderen met een infuus?

[Neeltje]

Mijn eerste kat is hier thuis ingeslapen, gewoon heel rustig. Mijn tweede kat, heeft een hypo gekregen en ben daar hals over kop mee naar de DA gegaan in de hoop hem nog bij te krijgen. Dat is toen jammer genoeg niet meer gelukt en bij de DA ingeslapen. Dat is rustig gegaan, want hij was al helemaal weg.

Hond Tirsa is vorig jaar hier thuis ingeslapen, ook dat is heel erg rustig gegaan.

Alleen de cavia's zijn standaard bij de DA ingeslapen.

Ik zal al het enigszins kan, ook altijd een huisdier thuis laten inslapen. Niet zozeer voor het huisdier, maar ook voor mezelf.

[DebbieZ]

Hoe moeilijk het ook is, ik zal altijd wat helderheid van geest proberen te houden om de boel goed te plannen. Soms lukt dat natuurlijk niet, bij acute gevallen. Maar het is zo veel fijner als je de rust hebt, de dierenarts thuis kunt laten komen, niet met vreemde dierenartsen te maken hebt in het weekend, en de afloop goed bedacht hebt. Ik doe ook echt niet moeilijk meer over afspraken of werk dat ik die dag heb. Alles wordt gewoon afgezegd. Klaar, dit is waar ik mijn kop en mijn hart bij nodig heb en kan de rest even de pot op.