Ervaring met inslapen

[thom]

van je huisdier.
Eens komen we er allemaal voor te staan, misschien is het handig om onze ervaringen te delen..

_________________

[thom]

Dit zijn mijn ervaringen,

Eigenlijk heb ik 2 heel verschillende verhalen.
Mijn 1e hond, een 17 jarige Jack Russel heb ik bij de dierenarts in laten slapen, zij was op, en zo weg.
Onze 2e hond, een 4.5 jarige Herder x Rottweiler, werd na de Kerst 2003 ziek, in juni 2004 hebben we hem thuis in laten slapen, de bedoeling was, in alle rust op een voor hem vertrouwde plek.
Hij was natuurlijk erg ziek, maar had nog een jong sterk hart, uiteindelijk heeft hij 4 !! spuiten gehad, en duurde het ruim 3 kwartier, zie nog zo de paniek in zijn ogen, wat een drama was dat voor hem, voor ons, maar ook voor de DA.
'Fijn', is het natuurlijk NOOIT als je een maatje in moeten laten slapen, maar ik kies toch echt wel voor de snelle dood..

[Inge]

Snoepie en Danco zijn bij de dierenarts ingeslapen en daar ook achtergebleven (keuze van mijn ouders).

Nika is hier thuis ingeslapen, liggend op haar dekentje op de bank. Het ging heel rustig, haar kop lag in mijn armen en ze was binnen no time weg. Daarna konden de andere 2 honden er nog even bij om "afscheid" te nemen.
De bedoeling was dat ze opgehaald werd om gecremeerd te worden, dat is echter misgegaan, het crematorium kwam niet opdagen. Na enkele uren heb ik gezegd dat ze niet meer hoefden te komen en heb ik haar samen met mijn vader naar een dierenbegraafplaats in Best gebracht. Dat zou ik de volgende keer direct weer doen.

[Daisy@]

Heb het nu 5x gehad. Dolly, het hondje wat bij m'n ouders achtergebleven is en toen Birdy, Daisy, Spike en als laatste Kelly. De 3 jaar ieder jaar 1.
Het is iedere keer weer anders. Het blijft moeilijk, het is een lege plek.
Scheelt voor mij wel dat ze allevijf oud waren, allemaal op, uitgeleefd. Denk dat dat heel veel uitmaakt... een jonge hond inslapen lijkt me toch veel moeilijker.
Ik kan er wel vrede mee hebben bij deze oudjes. Ze hebben een mooi leven gehad. Een paar hebben hier maar een paar jaar gewoond, maar naar ons idee wel goed gehad. (we doen ons best in ieder geval)
Het inslapen zelf is bij alle honden verschillend gegaan. Daisy had wel meer nodig, haar koppie was nog zo sterk, maar haar lichaam niet meer. Spike was al stervende, Kelly ging al voordat de spuit erin ging, heel bizar. Die keek Leon aan met een hele apparte blik en ze gaf zich over.

Met de ene hond had Leon meer moeite, met de andere hond had ik meer moeite.
Maar allebei zijn we wel nuchter dat we het (misschien vrij snel voor een ander) een plekje kunnen geven. Zoals ik schreef, zéker omdat ze allemaal ou en op waren.

Natuurlijk pinken we soms nog wel eens een klein traantje weg hoor, als we foto's kijken, als we over ze praten. Maar het is ook goed geweest zoals het ging.
Zelf nemen wij ook vrij snel de beslissing om een hond in te laten slapen, zeker bij oudjes. Daar gaan wij niet lang door met tobben, dan is het goed geweest.
Alleen bij Kelly zijn we achteraf te lang door gegaan. Omdat dat zo'n harde hond was hadden we (achteraf gezien) niet zo in de gaten dat ze al verder weg was als dat wij dachten. Ze heeft naar mijn idee niet echt geleden, maar het leek of ze soms in een andere dimensie zat, zich afsloot voor het heden. Heel appart.

Ik zeg ook vaak dat ik ze thuis wil laten inslapen, alleen is het daar nog nooit van gekomen. Door omstandigheden is het altijd bij de da geweest. Ook goed, ging op een hele mooie manier. Allen tijd wordt er genomen, alle rust.

[Kristina]

Ik ben ook wel benieuwd naar de verhalen. Taiga wordt er niet jonger op en ik weet niet hoelang het nog gaat duren. Voorlopig genieten we van de tijd die we met haar hebben, maar op de een of andere manier wil je ook een soort van voorbereid zijn.

Edit; Taiga is mijn eerste hond, en heb dus nog nooit een hond of kat moeten laten inslapen...

[Daisy@]

Drie honden (op Dolly na, was keuze van m'n ouders om ze daar achter te laten) liggen hier in de tuin.
Birdy is gecremeerd, omdat we toen geen tuin hadden waar ze begraven kon worden.
Daisy, Spike en Kelly liggen hier achter. Voelt wel goed, appart hoekje voor hun. Als we het op gaan knappen willen we de as van Birdy er ook bij leggen.

[nathalie]

Ik ben bij het poedeltje Bianca van mijn oma geweest, toen ik nog heel klein was. Wilde daar persé bij zijn. Dat beestje heeft een flinke gil gegeven en toen was ze weg. Dat is bij de DA gebeurd en ze is daar achter gebleven.

Candy van ons had allerlei vage klachten, is toen open gemaakt omdat het probleem in de buik moest zitten. Daar zat het ook, alles zat vol met kanker. Die hebben ze onder narcose gelaten en is ingeslapen toen we er allemaal waren. Toen is ze mee naar huis gegaan en bij mijn moeder in de achtertuin begraven.

Mijn oppas hondje Basje (fox-achtig beestje) ben ik ook bij geweest. Die heeft een half uur liggen gillen en janken op tafel voordat ze eindelijk haar bewustzijn verloor. De laatste spuit zat er nog niet in en toen was ze al overleden. Basje is bij de dierenarts gebleven.

Bowie is hier thuis op de bank met zijn kop op mijn schoot ingeslapen. Die heb ik op het moment dat hij zijn eerste spuit kreeg knakwordt gevoerd en toen hij net de tiende weg had, viel hij in slaap. Toen hij de laatste spuit kreeg was hij binnen een minuut overleden. Gewoon heel netjes en rustig.
Toen heb ik hem samen met mijn moeder naar het crematorium gebracht, de volgende dag nog terug geweest om echt afscheid te nemen en nog een dag later om zijn as weer op te halen..


Verder ben ik tijdens mijn stage in het asiel bij het inslapen van verschillende honden en katten geweest. Bij sommige ging het netjes "volgens het boekje", bij anderen was het een drama..

[Daantjeln4]

Bij Kira was het een drama, maar wel tekenend voor Kira, zoals ze was bij de DA.

DA kwam bij ons thuis, deze dame hadden we allang, en elke keer ging het beter, zo goed dat de laatste keer zelfs de muilkorf niet nodig was.
Dat wilde we nu ook niet, en de DA zeker ook niet. Dus de DA was heel rustig en kalm....
Bij Kira op de bank gezeten, zelfs een kus gehad! Dus we zagen het met goede hoop tegemoet.

Toen kreeg Kira het spuitje om rustig te worden.....dat was al een hele strubbeling. Toch vlug erin gedaan, ze lag lekker op onze bank.
Maar het spuitje werkte niet....Kira's ogen werden zwaarder maar ze gaf niet toe aan de moeheid. Dat ging zo een tijdje door, nog 3 x bijgespoten.
Aan het eind had ze al 10 x de dosis gehad die ze had mogen hebben, en nog steeds kon ze er niet een toe geven. Iedere keer als ze de DA zag werd ze alert, boos, wilde ze weg.....
DA is nog even naar buiten gegaan, miss dat ze dan wel slaperig werd, maar niets hielp.

Uiteindelijk waren we 3 uur kwijt, en was Kira nog in ons midden.....
Dus toen moesten we gewoon iets. Ik heb haar bij haar hoofd gehouden, Niels, mijn man heeft haar achterpoten vast gehouden zodat de DA het infuus aan kon brengen.
Daarna hebben we haar weer rustig laten worden want ze was dus echt wel in paniek, terwijl de DA en wij dat echt niet wilde.
Toen het spuitje in het infuus ging ( kan het nog niet zonder janken vertellen ) was ze zo weg......
Niels, ik en zelfs de DA hadden het er moeilijk mee.....ze moest ook huilen want zij wilde dit zo ook niet, maar Kira bleef Kira.

Ze is gegaan zoals ze was, als een vechtend krengetje, waar wij zoveel van hielden, maar dat was wel heftig!!

Toen was het dus al een uur of 10 's avonds, dus hebben we haar in haar mand gelegd, Tease was overal bij maar wilde niet naar Kira.
Daarna kwamen mijn zussen en moeder met de honden om afscheid te nemen.
Max, de blonde lab heeft als enige echt afscheid genomen....hij was er ook als enige toen Kira bij ons kwam, en heeft haar alles geleerd.
Hij heeft haar helemaal afgesnuffeld, zo lief!

We hebben haar die nacht beneden gelaten, Tease slaapt zowiezo bij ons en ik wilde haar niet nog weg brengen. Deur open, het was koud buiten en een geurtje aan.
Die ochtend zijn we met haar naar Roermond gereden en daar is ze dezelfde dag gecremeerd. Ik vond dat super fijn, zo hoefde ik haar niet te missen thuis, ik wilde en kon haar nog niet achterlaten. Dus diezelfde middag kon ze mee naar huis.

Tease heeft alles meegemaakt, ook bij het crematorium mocht hij overal bij zijn, en toen ze opgebaard lag heeft hij toch nog even afscheid genomen door tegen de tafel aan te springen en even naar haar te kijken/snuffelen.

[nathalie]

Heftig Daan!

Pasha is niet bij het inslapen geweest, want die zou de dierenarts opgevreten hebben. Daarna mocht ze er wel gelijk bij en is ze bij hem op de bank gaan liggen Toen we hem wegbrachten is ze thuis gebleven. De volgende dag is ze wel meegeweest en heeft nog even gesnuffeld. Toen we hem in de oven wilde leggen, sprong ze erbij in Net alsof ze mee wilde

[Daantjeln4]

Heftig Daan!

Pasha is niet bij het inslapen geweest, want die zou de dierenarts opgevreten hebben. Daarna mocht ze er wel gelijk bij en is ze bij hem op de bank gaan liggen Toen we hem wegbrachten is ze thuis gebleven. De volgende dag is ze wel meegeweest en heeft nog even gesnuffeld. Toen we hem in de oven wilde leggen, sprong ze erbij in Net alsof ze mee wilde

He gatsie....

[Mojuan]

Ik heb al zoveel dieren in laten slapen....

Als kind al katten, vreselijk verdrietig was dat, maar ik wilde er graag bij zijn.
En later nog vele andere huisdieren.
Het blijft iets moeilijks, zelfs als ik met een cavia moet die ik nog maar kort in opvang heb en erg ziek blijkt te zijn, zelfs dan huil ik er nog om.. ook al hou ik mezelf telkens weer voor dat ik níet ga huilen.

Ik heb jaren geleden de hond van mijn toenmalige beste vriendin in laten slapen, samen met haar.
Dit was afschuwelijk... hij was helemaal verkankerd van binnen.
Toen hij de spuit kreeg wilde hij blijven opstaan, hij wilde niet dood...
Zijn darmen lieten tijdens het inslapen gigantische gassen los, dat herinner ik me nog zo goed.
De hele praktijk was vergeven van de smerige lucht....
We waren toen een jaar of 14, en hebben zonder volwassen persoon erbij afscheid moeten nemen, samen.
Dat was echt vreselijk.

[Daisy@]

Hé Daan... dát is heftig.....


Hier hebben we ook wel de andere honden laten kijken en ruiken toen ze dood waren. Vond dat ook wel bijzonder, hele verschillende reactie's.
Spike vond dode Birdy best eng, Daisy ging er rustig naast liggen.
Spike was behoorlijk van de kook toen Daisy dood was.
Toen Kelly ging vonden ze het wel best, was een einzelganger.
Toen Spike ging was Indy nog zo jong, die leefde gewoon verder. Mike zal het ook prima gevonden hebben dat Spike er niet meer was. (vonden elkaar niet zo heel lief )

[Pool]

Ben bij bijna al mijn dieren geweest bij het inslapen. Pascha onze St-Bernard van bijna 14 had de mooiste dood: 's avonds gaan slapen en 's morgens niet meer wakker geworden. Vorig jaar heb ik Margo, mijn chihuahua van bijna 17 thuis in laten slapen. Al mijn honden liggen hier thuis begraven en zo ook de poezen. Een van mijn hondjes, Teddie, ben ik niet bij geweest, hij had al hartklachten en kreeg diverse medicijnen, op een goede ochtend had ie het zó benauwd(ik wist dat wanneer hij het weer zo benauwd zou krijgen het afgelopen zou zijn) dat ik een van mijn beste vriendinnen heb gebeld en zij is met hem naar de dierenarts geweest en heeft hem in laten slapen.......ik vond dat zo erg dat ik er niet bij kon zijn maar om gezondsheidsredenen mocht ik toen absoluut niets doen. Ze heeft hem bij mij thuis gebracht en samen hebben we hem begraven.

[Toontje]

Rover was 12.5 jaar oud en op.Ik heb zijn deken meegenomen naar de dierenarts en hem daar op laten liggen.Na zijn eerste spuitje was hij al helemaal weg.Even na zijn tweede spuitje klapperde hij nog met zijn tandjes en dat was het dan.Persoonlijk blijf ik er nooit zolang nadien er bij.Ik bedoel, en dat " geluk " heb je dan als het een oude hond betreft ( en het een weloverwogen beslissing is ), dat ik allang van te voren afscheid heb genomen van mijn dierbare vriend.Dan hoeft dat nablijven niet zo, tenminste niet voor mij.

Boyke ( 13 jaar ) was eigenlijk bijna het zelfde verhaal.Al heeft die er, volgens mij, helemaal niks van gemerk.Na zijn eerste spuitje was het volgens mij al een heel eind over.

Het hele verhaal is te lezen in In memoriam .. Mijn Boy is niet meer ..

Persoonlijk ben ik een tijd van te voren al bezig van wat ik zou doen als het moment daar is.Wat ik wil, en hoe ik het wil.Dat heb ik ( met Rover telefonisch ) bij beide Honden met de dierenarts besproken.Zo lag er tussen die gesprekken en de afscheid van .. ruim een half jaar.Gewoon over het hoe en wat, wat de mogelijkheden zijn, is er b.v.een mogelijkheid om na het spreekuur te komen, is er een speciale ruimte, hoe gaat het verder daarna met de Hond, wanneer wordt hij opgehaald door de crematiedienst ( indien je hem zelf niet weg kan brengen ), krijg ik bericht van dat hij opgehaald is, en is het betrouwbaar.Wat zijn de kosten.En ik vraag altijd welke dierenarts ervaring heeft. Ja zelfs wat als ik daar ben en er toch vanaf zie.

Ik denk dat als het eerste spuitje niet aanslaat de dierernarts een grote vergissing heeft gemaakt w.b. hoe zwaar dat spuitje ( te lage dosis ) had moeten zijn ( uitzonderingen daargelaten ) .. of niet lang genoeg gewacht .. ik bedoel als ik lees dat de hond na 10X de dosis nog steeds niet in een roes komt hoe laag is dan die dosis wel niet geweest ..

Het ergste vind ik altijd dat je ook echt het LEVEN uit je kameraad ziet wegvloeien.Want ondanks dat het oude versleten maatjes waren/zijn zat er toch nog leven in.Die poot die je nog krijgt, die kop op je benen, de ogen die vragen .. maar lichamelijk kan/kon het allang niet meer.Je weet met al je verstand dat je het juiste doet .. alleen het verdriet blijft over...

[Dianavdberkt]

Dit blijft een akelig topic maar wel reeel.

Hier ook al vele honden laten inslapen. De laatste jaren laten we de dierenarts thuis komen en die heeft dan ondertussen ook al het crematorium gebeld.
Een stuk prettiger voor je maatje.

maar op welke manier dan ook en waar dan ook je je huisdier in laat slapen het blijft verschrikkelijk veel pijn doen.

[Jacky]

ik heb het nu over 25 jaar geleden. Mijn eerste eigen hond een herder, mocht maar 1,5 worden. Toen was er nog geen sprake van thuis inslapen dus gingen we naar de dierenkliniek. Hij wilde maar niet "dood" . Ik ben met hem gaan lopen en in het gras gaan zitten, kop op mijn schoot want toen zakte hij door zijn poten. Daar dus, in het weiland heeft hij weer een spuit gehad en toen was het voorbij. Voor mij nog altijd moeilijk, zoals hij mij toen aankeek. Vreselijk.
Toen nog de golden van Reinier, dat ging heel snel. Die was echt helemaal op. mooie leeftijd van 13 jaar. Heel rustig verlopen. Twee katten, een stierf zelf al in de wachtkamer, 23 jaar. En de ander was 16 en had nierproblemen. Dat ging vrij snel.
Ik zie als een berg op tegen het moment dat een van deze honden (en dat duurt natuurlijk geen jaren meer) ingeslapen moet worden.

[jacq1970]

Ik heb alleen Tyson nog maar in hoeven laten slapen gelukkig, daarvoor had ik ook een topic over dit onderwerp aangemaakt want ik had echt geen idee wat me tewachten stond.
De dierenarts is thuis gekomen en we hebben wat zitten kletsen, toen is Tyson zijn poot een stukje geschoren en kwam de eerste spuit in zijn poot.. voor ik zijn kipfilet kon geven was hij al dood.. halverwege de spuit zakte hij al weg en was hij echt weg.. Samara zag en voelde het en raakte meteen in paniek..
Bij Tyson zag ik het ook gebeuren in zijn ogen.. het licht ging echt een soort van uit, heel bizar.
Achteraf blijkt dus dat hij slechter was dan dat ik dacht.

[Roompie]

Mijn mooie Amber . Ik had haar meegenomen naar de da en mijn zus was er ook bij.
Eerst de kalmeringsspuit. Toen gingen we op de grond zitten en Amber is bij ons gaan liggen, haar hoofd op mijn schoot.
Daarna dé spuit. Ze gleed heel rustig weg en onderwijl was ik haar zachtjes aan het aaien. Ik heb me groot weten te houden tot ze weg was.
En nu nog kan ik janken als ik er aan terug denk of als ik haar foto zie (het is meer dan 5 jaar geleden)

[wita-lap]

Wij hebben als eerste onze collie moeten laten inslapen, ze mocht 10 jaar en 10 maanden worden.
Ze had al een jaar pijn in de rug werwels, we konden het met medicijnen een jaar lang onderdrukken, maar toen was dat niet meer genoeg, en moest ze elke dag een injectie met pijnstillers hebben, en toen zelfs dat niet meer hielp, was het de DA zelf die zei dat het niet meer langer kon zo, dus toen moesten we de beslissing nemen, en is de DA bij ons thuis geweest, en heeft haar op haar eigen bedje in laten slapen, maar dat ging zo snel dat ik haar bijna niet meer een afscheids kus kon geven.
De tweede was een sheltie, die nog geen twee jaar mocht worden, die kreeg een nier uitval, en er was niks tegen te doen. alle twee zijn ze bij ons in de tuin begraven met een steentje erop.
De derde keer was ook een sheltie, die mocht elf jaar bij ons zijn,die kreeg vocht achter het hart, en dreigde te stikken, hij had altijd al een slecht hart, en de DA gaf hem destijds twee jaar, maar dat werd dus ietsje langer gelukkig, die hebben we laten cremeren en hebben we in het bos uitgestrooid onder een rododendron, een heel mooi droog plekje waar bijna niemand kan komen,

[gonnie]

Kelly hebben we 7 1/2 jaar geleden in laten slapen. Ze had de avond ervoor een grote bult op haar bek, een half jaar daarvoor was ze al geopereerd aan een bultje op haar schouder wat kwaadaardig bleek te zijn, de dierenarts had haar onder narcose onderzocht en toen bleek dat de kanker uitgezaaid was en Kelly allemaal plekken in haar mond had en al haar kiezen en tanden zaten los, hij gaf toen de raad om haar in te laten slapen ben gelijk naar haar toe gegaan en toen ik er bij was heeft hij haar de spuit gegeven. Wilde er toch bij zijn ook al was ze al onder narcose. Heb haar bij de dierenarts gelaten, maar dat zou ik nooit meer doen, Bijou heeft haar daarna als we in het bos waren lopen zoeken. Dus als ik nu een hond in moet laten slapen dan neem ik haar mee naar huis zodat de andere afscheid kunnen nemen.

[Sonnie1983]

Ben een aantal jaar geleden mee geweest toen ze de hond van mijn vriend thuis lieten in slapen.
Had iets aan zijn prostaat wat maar een op de zoveel (heel veel) had. Kon zelf niet meer plassen etc. medicatie geprobeerd en hielp niet. Toen inlaten slapen. Daar ik hem een klein jaar kende vond ik het toch wel moeilijk. Maar doordat de anderen emtioneel waren ben ik dat zelf op dat moment ook sneller.

een jaar geleden heb ik de hond van mijn zus in laten slapen. Een golden retriever waar ze al tig onderzoeken voor hadden laten doen de afgelopen jaren. En kon niet gevonden worden. De hond bleef maar mager, vel over been. hoeveel brokken hij ook kreeg. verschillende brokken geprobeerd etc. ook liep hij dan af en toe ineens tegen een dichte deur bijv. aan. alsof ie dat niet had gezien. Mijn zus heeft wel een jaar geduurd voor ze de beslissing nam hem in te laten slapen. Maar ze durfde dit zelf niet. Heb toen met haar gepraat dat ik als ze wilde met Yoeri naar de DA zou gaan om hem in te laten slapen. Ze wou dat ze er bij kon zijn maar ze kon het niet. Een week later zijn mijn vader en ik Yoeri op gaan halen. Heeft mijn zus die week nog afscheid kunnen nemen en hem nog lekker kunnen verwennen. In zijn koppie wou de hond nog wel maar lichamelijk ging het gewoon echt niet meer.
Bij de DA waar mijn zus zat kreeg je elke keer weer een andere DA, vraag me niet waarom maar heb daar nog geen 2x de zelfde DA gehad (heb er ook ff gezeten). Dus weer een nieuwe DA. en omdat het koppie van Yoeri nog wel wilde wilde ze toch weer allemaal test gaan doen. Mijn zus heeft al zoveel dingen laten testen en onderzoeken en er kwam niks uit. Daarbij ging het lichaam niet meer van de hond. Dus toen stemde ze toch in met het in laten slapen.
Ik mocht met hem op de grond zitten en hij kreeg een soort roesje zodat hij ging slapen. Hij heeft lekker bij mij op schoot gelegen met zijn kop. Daarna kreeg hij een 2e spuit en weg was hij. na nog een paar laatste knuffels en aaien ben ik gegaan. Wat ik prettig vond was dat ze niet meteen hup de hond opruimde. Maar dat ze rustig wachten tot wij naar huis gingen. We mochten later afrekenen werd zelfs aangeboden wat op zo'n moment ook erg prettig is (al heeft mijn vader meteen afgerekend, wij stonden toch ietsjes verder van de hond af dan mijn zus). Ik vond het prettig dat ze Yoeri nog in de behandelkamer lieten liggen tot we weg waren (mijn zus wou hem daar laten). Als ze meteen als ik de kamer uit was op een verrijdbaar tafeltje hadden gelegd en weg gereden had ik dat niet zo prettig gevonden.

brrrrrrr ik hoop dat het met deze 2 nog heel lang duurt voor het zo ver is! Ze zitten zo diep in mijn hart kan ze niet missen hoor!

[Sandra 1970]

Wij hebben onze eerste hond in maart dit jaar moeten laten inslapen. Dit moest wel want ze had nierfalen en de behandeling en medicijnen waren niet aangeslagen, helaas. We hebben haar laten inslapen bij de dierenarts en hebben haar daar gelaten. We haar laten cremeren en hebben een pootafdruk van haar bij ons op de kast staan.

Het inslapen was gelukkig geen drama. Ze kreeg eerst een roesje en ze begon steeds zwaarder tegen mij aan te leunen en toen mijn man hett overnam leunde ze tegen hem aan. Dit heeft ze heel lang vol gehouden, toen ze eenmaal op de behandeltafel lag heeft ze de laatste spuit gekregen en (toen kon je ook zien dat ze bloed vergiftiging had want haar lichaam reageerde in een stuip) was ze zo weg. Die stuip hoorde er niet te zijn volgens de dierenarts. Zij had het er ook wel moeilijk mee.

Groetjes

Sandra

[Wilm@]

Alleen Lotje (Yorkje 15 1/2 jaar oud) heb ik moeten laten inslapen.

Naar mijn eigen DA en hij zou Lotje laten inslapen, alles heb ik eerst rustig met hem besproken. Van te voren 1 van haar voorpootjes kaal geschoren en met verdovingscreme ingesmeerd. Ik heb die dag zo vaak gesmeerd dat het tubetje 3/4 deel leeg was. Dit tubetje krijg je alleen bij je huisarts.

Haar 1ste prikje kreeg ze in dat voorpootje en daar heeft ze absoluut niets van gevoeld. Ze viel langzaam in mijn armen in slaap. Neergelegd op de tafel en rustig afscheid genomen.

Bij haar 2de -definitieve- prikje wilde ik niet aanwezig zijn, Echtgenoot bleef wel. Ik stond nog geen minuut op de gang of de DA kwam mij al halen. Lotje had haar 2de prikje niet meer nodig, ze was al vertrokken.

Ik heb geen twijfel over mijn besluit van destijds. Lotje was gewoon volledig op. Eerlijk gezegd, ik vind dat ik dit als haar baas zijnde niet mocht ontnemen.
Ik heb hier vrede mee.

[Puma]

Brr... al die verhalen.. Ik heb nog geen hond moeten inslapen, maar wel diverse cavia's en mijn paard.

Het nare bij een paard is dat het veel groter is, die zakken niet voorzichtig door hun pootjes, maar storten echt ter aarde. Ik kon daar ook niet bij zijn.. Wel bij het kalmeringsspuitje, hij legde zijn hoofd in mijn armen te rusten, maar toen hij het volgende spuitje kreeg (en naar een andere ruimte werd gebracht), kon ik het echt niet aan zien. Ik ben pas weer gaan kijken toen hij op de grond lag, alsof hij sliep. Hij ademde nog en even heb ik getwijfeld of ik zou vragen om hem weer wakker te laten maken, want dat kon toen nog, en hoe graag ik dat ook had gewild, zijn lichaam was op.
Heel moeilijk allemaal, vooral het moment dat je nog in de wachtkamer zit, en dat je opgeroepen wordt voor de euthanasie, en dan mag je hem gaan halen... Hinnikend in de trailer, het breekt mijn hart nog steeds.

Ik hoop dat mijn lieve hondjes nog heel lang mee gaan, en het liefst heb ik dat ze op een ochtend niet meer wakker worden, die beslissing om in te laten slapen is zo intens en moeilijk, wat zou je ze graag 'gewoon' bij je willen houden...

[insen]

Ik heb tot nu toe 3 honden moeten laten inslapen, 2 'goede' ervaringen en 1 slechte.

Het gaat om oudjes die 'op' waren, ik laat altijd de DA thuis komen omdat ik wil dat ze in hun eigen omgeving kunnen gaan.

De eerste was Bassie, ondertussen 11 jaar geleden, ze was 19 jaar, de afspraak was een week op voorhand gemaakt.
Het ging allemaal snel, de DA kwam binnen, gaf haar een spuit in haar bil terwijl ze ergens stond, Bassie stapte tot in de keuken en daar viel ze neer. Ik had het allemaal nog niet goed door en ging naar haar toe, toen was hij de 2e spuit al aan het geven dus ze was al volledig weg. Vind het wel jammer dat ik het niet echt bewust heb meegemaakt, dat ik haar niet vastgehouden heb maar ik had geen idee dat het zo snel ging. Daar voel ik me nog altijd schuldig over.

Noekk, onze mechelaar van 14 is 2 jaar geleden ingeslapen, dat was een hele slechte ervaring.
De DA zou op maandagnamiddag komen, maar een halfuur op voorhand belden ze dat ze een spoedgeval hadden, of het niet uitgesteld kon worden naar de dag erna, dan moet je dus opnieuw afscheid beginnen nemen.
De DA kwam binnen, Noekk was niet de gemakkelijkste, Kurt hield hem vast en toen wou ze zijn poot scheren om er een katheter in te steken, Noekk begon te grommen en tegen te spartelen. Kurt heeft zich kwaad moeten maken op hem, hij wou echt bijten, we hebben hem met 2 man op de grond moeten duwen om zijn poot stil te houden.
Het was vreselijk om op de laatste momenten van je hond, er zo mee te moeten vechten, het beeld is nog in mijn hoofd.
Het duurde ook even voor hij echt insliep, hij werkte echt tegen.

2 maanden geleden heb ik Senna, onze oudste border moeten laten inslapen, nierfalen ...
Ik heb haar bij me genomen in de zetel, ze was niet op haar gemak maar heb haar gerustgesteld gekregen, eerst een infuus, ik zat al volop te janken, Senna was mijn 'alles', toen de spuit erin ging, zei ik haar dat ze mocht gaan, dat het niet erg was enz enz, het is dan ook redelijk vlot gegaan, met haar kop op mijn schoot, het moeilijkste moment was toen ik echt zag dat het licht uit ging in haar ogen, bah

Ik heb ze alle 3 dadelijk na het inslapen naar het crematorium gebracht, Bassie naar Lummen, Noekk naar Beek, en Senna naar Viersel.

[gyanty]

Ik heb het van groot tot klein al een keer meegemaakt. Ik heb zelfs een keer een muis en een keer een hamster in moeten laten slapen. Ik heb de kat van mijn schoonouders in laten slapen (durfden zelf niet en dat beestje was echt al een tijd zo ontzettend slecht) en ik heb alles geregeld om het inslapen van de schotse collie van mijn ouders.

Eigenlijk alleen maar goede ervaringen. Alle dieren zijn zeer rustig gegaan. Eerst narcose. Bij de dieren die te mager/slecht waren werd anders gespoten en alle dieren zijn zonder gillen of langdurig lijden langzaam heen gegaan. Ik had de dierenartsen er ook op uitgekozen, want vriend had al eerder een kat van zijn ouders in laten slapen en dat ging niet zo fijn. Het enige vervelende bij het in laten slapen van de collie van mijn ouders was dat op het moment dat puntje bij paaltje was, de vaste dierenarts geen gehoor gaf, terwijl het heel duidelijk al met ze besproken was, omdat beestje ook al 16 was. Ik heb toen meerdere dierenartsen af moeten bellen om een beetje binnen acceptabele tijd een dierenarts thuis te kunnen krijgen. Helaas was dit bij mijn zus toen ze haar collie liet inslapen ook al gebeurd, waardoor zij hals overkop alsnog bij een onbekende dierenarts in de praktijk terecht is gekomen die de hond moest laten inslapen.

[frank-bobby]

ik heb het pas 1 keer meegemaakt
mijn bordeauxdog chica moest ik inlaten slapen helaas die pakte alles behalve mij en dat werd voor de rest van mijn omgeving link helaas woonde ik toen nog niet op me zelf
dat werd ook een drama dat heeft ook zeker 1 uur geduurd voordat ze weg was ik geloof dat ze 3 paardenverdoofingen toegediend kreeg voor ze weg was tot de laatste spuit bleef ze maar naar mij toe kruipen en met die ogen kijken dat was echt hart verscheurend

[Zeeuwse labjes]

Wij hebben het nu twee keer meegemaakt en als ik de verhalen hier zo lees mogen wij niet klagen. Beide keren zijn de honden heel rustig ingeslapen in mijn armen. Eerst een spuitje om ze onder zeil te brengen en dam de fatale spuit erachteraan. Ik ben erg blij dat het tot nu toe bij onze honden zo kalm en bijna vredig is verlopen.

[sbientje]

nou, wij zijn dus net vandaag aan de beurt geweest. Was het eerste dier waar ik bijwas bij inslapen. Gelukkig ging alles heel rustig. Eerst de narcoseprik, het duurde voor mijn gevoel best lang voordat ze echt onder zeil was. De dierenarts is eventjes weggegaan zodat wij afscheid konden nemen toen ze nog wakker was, na een paar minuutjes legde ze haar kop op de grond en was ze 'weg'. Ogen waren wel open maar je kon zien dat ze niet meer bij was zeg maar. Na een tijdje kwam de dierenarts terug en heeft ie haar de laatste spuit gegeven via ader in haar voorpoot (de narcose heeft ie bij de liezen ingespoten). Ik heb het moment van doodgaan gemist, in mijn ogen was het meer een traject ofzo. Na een tijdje heeft de DA geluisterd en was er geen hartslag meer. Toen hebben we nog even bij haar gezeten. We mochten nog langer blijven maar daar had ik geen behoefte aan. Ik ben ook niet zo van het apart cremeren of begraven, dus we hebben haar daar gelaten.

Al met al ben ik wel tevreden met hoe het is gegaan, de dierenarts was echt lief en maupie was ook heel rustig. Vond eht wel jammer dat het niet thuis kon en dat we hals over kop daarheen moesten, maar uiteindelijk viel het me mee. Ik had ook veel horrorverhalen gehoord, met schokken, niet doodgaan enzo, zelfs een verhaal over een bejaard paard dat op hol sloeg :S Maar bij ons ging het heel rustig en eigenlijk wel mooi. Ik vond het absoluut niet akelig om mee te maken..

[*Esther]

Bij mijn honden is het gelukkig altijd goed gegaan, thuis en op de praktijk.
Op het asiel waar ik werkte kregen de honden vaak kalmerende pillen vooraf omdat ze niet zo benaderbaar waren voor een DA. Ook geen nare ervaringen me, behalve met de DA zelf na het inslapen bij een hond. Hond was door hem behandeld, op afstand, ze had een tumor of abces in haar bek.
Na het inslapen ging hij haar nog even inspecteren. Voor hem normaal, voor mij toen een akelig gezicht.
En voor het einde van mijn paardje, dat is voor mij zo onbekend, daar ben ik dus wel angstig voor. Hoewel het nog lang niet aan de orde is.